Konwerter USB-RS232 TTL — dobry produkt za niewielkie pieniądze.

W tym celu zmontowałem małą płytkę przejściową, na której umieściłem układ izolacji optycznej interfejsu. Ponieważ prędkość jest niewielka, kupiłem najtańszy ADUM1201A.
www.analog.com/static/imported-files/data_sheets/ADuM1200_1201.pdf
Oczywiście można było spróbować zrobić izolację optyczną na transoptorach, ale przy cenie układu niewiele przekraczającej dolara jakoś zupełnie mi się nie chciało. Może po prostu się rozleniwiłem.
Ten układ pozwala zapewnić izolację galwaniczną interfejsu przy prędkości do 10 Mbit (są też szybsze wersje, różniące się literą).


Płytka jest „ubrana” w miękką, przezroczystą koszulkę termokurczliwą, ale ponieważ trochę przeszkadzała mi w moim zastosowaniu, postanowiłem ją nieco skrócić.


Złącze zamontowane na płytce też nie było mi szczególnie potrzebne, bo uważam ten sposób podłączania za dość niewygodny — płytkę wpina się bezpośrednio do USB. Ale każdy ma swoje preferencje. Złącze wylutowało się dość łatwo, nie musiałem nawet używać hot-aira, wystarczył zwykły lutownica, bo jego mocujące blaszki nie były przylutowane. Osobom, które będą korzystać z płytki z tym złączem, polecałbym je przylutować.


Przy okazji wylutowałem też złącze wyjściowe. Wyprowadzone są na nim: masa, odbiór, nadawanie, wyjście 5 V i wyjście 3,3 V.
Wszystkie styki są opisane na samej płytce i odpowiadają nadrukowanym oznaczeniom.
Samo złącze było mi potrzebne, ale nieco inne niż to dostarczone z płytką, więc musiałem je wygiąć.
Przy okazji skróciłem płytkę, bo w pełnej wersji nie chciała mi się zmieścić, a na odciętym kawałku i tak nic nie ma. Takie dopiłowywanie, a właściwie już odpiłowywanie. :)


Widok z drugiej strony. Chyba już wszyscy się domyślili, po co robiłem takie przeróbki złącza.


Przylutowałem kabel do tylnej ścianki. Uznałem, że lepiej zrobić to przed połączeniem obu płytek w jedną konstrukcję. Użyłem najzwyklejszego kabla ekranowanego 4 × 0,22, choć przy takiej odległości pewnie działałoby nawet przez sznurek.


Z drugiej strony przylutowałem złącze USB, przymocowałem kabel opaskami zaciskowymi i przygotowałem parę „uszek” montażowych ze skrawków laminatu pokrytego miedzią (aż przypomniałem sobie młodość, kiedy robiłem małe obudowy z laminatu, lutując ze sobą wycięte kawałki).


Przylutowałem blaszki do złącza. Najtrudniej było zrobić to równo, bo inaczej przy przykręcaniu mogłyby się urwać.


Wyciąłem otwór w obudowie zasilacza, wywierciłem otwory w uszkach montażowych i nagwintowałem je gwintownikiem M3 (dla tych, którzy nie wiedzą: w laminacie szklano-epoksydowym można zrobić całkiem dobry gwint, nie potrzeba żadnych nakrętek).


Zamontowałem całą konstrukcję w fabrycznym miejscu. Wygląda tak, jakby była tam od zawsze.
Na zdjęciu widać, że płytka w pełnej długości by się nie zmieściła. Zresztą nawet tego nie mierzyłem — od początku było to widać.


Zbliżenie.


Uważni czytelnicy zauważą niewielką płytkę i transil, których nie było na zdjęciach w recenzji. To efekt moich eksperymentów z MAX232. Podczas podłączania MAX-a pomyliłem nóżki 1 i 2 układu z nóżkami 15 i 16, przeciążyłem przetwornicę PWM zasilającą układy logiczne i wzmacniacze operacyjne, a ta wypuściła magiczny dym w efektownym fajerwerku.
W ciągu sekundy przepaliła się sama przetwornica PWM, wypalając dziurę na wylot, a także 3 wzmacniacze operacyjne i wyświetlacz. Procesor ocalał. Dzięki temu (nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło) przerobiłem układ zasilania, zastępując go lepszym LM5007 (zakres napięcia wejściowego do 75 V, prąd wyjściowy do 500 mA), i rozgryzłem zasadę kalibracji tej płytki (nigdzie w internecie nie natknąłem się na te informacje). Informacje o kalibracji dodałem do recenzji zasilacza.
Oryginalna przetwornica PWM nie miała zabezpieczenia przed przeciążeniem (nie było zwarcia), co jest bardzo przykre.

Z powodu mojego drobnego błędu musiałem zamontować złącze na tylnym panelu „do góry nogami” — dosłownie.


Wszystko to oczywiście dobrze, ale chciałem sprawdzić, co właściwie polutowałem. Podłączyłem płytkę do komputera i zacząłem testy. Szybko jednak spotkało mnie wielkie rozczarowanie. Oprogramowanie działało, ale ponieważ pochodziło z wersji 6010, sterowanie było przesunięte o jedną cyfrę. Płytka 6010 ma minimalny krok ustawiania prądu 10 mA, a płytka 6005 — 1 mA, więc ustawiałem 1 A, a otrzymywałem 100 mA.
Oczywiście taki stan rzeczy zupełnie mi nie odpowiadał, więc zacząłem szukać w internecie.
U jakiegoś chińskiego elektronika (albo sprzedawcy z zacięciem technicznym) znalazłem oprogramowanie do wersji 6005. Usunąłem stare, zainstalowałem nowe i wreszcie dostałem to, czego chciałem od samego początku: normalne sterowanie płytką.




Na tym etapie historia z zasilaczem laboratoryjnym dobiegła logicznego końca. Składają się na nią trzy (choć formalnie cztery) recenzje.
Co ostatecznie otrzymałem —


Recenzja płytki przetwornicy — link
Recenzja enkodera — link
Recenzja płytek DC-DC — link (polecałbym poszukać lepszej jakości).

Tym, którzy mają już tę płytkę, a także tym, którzy dopiero zamierzają ją kupić, udostępniam oprogramowanie do wszystkich wersji płytek, dokumentację tych płytek oraz dokumentację protokołu komunikacji z płytką (niestety tylko dla 6005).
Wersje 6005 i 6010 na pewno działają — zostały sprawdzone. Nie udało mi się sprawdzić wersji 6020, ale zakładam, że powinna działać.

6005S yadi.sk/d/Sw0nyQJPVis2A
6010S yadi.sk/d/5qy0G2V7Vis93
6020S yadi.sk/d/tZ870FYCVis9R