Zasilacz 12 V 180 W.

W pracy często korzystam z różnych zasilaczy, głównie do zasilania systemów monitoringu wizyjnego. Najczęściej używam produktów jednej renomowanej firmy, ale ich ceny są teraz dość wysokie, więc postanowiłem wypróbować (a przy okazji przetestować) alternatywny, mocny zasilacz 12 V.
Opis, zdjęcia i wnioski znajdziecie poniżej.

Warto wspomnieć, że podobne zasilacze już do mnie trafiały (także do naprawy), ale miały mniejszą moc. Tym razem chciałem zobaczyć, co kryje się w mocniejszym zasilaczu tego typu.

Zasilacz jest dostarczany w białym pudełku, zresztą wszystkie zasilacze tego typu są pakowane w identyczne białe pudełka :).


Obudowa jest standardowa, z perforowaną osłoną.
Wymiary: 198х99х42mm
Na zdjęciu widać wygięty narożnik obudowy. Wygląda na to, że zasilacz ucierpiał w transporcie, choć na opakowaniu nie zauważyłem śladów uderzenia. Uznajmy, że zasilacz przeszedł dodatkowy test wytrzymałościowy.


Na bocznej ściance znajduje się naklejka z parametrami zasilacza.
Pod naklejką są trzy śruby: dwie mocują pośrednią aluminiową podkładkę, a jedna dociska do niej zespół diod.


Na końcu znajduje się listwa zaciskowa do podłączenia przewodów.
Listwa ma bardzo wygodną osłonę. Obok niej znajduje się też potencjometr do regulacji napięcia wyjściowego oraz dioda LED sygnalizująca pracę zasilacza.
W zasadzie to wszystko jest typowe dla zasilaczy tego typu, ale nie chcę po prostu wrzucać samych zdjęć, więc dodam kilka komentarzy. :)


Oto ogólny widok wnętrza zasilacza.
Na zdjęciu widać oznaczenie transformatora mocy. Co ciekawe, podano na nim 12 V i 16,5 A, a nie 15 A, jak na naklejce zasilacza.
W tym zasilaczu nie ma układu korekcji współczynnika mocy.


Zasilacz zbudowano według klasycznego układu półmostkowego, stosowanego w większości zasilaczy komputerowych — najpierw AT, a później ATX.
Na zdjęciu widać dwa tranzystory mocy J13009, sterownik PWM TL494, transformator separujący z uzwojeniem prądowym, a także elementy współpracujące z tymi podzespołami.


Widać tu zespół prostowniczy mocy MBR30100, dławik oraz wyjściowe kondensatory wygładzające 1000 µF × 25 V.


Zasilacz zbudowano z użyciem najpopularniejszego sterownika PWM TL494CN, który jest chyba drugim najpopularniejszym układem po UC384x.
Układ jest klasyczny, a w internecie można znaleźć mnóstwo informacji o naprawie zasilaczy tego typu. Z jednej strony to zaleta, bo łatwiej je naprawiać, z drugiej wada — chciałoby się czegoś nowszego. Dla mnie chyba jednak przeważa zaleta.
Nie będę rozstrzygać, czy sterownik zamontowany w tym zasilaczu jest oryginalny. Najważniejsze, że działa.


Zasilacz ma pełny filtr wejściowy. Nie ma żadnych specjalnie przygotowanych zworek. Widać też przełącznik zakresu napięcia wejściowego 110–220 V (choć bardziej przywykłem do 115–230 V; w rzeczywistości nie ma różnicy).
Lepiej nie ruszać tego przełącznika. Jeśli podłączymy zasilacz ustawiony na 110 V do gniazdka 220 V, na pewno ulegnie uszkodzeniu.


Ogólny widok płytki. Nieobsadzonych elementów jest niewiele (wygląda na to, że to po prostu uniwersalna płytka drukowana). Jest miejsce na złącze do podłączenia wentylatora. Dopuszczam nawet możliwość, że płytka może być stosowana w mocniejszym zasilaczu, ale z aktywnym chłodzeniem. Przemawia za tym również zamontowany transformator oznaczony jako 200 W.


Montaż jednostronny, lutowanie całkiem dobrej jakości, topnik zmyty — nie mam żadnych zastrzeżeń.


A jednak, mam jedno zastrzeżenie: pod kontrolerem PWM przykleiła się niewielka kropla cyny.


Kondensatory wejściowego filtra zasilania to Nippon chemi-con (przynajmniej tak jest na nich napisane), a ich pojemność mnie zaskoczyła.
Na kondensatorach podano pojemność 220 µF. Są połączone szeregowo, więc wypadkowa pojemność wynosi 110 µF. Jak na zasilacz o takiej mocy to trochę mało — zwykle zaleca się co najmniej 1 µF na 1 W mocy wyjściowej.
Kiedy jednak postanowiłem je zmierzyć, mocno się zdziwiłem: pojemność każdego kondensatora wynosiła około 340 µF, a dwóch połączonych szeregowo — 170 µF. Pierwszy raz widzę kondensatory z tak dużą odchyłką, i to na plus.
Nawiasem mówiąc, zastosowano kondensatory na 250 V, a nie 200 V, jak zwykle w podobnych zasilaczach.


Z kondensatorami wyjściowymi jest już bardziej banalnie: cały zestaw (zamontowano 5 sztuk równolegle) ma pojemność 5500 µF. Odchyłka nowych kondensatorów o +10% jest całkiem normalna.
Zwykle dobieram kondensatory wyjściowe, przyjmując 1000 µF na 1 A prądu wyjściowego, ale to już z zapasem. Praktyka pokazała, że pojemność wyjściowa tego zasilacza jest w zupełności wystarczająca. Kondensatory są na 25 V; ja zastosowałbym 35 V, ale skoro w zasilaczach komputerowych na linii 12 V montuje się nawet kondensatory na 16 V, to 25 V jest całkiem w porządku.




A tu porównanie dwóch zasilaczy: opisywanego modelu 180 W oraz zasilacza Mean Well 12 V 150 W.
Mają takie same wymiary, ale ponieważ ich układy różnią się zasadniczo, porównywanie ich podczas pracy nie jest do końca miarodajne.
Powiem tylko, że ten Mean Well jest dwa i pół raza droższy.


Podsumowanie.
Zalety.
Całkiem dobra ogólna jakość wykonania i zastosowanych podzespołów.
Całkiem przyzwoite parametry pod obciążeniem.
Dobry stosunek jakości do ceny.

Wady.
Niedbale obrobiona podkładka do montażu zespołu diod mocy.
Mimo wszystko lepiej nie obciążać go przez dłuższy czas w 100%.
Przestarzałe podzespoły, ale to rozwiązanie sprawdzone przez lata, więc nie powiedziałbym, że to aż taka wada.

Moja opinia.
Ten zasilacz jak najbardziej nadaje się do użytku. Oczywiście, jak zawsze, zalecam wybierać zasilacze z zapasem mocy. Za te pieniądze zasilacz o mocy 180 W to moim zdaniem niezła oferta.
Wymieniłbym kondensatory filtra wyjściowego na 1000 µF 35 V. Myślę, że pozytywnie wpłynęłoby to na niezawodność. Ogólnie zasilacz pozostawił po sobie całkiem dobre wrażenie.

Ten zasilacz został bezpłatnie udostępniony przez sklep gearbest do recenzji i testów.

P.S. W tym przypadku na BIC-u jest drożej :)