SSK 32GB Nie wszystko, co ma niebieskie złącze, jest USB 3.0.

Przeglądając w internecie różne recenzje pendrive’ów, nie raz natknąłem się na całkiem dobre opinie o pendrive’ach SSK.
Zaciekawiło mnie to, więc postanowiłem sam spróbować.
Jak się to skończyło i jak wygląda USB3.0 w wydaniu SSK, przeczytacie dalej.

Jakoś tak się złożyło, że każdy kolejny pendrive, który kupuję, ma dwa razy większą pojemność od poprzedniego. Tym razem przyszła kolej na 32 GB.

Pendrive szedł prawie miesiąc, bez numeru śledzenia, ale w końcu dotarł.
Nie będę pokazywał zdjęcia koperty, tym bardziej że nie było w niej nic szczególnego.
Pokażę za to oryginalne opakowanie pendrive’a.


Jak to mówią, nie szata zdobi człowieka. Do wyglądu nie mam zastrzeżeń, prezentuje się całkiem nieźle.


Od spodu znajduje się suwak do wysuwania złącza z obudowy.
Zwykle korzystam z pendrive’ów z zatyczką osłaniającą złącze. Ciekawe, jak długo wytrzyma rozwiązanie zastosowane w opisywanym pendrivie.
Ale obsługa jest wygodna: naciskasz i przesuwasz.


A tu dla porównania mała kolekcja pendrive’ów. Wszystkie przeszły przez ogień, wodę i miedziane rury.
ale wszystkie nadal działają, choć nie wszystkie prawidłowo — pendrive o pojemności 8 GB stracił już część swojej pojemności.
Po lewej dwa pendrive’y Samsung, odpowiednio 4 i 8 GB, dalej Transcend USB 3.0 16GB, a najbardziej po prawej SSK.
Wszystkie moje pendrive’y są bootowalne: Acronis, PXE, DOS.


Po rozłożeniu nowy pendrive jest nieco większy od pozostałych.
Przy okazji, na dwóch pierwszych pendrive’ach widać logo USB. Warto wyjaśnić, dlaczego nie wszystkie urządzenia USB mają takie logo.
Chodzi o to, że takie logo oznacza zgodność urządzenia (a nawet złącza kabla) ze standardem USB. Standard ten określa nie tylko parametry elektryczne i programowe, ale również wymiary geometryczne.
Zgodnie ze standardem urządzenie USB w pełni z nim zgodne nie powinno przeszkadzać sąsiednim urządzeniom tego samego typu.
Zapewne wielu z was spotkało się z problemem, gdy nie da się podłączyć obok siebie dwóch urządzeń, bo jedno przeszkadza drugiemu.
Pierwsze dwa pendrive’y można podłączyć obok siebie bez problemu, natomiast Transcend i SSK nie spełniają pod tym względem wymagań standardu, dlatego nie mają logo.



Na złączu znajduje się grawer laserowy z firmowym logo i informacją o pojemności.


Numer modelu również wygrawerowano laserowo na obudowie pamięci.


Z zewnątrz wszystko wygląda ładnie, zobaczmy, co kryje się w środku.
Po odpięciu kilku zatrzasków dostałem się do wnętrza.
Przy okazji: dolna część obudowy pamięci jest metalowa i całkiem ciężka jak na tak mały rozmiar.
Całość składa się z czterech części: górnej i dolnej części obudowy, mechanizmu wysuwania oraz samej płytki. Prościej się nie da.


W środku zamontowano kontroler SM3267. Zgodnie z jego specyfikacją maksymalna prędkość odczytu wynosi 160 MB/s, a zapisu 60 MB/s. No cóż, sprawdzimy to później.


Układ pamięci flash wyprodukowała Toshiba. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda całkiem nieźle: dobry kontroler i markowy układ pamięci.
Przy okazji, układ jest w obudowie BGA. Moim zdaniem lepsza byłaby obudowa przewlekana — przynajmniej gdyby pamięć trafiła do pralki, szybciej by potem wyschła.
Czyli moim zdaniem rozwiązanie z BGA jest mniej niezawodne.


Obejrzeliśmy zdjęcia, teraz sprawdźmy, co potrafi ta pamięć.
Na stronie produktu podano:
Reading Speed: 60MB/s (for large files)
Writing Speed: 25MB/s (for large files)
No cóż, sprawdźmy, a przy okazji porównajmy ją z moją starą pamięcią USB 3.0.

Podsumowanie.
Zalety
Pendrive wygląda bardzo ładnie.
Dość solidna konstrukcja, choć górna pokrywka jest plastikowa.
Układ pamięci flash jest całkiem markowy, więc zakładam, że długo posłuży.
Kontroler USB 3.0

Wady
Opakowanie ucierpiało podczas dostawy.
Szybkość nijak nie odpowiada standardowi USB 3.0.
Przy wymienionych wyżej zaletach i wadach cena jest wyraźnie zawyżona.

Moja opinia.
Taki pendrive warto kupić tylko w jednym przypadku: jeśli podoba wam się jego wygląd i jednocześnie akceptujecie, że w rzeczywistości jego szybkość odpowiada przyzwoitemu USB 2.0.
Ze względu na opakowanie raczej nie nadaje się na prezent, chyba że podarujecie go bez opakowania.
Jeśli chcecie porządny pendrive, niestety łatwiej poszukać go w sklepie stacjonarnym.

Otrzymałem ten produkt do testów i recenzji od sklepu chinabuye

P.S. Złącze USB zaczęło pojawiać się w komputerach około 17 lat temu.
Nazywano je wtedy — Uniwersalną Bezużyteczną Magistralą.
Bezużyteczną, bo magistrala była, złącze było, ale nie było do czego tego podłączyć.
Kto mógł wtedy przypuszczać, że po pewnym czasie to złącze będzie chyba najpopularniejsze na świecie? Dziś częściej brakuje wolnych portów. :)
Zgodnie z planem w tym miejscu miało być zdjęcie jednej z pierwszych płyt z USB na pokładzie (montowano wtedy najwyżej parę takich złączy), ale chyba tak dobrze schowałem tę płytę, że teraz nie mogę jej znaleźć :(

Mam nadzieję, że moja recenzja była przydatna i pomoże wam podjąć właściwą decyzję.
Sam zrozumiałem, że na razie takie rzeczy jak pendrive'y (przynajmniej USB) lepiej kupować w sklepie stacjonarnym.
Ale może od czasu do czasu będę dalej próbował znaleźć ten jedyny, niepowtarzalny (oczywiście pendrive).