SanDisk SDDD2, czyli pendrive 2 w 1

Pendrive jest całkiem markowy — SanDisk. Znam tę firmę od bardzo dawna, a na końcu recenzji pokażę nawet, jak dawno :)

Jest dostarczany w niewielkim blistrze z mnóstwem chińskich znaków.


Jest bardzo mały, wyraźnie mniejszy od pendrive’ów, których obecnie używam — mniej więcej dwa razy.


Z boku znajduje się metalowy element, za który można by przypiąć go do kluczy, ale wystaje bardzo niewiele, więc pełni raczej funkcję ozdobną.


Jak już wspominałem, są dwa złącza.
Pełnowymiarowe USB 3.0 i microUSB 2.0, przez które pendrive można podłączyć do urządzeń mobilnych w trybie OTG.
Niestety microUSB działa tylko w trybie 2.0. Wynika to z tego, że do trybu 3.0 potrzebna jest inna wersja złącza, która jest wyraźnie dłuższa.
Ale tak naprawdę nie jest to aż tak istotne, a dwa rodzaje złączy w jednym urządzeniu to naprawdę wygodne rozwiązanie.

Z boku znajduje się niewielki suwak poruszający mechanizmem. W środkowym położeniu mechanizm przesuwa się swobodnie, co nie jest zbyt wygodne — bardzo brakuje blokady.


Na pełnowymiarowym złączu umieszczono oznaczenie, pojemność i numer seryjny. Po drugiej stronie są tylko znaki zgodności z normami oraz informacja o kraju produkcji.


Na spodzie opakowania znajdował się kod weryfikacyjny.


Kod od razu sprawdziłem na stronie, której adres podano pod kodem.
Nie ma problemu, pendrive jest oryginalny.


Zdjęcie z telefonem.
Przy okazji, w każdym położeniu suwaka wysuwającego mechanizm są dwa stopnie. Po całkowitym wysunięciu wystaje nawet za bardzo, wystarczy położenie pośrednie.


Podczas użytkowania okazało się jednak, że bardzo ciężko wchodzi do gniazda. Częściowo odpowiadają za to specjalne sprężynujące elementy złącza. Są wymagane przez normę, ale w tym przypadku przeszkadzają. Myślę, że albo z czasem się wyrobią, albo po prostu je spiłuję :)


Po podłączeniu pendrive był już sformatowany w FAT32.


W Windows XP można go sformatować w FAT32 albo exFAT. Za pomocą narzędzi innych firm dałoby się też sformatować go w NTFS, ale tego nie robiłem (przynajmniej na razie), bo nie planuję przechowywać dużych plików, a FAT32 w zupełności wystarcza.


Na pendrivie były już jakieś pliki: program SanDiskSecureAccess do szyfrowania danych oraz instrukcja jego obsługi. Raczej nie będę z niego korzystać, ale na wszelki wypadek zachowałem.


Na początek sprawdzenie, czy pojemność jest zgodna z deklarowaną. Wszystko w porządku, choć nie spodziewałem się niczego innego.


Za to wykres odczytu jest jakiś wyjątkowo „ząbkowany”, a prędkość niższa od deklarowanej.




W programie USB FlashBench wykres odczytu również wygląda dość dziwnie. Na zrzucie ekranu widać dwa kolejne uruchomienia testu. Prędkość zmienia się przy różnych rozmiarach pliku testowego, ale za każdym razem inaczej.


No i test, który chyba stał się już klasykiem.
Trzy testy CrystalDiskMark
1. Wersja 3
2. Wersja 5
3. Wersja 5 po podłączeniu do USB 2.0

Tutaj również nie uzyskałem obiecanych 130 MB/s, a na opakowaniu podano nawet 150 MB/s.


Co można powiedzieć na koniec? Prędkość odczytu i zapisu trochę rozczarowała, choć 100 MB/s to też całkiem niezły wynik. Chciałbym, żeby prędkość zapisu była większa, ale w zastosowaniu, do którego kupiłem ten pendrive, zapis będzie rzadki, a odczyt znacznie częstszy. Powiedzmy więc, że to bardzo indywidualna kwestia.
Jeśli trzeba dużo i szybko zapisywać, lepiej poszukać innego pendrive’a.
Córce bardziej spodobał się ze względu na małe rozmiary i dwa rodzaje złączy. Właściwie to był jeden z kryteriów wyboru.


Mam nadzieję, że będzie długo służyć. W domu mam prawdziwy zabytek tej samej firmy — kartę pamięci Compact Flash o pojemności 8 MB. Co więcej, ten zabytek jest w pełni sprawny i jeszcze całkiem niedawno był używany zgodnie z przeznaczeniem.


Pendrive kosztował 11,82 USD. Obecnie cena jest wyższa, ale myślę, że to chwilowe. Moim zdaniem za 12 dolarów to całkiem niezły zakup.