Ciekawy przewód i płytka bazowa do montażu modułów przetwornic YZXstudio

Jak pisałem, w najbliższym czasie pojawi się recenzja płytki bazowej do montażu modułów przetwornic. Zamówiłem ją w tym samym sklepie na Taobao co same przetwornice. Wydała mi się na tyle interesująca, że postanowiłem poświęcić jej osobny artykuł.


Na stronie sklepu oferowana jest nie tylko płytka drukowana, ale także obudowa, panele przednie oraz wersja paneli ze złączem XT30.


W moim przypadku była to płytka i kabel, ale kabel to zupełnie osobna pozycja — o nim również opowiem dzisiaj.
Rozbawiła mnie torebka po jakichś dławikach :)


Wygląda bardzo schludnie. Po obu stronach płytki znajduje się nazwa producenta: na górze w postaci pocynowanych pól, a na dole nadrukowana farbą.


Płytka jest bardzo kompaktowa, jej szerokość odpowiada długości standardowego pudełka zapałek, ale jej wymiary to 60х50mm.


Po jednej stronie zamontowano złącza. W mojej konfiguracji są to USB Type-C i okrągłe 5.5/2.5, a po prawej stronie jest miejsce na XT30.


A oto element, który mnie interesował na tej płytce — kontroler, którego oznaczenia nie udało mi się odczytać na zdjęciu w sklepie.


Kontroler IP2721 służy do wysyłania do ładowarki żądania podania odpowiedniego napięcia w protokole Power Delivery w wersji 2.0 lub 3.0. Kontroler występuje w dwóch wersjach: jedna obsługuje napięcie do 20 V, druga tylko 12 V. Tutaj zamontowano pierwszą wersję.



Na tej płytce można zamontować dowolne z pokazanych na zdjęciu przetwornic, w dowolnej konfiguracji. Jeśli zamontujemy płytkę ZC826 i podłączymy przez złącze XT30 akumulator 4S (16.8 V), można nawet zbudować uniwersalny zasilacz z funkcją powerbanku. Ładowanie również będzie odbywać się przez płytkę ZC826. Jedyny minus jest taki, że akumulator trzeba będzie zawsze ładować przez tę płytkę. Ponadto napięcie wyjściowe pozostałych zamontowanych płytek (o ile nie będzie to również ZC822) będzie ograniczone do 12-15 V.


Ponieważ mam inne plany wobec płytki ZC826, postanowiłem eksperymentalnie zamontować płytkę ZC822 i dwie ZC823: jedną o mocy 60 W, a drugą również 60 W, ale z deklarowaną mocą 100 W.


Wyszło całkiem nieźle. Przypomnę, że płytki 822 i 823 mają po dwa złącza, a 826 tylko Type-C.


Płytki tylko „przymocowałem”, czyli nie przylutowałem ich na stałe, bo nie mam jeszcze pewności, jak to wszystko będzie ostatecznie wyglądać.


Obudowę do tego zestawu można kupić i uzyskać taką konstrukcję albo zrobić ją samodzielnie z dostępnych materiałów.


Przed testami kilka słów o kablu. Nie jest tak prosty, jak mogłoby się wydawać: z jednej strony wygląda jak zwykły kabel Type-C, a z drugiej ma okrągły wtyk 5.5/2.5.


Kosztuje niewiele ponad 2 dolary. Jest dostępny na AliExpress, ale tam jest już prawie dwa razy droższy. Dostępnych jest kilka wersji: z napięciem wyjściowym 20 V, 15 V, a także wersja 100 W o długości 20 cm, również z napięciem 20 lub 15 V.
Link do Taobao
Link do AliExpress


Działanie kabla polega na tym, że po podłączeniu go do wyjścia Power Delivery ładowarki automatycznie uzyskujemy na wyjściu 20 V, jak pokazano na tym zdjęciu.



Co więcej, nawet po podłączeniu samego kabla do wyjścia ładowarki ta uruchamia się i automatycznie przełącza w tryb 20 V. Tyle że w tym przypadku miernik pokazuje protokół QC 2.0.


Odłączamy ten wygodny kabel i podłączamy płytkę bazową zwykłym kablem Type-C–Type-C. Rezultat jest mniej więcej taki sam: ładowarka automatycznie przełączyła się w tryb 20 V. Myślę, że wewnątrz kabla znajduje się ten sam układ co na płytce.


Pojawiła się jednak ciekawa osobliwość. Początkowo podawane jest 20 V, ale wyświetla się protokół Apple. Jeśli dotknąć ręką dowolnego przewodu zasilającego, zaczyna wyświetlać się protokół QC.


Ostatecznie uzyskałem aż trzy warianty wyświetlanego protokołu:
1. Niczego nie dotykamy — DCP1.5A
2. Dotykamy dowolnego przewodu — QC 2.0
3. Po prostu trzymamy rękę obok przewodu — Apple

W tym przypadku zasilałem płytkę zasilaczem liniowym, bo wcześniej podejrzewałem zakłócenia pochodzące od zasilacza impulsowego.

4. Tester ma przełącznik wyboru źródła sygnału sterującego Power Delivery: w jednym położeniu sterowanie odbywa się z testera, w drugim — z obciążenia. Po wybraniu sterowania z testera przełączanie nie następuje. Przy bezpośrednim podłączeniu kabla do ładowarki przełączanie na wyjściu zawsze przebiega prawidłowo.


Płytkę można bez problemu zasilać również ze zwykłego zasilacza 24 V. W zasadzie napięcie zasilania ma znaczenie tylko dla maksymalnego napięcia wyjściowego płytek przetwornic (822 i 823), a dla płytki 826 nie ma większego znaczenia, bo jest uniwersalna.
Polecam jednak napięcie 20-24 V; można też użyć 19 V z zasilacza do laptopa, ale mogą pojawić się problemy, bo płytki 822 i 823 nie uzyskają już 20 V.


Oto jeden z przykładów zastosowania kabla z wbudowanym kontrolerem obsługującym protokoły. Do wyjścia ładowarki podłączona jest lutownica, więc ładowarka podaje 20 V.
Ten przykład jest trochę „naciągany”, bo w tym konkretnym przypadku łatwiej byłoby zasilić lutownicę bezpośrednio z zasilacza, ale w ten sposób można ją zasilać z sieciowego zasilacza obsługującego Power Delivery i o mocy co najmniej 50 W.


Jeśli ładowarka potrafi podać 20 V, to właśnie tyle otrzymamy. Jeśli nie, dostaniemy maksymalne napięcie, jakie może zapewnić. Na przykład tutaj płytka obsługuje tylko 12 V, więc podaje właśnie 12 V.


Podsumowując, moim zdaniem oba produkty są interesujące: zarówno płytka, jak i kabel. Ich ceny są zbliżone, w obu przypadkach zastosowano układ sterujący ładowarką, ale pod względem funkcjonalności oczywiście się różnią.
Krótko mówiąc, sam nie wiem, co powiedzieć: ciekawe, interesujące, a w niektórych sytuacjach bardzo przydatne.

Dziękuję mojemu czytelnikowi Władimirowi za przesłanie kabla i płytki, a tym samym materiału do recenzji :)