Moduł Bluetooth HC-06, czyli nieoczekiwany rozwój tematu laboratoryjnego zasilacza.

W oczekiwaniu na niewielki, ale dość skomplikowany test postanowiłem na chwilę oderwać się od pracy i napisać o module Bluetooth-UART.
Niedawno przygotowałem serię testów poświęconych jednemu z podstawowych przyrządów każdego elektronika-amatora — laboratoryjnemu zasilaczowi. Kiedy pisałem test adaptera USB-RS232, zamierzałem już na tym poprzestać. Potem jednak pomyślałem: po co w XXI wieku używać przewodów do sterowania zasilaczem? O dalszym ciągu tego eksperymentu przeczytacie poniżej.

.

Jak już wspomniałem, podczas pracy nad ostatnim testem z serii poświęconej laboratoryjnemu zasilaczowi
przetwornica
enkoder
konwerter USB-UART

A przy okazji małe przetwornice
już miałem zamknąć ten temat, ale pomyślałem: po co mi dodatkowy kabel na biurku? Nie, jeśli urządzenie jest zainstalowane na stałe, kabel jest znacznie lepszy, tańszy, bardziej niezawodny itd. Ale jeśli używam zasilacza stosunkowo rzadko (na pewno znacznie rzadziej niż lutownicy, na przykład), dodatkowy kabel, który może jeszcze wpaść pod lutownicę, będzie mi tylko przeszkadzał.
Pomyślałem i zamówiłem płytkę adaptera Bluetooth.

Ale po kolei.
Płytkę zamówiłem 26 czerwca, 28. dostałem powiadomienie, że sprzedawca wysłał paczkę, a już 29. pojawiły się pierwsze informacje o jej śledzeniu. Moim zdaniem wszystko poszło bardzo sprawnie. 11 lipca odebrałem paczkę na poczcie — też całkiem szybko. Co prawda potem przez miesiąc leżała nietknięta, bo nie miałem czasu się nią zająć, ale niedawno wreszcie znalazłem chwilę, żeby poeksperymentować.
Przyszła w białej kopercie (tak przywykłem już do żółtych, że biała wydała mi się wręcz dziwna).


W środku był tylko sam moduł i krótki przewód, zapakowane w antystatyczny woreczek.
W zasadzie niczego więcej nie powinno tam być, co również cieszy.


Sam moduł to niewielka płytka, która w zasadzie jest adapterem, na którym zamontowano właściwą płytkę nadajnika-odbiornika Bluetooth. Z tyłu znajduje się opis wyprowadzeń. Wszystko utrzymane w minimalistycznym stylu: zasilanie, masa, odbiór, nadawanie.


Z przodu widać sam moduł Bluetooth oraz płytkę-adapter, na której został zamontowany. Na adapterze znajduje się stabilizator napięcia (sam moduł Bluetooth jest zasilany napięciem 3,3 V) oraz dioda LED sygnalizująca nawiązanie połączenia (świeci światłem ciągłym, gdy połączenie jest aktywne, a gdy go nie ma — miga). Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby używać samego modułu Bluetooth bez płytki-adaptera (jest też dostępny w sprzedaży w takiej wersji), ale tak było mi wygodniej.


Następnie trzeba było jakoś uruchomić moduł. Podłączyłem zasilanie, włączyłem wyszukiwanie urządzeń w BlueSoleil i niemal od razu zobaczyłem nowe urządzenie w zasięgu. Kliknąłem je, wpisałem standardowy dla tego modułu kod 1234, na płytce dioda LED zaczęła świecić światłem ciągłym, a w BlueSoleil uaktywnił się przycisk portów szeregowych.
Po kliknięciu tego przycisku z radością poinformowano mnie, że mam teraz port COM5.
Na początek postanowiłem sprawdzić pobór prądu przez to urządzenie.

Urządzenie ma 2 tryby pracy: aktywny i uśpienia, w którym pobór prądu jest niewielki.
W tryb uśpienia przechodzi automatycznie po 5 sekundach bezczynności, a wybudza się po otrzymaniu dowolnej komendy.
W trybie pracy pobór prądu przy zasilaniu napięciem 5 V wynosi nieco ponad 20 mA.


W trybie uśpienia pobór prądu wynosi nieco ponad 4 mA. Myślę, że w tym trybie ponad połowę pobierają dioda LED i stabilizator 3,3 V. Jeśli je wykluczyć, prąd będzie jeszcze mniejszy.


Następnie połączyłem ze sobą piny RX i TX modułu i sprawdziłem w terminalu, czy działa echo (używam PuTTY). Połączenie działa bez problemu. Sprawdziłem zasięg — w obrębie pokoju działa. Jeśli komuś zależy, mogę sprawdzić na większą odległość, ale taki test nie będzie obiektywny, bo zasięg zależy również od adaptera Bluetooth w komputerze.

Na tym skończyła się moja wiedza, więc poszukałem w internecie instrukcji obsługi tych modułów.
Przeglądając internet, dowiedziałem się, że istnieje wiele wersji takich modułów. Kupując, przeczytałem po prostu na AliExpress, że moduł może działać tylko jako klient. Są też moduły, które mogą działać jako master, ale takich nie potrzebowałem.
Tutaj znalazłem część informacji o modułach, więc trochę ich tu skopiuję.
Jakie są rodzaje modułów —


System komend modułów (nie wszystkich, bo zależy on od firmware'u; są HC-05 i Linvor). Firmware HC-05 (moduły HC-03/HC-05) obsługuje jedne komendy (jest ich dużo), a firmware Linvor (moduły HC-04/HC-06) — inne (łącznie trzy komendy AT). Różni się też sposób pracy z komendami AT.


Przy wysyłaniu komendy do modułu trzeba wysłać ją w całości, tzn. najpierw wpisać całą komendę, a dopiero potem ją wysłać — inaczej moduł jej nie rozpozna. Najpierw spróbowałem zrobić to za pomocą terminala Braya. Zadziałało bez problemu, ale nie było zbyt wygodne.

Przeglądając dalej internet, trafiłem na stronę z całkiem wygodnym programem do konfiguracji tych modułów.
Podłączyłem moduł przez adapter.
Wszystko uruchomiło się bez problemu. Domyślne ustawienia modułu są zresztą standardowe dla wielu urządzeń — 9600,n,8,1
Z programu dowiedziałem się, że mój moduł ma firmware w wersji 1.8. Nie wiem, czy to dobrze, czy źle — podaję tę informację, może komuś się przyda.


Od razu zmieniłem nazwę mojego modułu, nadając mu nazwę taką jak zasilacz, w którym zamierzałem go zamontować.
Otworzyłem więc zasilacz, odłączyłem zamontowany już adapter COM-USB, podłączyłem cztery przewody, uruchomiłem program do obsługi zasilacza i… klops. :((((
Program nie widzi mojego zasilacza, mimo że echo działa bez problemu.
Próbując różnych sposobów, ustaliłem, że polecenie z programu dociera do zasilacza. Co więcej, zasilacz odpowiada, ale oryginalny program w żaden sposób nie widzi odpowiedzi z zasilacza.
Bardzo mnie to zmartwiło, więc postanowiłem skorzystać z takiego bonusu jak telefon do przyjaciela.
Mój kolega jest programistą i czasem wspólnie realizujemy różne projekty: ja zajmuję się sprzętem, a on oprogramowaniem.
I tutaj mnie zaskoczył, bo okazało się, że po przeczytaniu mojej recenzji zasilacza postanowił sam napisać program do jego obsługi, ale jak należy — z blackjackiem i „dziewczynami”, a dokładniej z wykresami, dużymi wskaźnikami, możliwością dodawania trybów ładowania akumulatorów z prawidłowym zakończeniem ładowania, zapisywaniem logów itp…
Najciekawsze było to, że żeby ułatwić sobie pisanie programu do obsługi zasilacza, napisał jego emulator.
Czyli po zapoznaniu się z zestawem komend zasilacza stworzył jego wirtualną wersję. Typowe podejście programisty, przypomniało mi się — CPU not found! Press any key to emulation. :)))
Najbardziej zaskakujące było jednak to, że z tym programem Bluetooth zadziałał bez problemu.
Przypadkiem wyszło więc na to, że program napisany podczas pracy nad emulatorem zasilacza działa lepiej niż oryginalny program producenta.
Poniżej zrzuty ekranu programu. To na razie wersje testowe, jeszcze bez dodatków, ale już dają oznaki życia, a co najważniejsze — poprawnie współpracują z adapterem Bluetooth (przez USB również działa bez problemu).
Na zrzutach widać, że program jest jeszcze niedopracowany. Wykres skaluje się automatycznie, dlatego przy 12 V pokazuje maksimum.




Tutaj próbowałem pokazać, że program działa przez Bluetooth. Wybaczcie, zrobiłem, co mogłem. :)


Program będzie dalej rozwijany. Najpewniej zostanie dodany do tej recenzji albo do jednej z kolejnych, jeśli będzie dotyczyć tego tematu (moja żądza ulepszania różnych rzeczy nie pozwala mi poprzestać na tym, co już mam).

Podsumowanie.
Adapter działa bez problemów, nie mam żadnych zastrzeżeń ani uwag. Próbowałem zostawić go na dobę — nic się nie zawiesza ani nie nagrzewa. Nie potrafię ocenić poboru prądu, ale zarówno on, jak i zasięg działania w pełni mi odpowiadają. Cena jest całkiem rozsądna.
Na razie nie znalazłem żadnych wad.

W dalszych planach jest dopracowanie oprogramowania (choć to raczej zadanie dla programisty), a ja chcę przerobić płytkę adaptera COM-USB tak, żeby można było korzystać z obu sposobów podłączenia (oczywiście nie jednocześnie) i żeby przełączanie między nimi odbywało się automatycznie. Teoretycznie sygnały z modułów można odseparować zwykłymi diodami, ale jeszcze się za to nie zabrałem.

Na wszelki wypadek program do konfiguracji tych modułów.

P.S. Ktoś powie, że laboratoryjny zasilacz sterowany przez Bluetooth to fanaberia — i na swój sposób będzie miał rację. Z zasilacza korzystam jednak rzadko i nie zawsze stoi na biurku, a dodatkowy przewód tylko przeszkadza. Można go za to postawić w drugim kącie pokoju, włączyć na przykład ładowanie akumulatora i od czasu do czasu zerkać na postęp, nie wstając od biurka. Moim zdaniem to całkiem wygodne.

Mam nadzieję, że moja recenzja komuś się przyda.