Zasilacz Mean Well HDR-15-24

Znów recenzuję zasilacz, i to mało tego — ponownie model 24 V. Tym razem nie będzie to jednak po prostu markowy zasilacz, lecz urządzenie z serii HDR, o której już kiedyś opowiadałem. Dziś testuję najmniejszy zasilacz z tej serii.


Na początek kilka słów o serii HDR. Są to zasilacze przeznaczone do montażu na szynie DIN. Ich wymiary pozwalają instalować je w standardowych rozdzielnicach elektrycznych — wysokość i głębokość są takie same jak w przypadku typowej aparatury modułowej.
Seria obejmuje cztery modele o mocy 15, 30, 60 i 100 W. Każdy z nich jest dostępny w wersjach o różnych napięciach, dzięki czemu można dobrać odpowiedni zasilacz.

Recenzowałem już modele HDR-60 i HDR-100, a dziś pora na najmniejszy z serii, HDR-15 o mocy 15 W.


Opakowanie jest takie samo jak w przypadku pozostałych zasilaczy, z niewielkim „okienkiem”, przez które widać oznaczenie modelu. Z boku znajduje się schemat podłączenia różnych zasilaczy do sieci.


W zestawie nie ma instrukcji, karty gwarancyjnej ani niczego podobnego — tylko sam zasilacz.


Zainteresowani mogą zajrzeć do karty katalogowej, ja zaś w recenzji przytoczę tylko potrzebne fragmenty.

Seria obejmuje pięć wersji zasilacza o napięciu wyjściowym 5, 12, 15, 24 i 48 V. Mój egzemplarz ma napięcie 24 V.


Zasilacz ma 17,5 mm szerokości, czyli zajmuje jeden moduł. Wysokość jest taka jak w przypadku typowej aparatury modułowej, ale głębokość jest nieco mniejsza, więc najpewniej jego przedni panel będzie zlicowany z panelem rozdzielnicy.


Wymiary w bardziej typowym ujęciu.


1, 2. Zaciski wejściowe i wyjściowe są zagłębione w obudowie, przy czym zaciski wejściowe znajdują się na dole. U góry i na dole jest sporo szczelin wentylacyjnych.
3. Zaciski są typu windowego i wyglądają na całkiem solidne.
4. Zatrzask do montażu na szynie nie jest sprężynowy, ma więc dwa ustalone położenia.
5. Na górze umieszczono wszystkie informacje potrzebne do podłączenia. Znajdują się tam również dioda sygnalizująca pracę oraz potencjometr do regulacji napięcia wyjściowego. Deklarowany zakres wynosi 21,6–29 V.
6. Na bocznej ściance umieszczono wszystkie dodatkowe informacje.


Rozebranie zasilacza jest banalnie proste — wystarczy odgiąć po jednym zatrzasku z każdej strony. Po rozłożeniu otrzymujemy trzy części: obudowę, dolną część z zatrzaskiem i samą płytkę.


Podczas rozbierania znalazłem ciekawą „niespodziankę” — odcięty róg jakiejś torebki. Mógł się tam dostać tylko na etapie produkcji... A wygląda na to, że to coś w rodzaju metalizowanej folii, więc mogło nawet spowodować zwarcie.


Nic dziwnego, że montaż jest bardzo ciasny. Zmieszczenie w takiej obudowie porządnego zasilacza spełniającego wszystkie normy nie jest łatwe.


Płytka jest dwuwarstwowa, a elementy zamontowano po obu stronach. Na spodzie znajdują się sterownik PWM, mostek prostowniczy i drobnica.


1. Sterownik PWM U28740. Producent deklaruje automatyczną regulację częstotliwości w celu ograniczenia zakłóceń elektromagnetycznych, możliwość pracy w trybie ograniczenia prądu, zabezpieczenie przed zbyt wysokim i zbyt niskim napięciem oraz przeciążeniem.
2. Na wyjściu znajduje się dioda prostownicza, sprzężenie zwrotne oparte na TL431, a jako zabezpieczenie przeciwprzepięciowe zastosowano transil podłączony równolegle do zacisków wyjściowych.


1. Na wejściu znajduje się filtr sieciowy z dławikiem skompensowanym i kondensatorem klasy X.
2. Nie zapomniano też o bezpieczniku, który umieszczono na bocznej płytce pod izolatorem.
3. Kondensator wejściowy ma pojemność 27 µF. Sądząc po wyglądzie, producentem jest najpewniej Rubycon. Po prawej widać termistor.
4. Nie zapomniano również o warystorze — tutaj na 470 V.
5. Tranzystor wysokonapięciowy SVF7N65C; na jednym z jego wyprowadzeń znajduje się koralik ferrytowy.
6. Na wyjściu są dwa kondensatory: Nippon Chemi-Con o pojemności 220 µF oraz mały Rubycon z serii ZLH o pojemności 100 µF. Oba są na 35 V. Między kondensatorami umieszczono dławik skompensowany.


W tym przypadku schemat udostępnił jeden z czytelników bloga, za co bardzo mu dziękuję. Myślę, że przyda się podczas ewentualnej naprawy.


Złożyłem wszystko z powrotem i podłączyłem do sieci. Na wyjściu jest 24,22 V, a pobór mocy znajduje się na granicy czułości watomierza.
Zakres regulacji napięcia wyjściowego wynosi 20,8–29,9 V. Deklarowano 21,6–29 V, więc rzeczywisty zakres jest nawet nieco szerszy. Regulacja nie jest zbyt precyzyjna, bo potencjometr montażowy jest zwykły, ale w tym przypadku w zasadzie nie jest to potrzebne.


Z testami pojawiły się niewielkie problemy, ponieważ moja obciążnica elektroniczna jest do takiego zasilacza nieco „zbyt toporna”. Przy ręcznym ustawianiu minimalny krok regulacji prądu wynosi 10 mA, ale w trybie automatycznym już 100 mA, co obniżyło dokładność testów.

Podczas testu automatycznego zasilacz wyłączył się przy około 700–800 mA, po czym uruchomił się ponownie.


Przy ręcznej regulacji prądu okazało się, że zasilacz ma stan, w którym zaczyna obniżać napięcie, zamiast całkowicie się wyłączyć.
Maksymalny prąd wyniósł 780 mA, potem napięcie zaczęło spadać, a zabezpieczenie zasilacza zadziałało przy 910 mA.


Deklarowana sprawność zasilacza wynosi 86%, w rzeczywistości było to 86–87%.


Pomiar poziomu tętnień na wyjściu. W opisie podano do 150 mV p-p. Mierzyłem, podłączając sondę bezpośrednio, i uzyskałem nie więcej niż 50 mV nawet w najgorszym trybie pracy.
Poniżej oscylogramy bez obciążenia oraz przy prądach 250, 500 i 750 mA. Widać też, że nie ma krótkich impulsów, tzw. „szpilek”.


Te same tryby, ale przy wolniejszej podstawie czasu. Tętnienia o częstotliwości 100 Hz praktycznie nie występują, widać tylko szum wysokiej częstotliwości.


Test nagrzewania postanowiłem przeprowadzić w uproszczony sposób: obciążyłem zasilacz prądem 700 mA przy maksymalnym deklarowanym prądzie 630 mA i zostawiłem go tak na godzinę. Przerwa na wykresie pod koniec wynika z tego, że podczas robienia zdjęć termowizyjnych przypadkowo zwarłem zaciski wyjściowe zasilacza. Po usunięciu zwarcia zasilacz uruchomił się, jak gdyby nigdy nic.


Zasilacz leżał na boku, co pogarsza chłodzenie, bo otwory wentylacyjne prawie przestają wtedy działać. Nie był jednak zamontowany w szafie elektrycznej, więc w praktyce jedno równoważy drugie.
Temperatura obudowy w okolicy transformatora wynosiła 63 stopnie, temperatura samego transformatora 81,5, a w najgorętszym punkcie z tyłu 67,5 stopnia.

Można powiedzieć, że temperatura jest na granicy, ale trzeba pamiętać, że zasilacz pracował z 10-procentowym przeciążeniem, więc moim zdaniem wszystko jest w porządku.


Stabilność napięcia wyjściowego i jego zależność od temperatury.
1. Zasilacz rozgrzany, prąd obciążenia 700 mA
2. Zasilacz rozgrzany, bez obciążenia
3. Po ostygnięciu.

Ostatecznie przy obciążeniu 110% napięcie spada o 40–50 mV, ale prawie nie zależy od temperatury — różnica wyniosła zaledwie 5 mV. W specyfikacji podano dokładność stabilizacji 1%, w rzeczywistości wyszło około 0,2%.


No i oczywiście porównanie ze „starszymi braćmi”.
1. Testowany model
2. HDR-60
3. HDR-100

Do pełnej kolekcji brakuje już tylko HDR-30.


Już po opublikowaniu recenzji skontaktował się ze mną znany wielu osobom Elektroszaman i powiedział, że w serii HDR jest też model 150 W. Podzielił się nawet zdjęciami, za co serdecznie mu dziękuję.
Szerokość obudowy to 6 modułów.


Podzielił się nie tylko zdjęciami z zewnątrz, ale też wnętrza. Publikuję tutaj jedno z nich.


Wnioski.
Cóż nowego można tu właściwie powiedzieć? MW po raz kolejny potwierdził, że produkuje wysokiej jakości zasilacze. Chyba jedyne, do czego mogę się przyczepić, to śmieci wewnątrz obudowy — naprawdę mocno mnie to zdziwiło.
Poza tym zasilacz działał prawidłowo. Nie mam zastrzeżeń ani do temperatury, ani do jakości montażu i użytych podzespołów, ani do dokładności stabilizacji czy zapasu prądowego.


Na dziś to wszystko. Mam nadzieję, że recenzja była przydatna.