Kolejne zestawy końcówek zaciskowych i izolowanych tulejek do łączenia przewodów

W zeszłym miesiącu opublikowałem recenzję końcówek zaciskowych do przewodów wielodrutowych, a dziś kontynuuję temat.
W tej recenzji sprawdzę dwa różne zestawy: jeden zawiera różne rodzaje końcówek, a drugi — izolowane tulejki do łączenia przewodów.


Jak pisałem poprzednio, kupiłem zestaw z kuponem, więc wyszło stosunkowo korzystnie. Tym razem wziąłem do recenzji dwa zestawy jako uzupełnienie poprzedniego, bo nie potrzebuję ich w całości, a tylko częściowo.

Zestaw izolowanych tulejek do łączenia przewodów wielodrutowych, cena $8.03 - link
Zestaw różnych końcówek, cena $22.24- link. Wydaje mi się, że cena była znacznie niższa, ale nie mogę znaleźć tej oferty.

Zestawy były zapakowane bardzo prosto: pudełko z końcówkami owinięto folią bąbelkową, a tulejki leżały w woreczku strunowym.


Zacznę od tulejek. Od razu zaznaczę, że jestem raczej zwolennikiem połączeń lutowanych zabezpieczonych koszulką termokurczliwą, ale takie połączenie jest mniej technologiczne i, o ile wiem, nie jest już zalecane — najpewniej dlatego, że do jego wykonania potrzebne są większe kwalifikacje.

W opisie oferty podano, że zestaw zawiera trzy rodzaje tulejek — czerwone, niebieskie i żółte — oraz zakres przekrojów zaciskanych przewodów: 0.5-6.0mm2 lub 10-22AWG.

Nie powiem, żebym był pedantem, ale pamiętając poprzedni zestaw, przeliczyłem zawartość. Wszystko się zgadza: po 50 sztuk każdego koloru. Potem przesypałem je do wygodniejszych woreczków strunowych, zostawiając po kilka sztuk każdego koloru do testów.


Oczywiście można powiedzieć, że cena takiego zestawu jest dość wysoka, ale już pierwszy wynik w Google dla tej nazwy pokazał mi w sklepie stacjonarnym jakąś zupełnie kosmiczną kwotę. Gdy sprawdziłem, ile kosztuje taki zestaw, wyszło 555 UAH, czyli około 20 dolarów. Co prawda napisano, że produkcja włoska. Nawet w ChipDip wyszło mi około 12 dolarów, ale w każdym razie nie spotkałem ceny poniżej 11.


Tulejki mają trzy różne średnice, ale tę samą długość — 25mm. Osłona jest bardzo twarda, niemal jak zwykły plastik. Z jakiegoś powodu myślałem, że będzie trochę bardziej miękka. Materiał to prawdopodobnie PVC.


Szukając w internecie innych miejsc, w których sprzedają podobne tulejki, natknąłem się na rysunek techniczny z wymiarami. Co ciekawe, tulejki różnią się tam nie tylko średnicą, ale też długością.
Na przykład te włoskie, które pokazywałem wyżej, miały wymiary 21.5-23-27mm.
Na tym rysunku długości również są różne i wynoszą 17-17-20mm, więc mogę powiedzieć, że różnice dotyczą nie tylko miejsca zakupu, ale też wymiarów. Wcześniej sądziłem, że są standardowe.




Niemagnetyczna rurka, deklarowana jako miedziana, choć w podobnych produktach używam miedzianych, cynowanych tulejek. Kontrola wykazała jednak, że materiał ma niewiele wspólnego z miedzią.
1. Na przekroju jest biały jak aluminium.
2. Jest miękki.
3. Przy próbie cynowania bezpośrednio nie chce przyjąć cyny; dopiero po zeskrobaniu powierzchni nożem udało mi się ją pocynować zwykłym topnikiem.




Zanim przejdę do kolejnego testu, zainteresowało mnie oznaczenie kolorami. Zajrzałem jeszcze raz do internetu i ustaliłem, że:
Czerwony — 0,5–1,0 mm²
Niebieski — 1,5–2,5 mm²
Żółty — 4,0–6,0 mm²

GSI-P ma przy tym nieco inną skalę rozmiarów —
Czerwony — 0,25–1,5 mm²
Niebieski — 1,0–2,5 mm²
Żółty — 2,5–6,0 mm²

Drugi wariant jest wygodniejszy, bo każdy rozmiar częściowo pokrywa się z sąsiednim, ale w moim przypadku tulejki najprawdopodobniej należą do pierwszego wariantu.


Do eksperymentu wziąłem trzy pary przewodów o przekrojach około 0,5 i 1,0 mm, 2,5 i 2,5 mm oraz 4 i 4 mm.


Zaciskarka sprawiła jednak pewien kłopot. Już poprzednim razem narzekałem, że nie mogłem zrozumieć, jak odpowiadają sobie kolory. Są takie same — czerwony, niebieski i żółty — ale ułożone w innej kolejności.


Zakładając początkowo, że producent narzędzia pomylił się przy oznaczeniach, postanowiłem spróbować zacisnąć czerwoną tulejkę najmniejszym rozmiarem zaciskarki. Mogę powiedzieć, że to kiepski pomysł. Ledwo docisnąłem ją do końca, musiałem tak mocno ściskać rękojeści, że bałem się o samo narzędzie.


Później okazało się, że sprawa jest prostsza. Kolory oznaczeń zaciskarki odpowiadają kolorom końcówek i tulejek, ale są przesunięte. Spróbuję to wyjaśnić.
Podstawowe kolory są trzy — czerwony, niebieski i żółty — ale gdy przewidziano więcej niż trzy rozmiary, producenci mogą zwiększyć ich liczbę, zachowując te same kolory i układając je na przykład tak:
czerwony, niebieski, żółty, czerwony, niebieski, żółty.

Powyżej wyróżniłem swoją kombinację kolorów na zaciskarce, żeby było wiadomo, co jest czym.


Czyli spośród trzech podstawowych rozmiarów zaciskarka obejmuje tylko czerwony i niebieski, a do żółtego jest za mała. Może za to zaciskać rozmiary mniejsze od czerwonego, oznaczonego na niej kolorem niebieskim. Zakłada się, że popularna niebieska końcówka tak bardzo różni się od mniejszej niebieskiej, że nie sposób tego nie zauważyć.

Poniżej na zdjęciu typowa zależność między kolorami a rozmiarami.


Wróćmy jednak do eksperymentu.
1, 2. Przy próbie zaciśnięcia czerwonej tulejki najmniejszym rozmiarem zaciskarki ścisnąłem ją tak mocno, że całkowicie odcisnęło się na niej oznaczenie zaciskarki.
3. Drugą tulejkę zaciskałem już prawidłowo, matrycą z czerwonym oznaczeniem; na zdjęciu jest na dole. Nie udało mi się wyciągnąć żadnego z przewodów.
4. Spróbowałem zacisnąć niebieską tulejkę tą samą matrycą (z czerwonym oznaczeniem) — również ledwo docisnąłem ją do końca.
5. Po umieszczeniu niebieskiej tulejki w matrycy z niebieskim oznaczeniem wszystko poszło znacznie lepiej, ale przez moje niedopatrzenie jeden przewód nie został zaciśnięty. Podczas umieszczania tulejki w zaciskarce przewód niepostrzeżenie się przesunął i wysunął. Dlatego przy próbie wyciągnięcia go wyszedł bez trudu.
6. Próba z żółtą tulejką zakończyła się niepowodzeniem. Najpierw ledwo udało mi się włożyć samą tulejkę, ale gdy spróbowałem ją zacisnąć, zrozumiałem, że prędzej złamię narzędzie, niż cokolwiek zacisnę.


Wyniki eksperymentu:
0,5 i 1,0 mm² zaciska świetnie
2,5 mm² zaciska świetnie, choć popełniłem błąd — nie udało mi się wyrwać zaciśniętego przewodu.
Nie udało mi się zacisnąć 4,0 mm², bo zaciskarka była nieodpowiednia.


Efekt zaciskania matrycą o prawidłowym rozmiarze.


Porównanie prawidłowego i nieprawidłowego rozmiaru matrycy. U góry zaciskałem mniejszą matrycą, niż należało, przez co tulejka została nieco mocniej spłaszczona. W większym stopniu problem polegał jednak na zbyt mocnym ściśnięciu izolacji.


Skutki eksperymentu :)


Oczywiście taki stan rzeczy niezbyt mi odpowiadał, więc postanowiłem sprawdzić, jaka zaciskarka jest właściwa.
Ustaliłem, że należy używać zaciskarki podobnej do mojej, ale jednak nieco innej.
Taki model zaciskarki nazywa się BM534


Albo na przykład CTK-01 z owalnym profilem zacisku.
Prawidłowy proces zaciskania składa się z dwóch etapów: najpierw zaciska się jeden przewód, a potem drugi. Zaciska się przy tym również część „kołnierza” izolacyjnego tulejki, żeby przewód się nie ruszał. Informacje pochodzą stąd.
Nawiasem mówiąc, na zdjęciu widać, że matryca składa się z dwóch części. Ta większa jest oddzielona, najpewniej ze względu na większą długość samej tulejki.


Spróbowałem zaciskać tulejki w dwóch etapach, jak pokazano wyżej.


Ponieważ z czasem połączenie przewodów może się poluzować i zacząć nagrzewać, osłona ochronna powinna wytrzymać również taką sytuację, chroniąc w ten sposób przed pożarem.
Prawie na samym początku recenzji zamieściłem zrzut ekranu z włoskimi tulejkami, gdzie podano, że spełniają normę palności UL94-V0. Znalazłem opis metody testowania zgodnej z tą normą i postanowiłem również to sprawdzić.


Spróbowałem podpalić zapalniczką każdy z kawałków osłony. W rezultacie mogę powiedzieć, że:
1. Szybkość spalania — prawie się nie pali.
2. Czas do zgaśnięcia — około jednej sekundy, norma: do 10 sekund
3. Powstawanie kapiących kropli — nie występuje
4. Czas żarzenia po zgaśnięciu — nie stwierdzono żarzenia lub było ono bardzo krótkie, norma: do 30 sekund.

Plastik pod wpływem ognia po prostu się zwęgla i praktycznie nie płonie. Powstaje przy tym niewielka ilość dymu o słabym zapachu. Po 10–15 sekundach od odsunięcia płomienia nie czuć już zapachu samego plastiku. Jedyna zaobserwowana rzecz: gorący plastik staje się nieco bardziej miękki.

Ogólnie wynik jest niezły, gdyby nie jedno ALE. I to „ale” przyćmiewa drobne niedogodności samego zaciskania, fakt, że tulejki jednak da się zacisnąć, a także to, że całkiem zadowoliłyby mnie niebieskie i czerwone, nawet bez żółtych, których moja zaciskarka nie zaciska.
Materiał, z którego wykonano tulejki. Coraz bardziej skłaniam się ku temu, że to aluminium albo stop z dużą zawartością aluminium. Jeśli tak, nie wolno zaciskać miedzianych przewodów za pomocą takich tulejek. Oczywiście istnieją przewody aluminiowe, a nawet specjalne tulejki miedziano-aluminiowe, ale we współczesnym świecie to taka rzadkość, że można powiedzieć, iż ich dostępność jest niemal zerowa.



Drugi zestaw jest bardziej podobny do poprzedniego, ale zamówiłem go głównie ze względu na dwa rodzaje końcówek.
Również zapakowano go w plastikowe pudełko, choć tym razem jest ono tańsze. Poprzednio górna i dolna część były połączone zawiasami, a tutaj mamy konstrukcję jednolitą, więc pudełko nie posłuży zbyt długo.


W ramach bonusu do pudełka dołączono samoprzylepną karteczkę z informacją o zawartości zestawu. To całkiem przydatna ściągawka pokazująca, jaki kolor i średnica końcówki odpowiadają danej średnicy przewodu.



Specyfikacja zestawu —
Producent: Excellway®
Model: CT02
Materiał: PVC + czysta miedź
Typ: 15 rodzajów
Liczba: 2360 szt.
Wymiary pudełka: 205x105x30mm

Pełna lista zawartości zestawu wraz z odpowiadającymi średnicami przewodów i liczbą końcówek. Jak widać, w zestawie są najczęściej używane rozmiary: 0.5 i 0.75 stosuję w instalacjach niskoprądowych, a 1.0, 1.5 i 2.5 można wykorzystać do zaciskania przewodów elektrycznych w domu.



Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie było tak smutno. W zestawie jest 1700 końcówek bez izolacji, które podczas transportu rozsypały się po całym pudełku. Smuteczek :(


Wygląda na to, że nie był to pierwszy taki przypadek, bo krawędzie przegródek w okolicy tych końcówek pokryto klejem termotopliwym. Najpewniej producent próbował w ten sposób uszczelnić to miejsce, żeby końcówki nie rozsypywały się, gdy pudełko odkształci się podczas transportu. Ale naprawdę nie rozumiem jednego: dlaczego producent po prostu nie zapakował tych końcówek do małych woreczków strunowych? Wtedy kupujący mógłby po prostu wysypać je na swoje miejsca i gotowe. To przecież znane i banalnie proste rozwiązanie...


Tym razem nie liczyłem wszystkiego, a ograniczyłem się do policzenia końcówek z izolacją. Na szczęście jest ich niewiele, a i tak musiałem je wyjąć, przesypując końcówki bez izolacji.
Liczba końcówek z izolacją mniej więcej się zgadzała: tu brakowało jednej, tam dwóch, a gdzie indziej wszystko się zgadzało.
Z nieizolowanymi postąpiłem prosto — wysypałem je właściwie na jedną kupkę, nie przejmując się zbytnio tym, które są które. Po prostu zabrakłoby mi cierpliwości, żeby rozłożyć do przegródek 1700 niemal identycznie wyglądających przedmiotów :)


Załóżmy więc, że końcówki zostały prawidłowo posegregowane, i sprawdźmy, co właściwie mamy.
W zestawie były trzy rodzaje końcówek w pięciu różnych rozmiarach, czyli łącznie 15 wariantów.
1. Nieizolowane
2. Izolowane, w tych samych rozmiarach
3. Podwójne izolowane, przeznaczone do dwóch przewodów o takim samym przekroju jak w punktach 1 i 2.

Mnie osobiście najbardziej interesowały końcówki nieizolowane, do różnych drobnych połączeń, gdzie ważne jest po prostu solidne zaciśnięcie przewodu, oraz podwójne — te interesowały mnie nawet bardziej. Resztę dostałem raczej jako „bonus” do poprzedniego zestawu.





Do próby wziąłem przewody o mniej więcej odpowiadających przekrojach: 0,5, 0,75, 1,0, 1,5 i 2,5 mm², po jednej końcówce każdego rodzaju.


Do zaciskania użyłem standardowej matrycy. Pojedyncze końcówki zaciskałem zgodnie z oznaczeniem przekroju na matrycy, a podwójne wkładałem do kolejnego większego gniazda, ponieważ mają dwukrotnie większy przekrój.
Na przykład 2×1,5 mm² zaciskałem w gnieździe 2,5 mm², a 2×2,5 mm² w gnieździe 4 mm².


W rezultacie powstały takie „ogonki”.


Zaciskanie wyszło świetnie. Jedyna uwaga dotyczy białej końcówki: ustawiłem ją w zaciskarce trochę krzywo i zacisnęła się nierówno. Zauważyłem to dopiero po ściśnięciu rękojeści zaciskarki.


Z pojedynczymi końcówkami wszystko poszło gładko. Szczerze mówiąc, zaciskanie przewodów nawet mi się spodobało — wychodzi prosto i schludnie :)


Testy zakończone, spróbuję podsumować.
Najpierw zestaw tulejek.
Zaciskają się prawidłowo, tworzywo nie podtrzymuje palenia, a rozmiary czerwonych i niebieskich są dla mnie bardzo wygodne. Żółte, jak mi się wydaje, raczej będą leżeć nieużywane.
Mam jednak silne wrażenie, że same tulejki są wykonane z aluminium. Jeśli tak jest, to zupełnie nie nadają się do stosowania z przewodami miedzianymi.

Z zestawem końcówek sprawa jest prostsza. Dobrze się zaciskają i świetnie trzymają przewód. Wygląda na to, że są jednak miedziane, a dostępne rozmiary dobrze sprawdzą się w zastosowaniach domowych. Mam jednak poważne zastrzeżenie do opakowania: nieizolowane końcówki są teraz w praktyce wrzucone do jednego worka. Różnią się wyglądem, ale i tak trudno z nich korzystać.

Przy okazji dowiedziałem się kilku rzeczy
a. Końcówki, tulejki, osłonki itp. występują głównie w trzech rozmiarach, oznaczonych odpowiednio kolorami: czerwonym, niebieskim i żółtym. Mogą jednak występować też inne kolory — tabela znajduje się w recenzji.
b. Podczas zaciskania kolor oznaczenia powinien odpowiadać kolorowi izolacji tulejki. Jeśli kolor się zgadza, ale rozmiar nie, lepiej nie próbować :)
c. Moja zaciskarka obsługuje tylko czerwone i niebieskie oznaczenia. Ma też żółte oznaczenie, ale z innej skali rozmiarów.
d. Najpierw warto poszukać podobnych rzeczy w sklepach stacjonarnych i najlepiej kupić po kilka sztuk, żeby sprawdzić, czy są miedziane.

To już wszystko. Mam nadzieję, że recenzja była przydatna i pomoże dokonać właściwego wyboru.