Waga do bardzo lekkich przedmiotów, 0.001g-10g Scales.

Ta waga nie zważy człowieka ani kawałka kiełbasy, ale potrafi (a przynajmniej powinna potrafić) ważyć to, czego nie potrafią jej „starsi” koledzy.
Krótko mówiąc, dziś przyjrzymy się miniaturowej wadze do ważenia bardzo lekkich przedmiotów i ją przetestujemy.

Na początek: do czego w ogóle potrzebna jest taka waga?
Leki, wyroby jubilerskie, liczenie bardzo drobnych elementów.
Początkowo miała służyć do ważenia składników leków, ale ten temat odpadł, więc pewnie nie będzie używana, bo mam już w domu wygodniejszą do codziennych zadań wagę 200/0,01 g.

Waga jest dostarczana w całkiem ładnym pudełku z magnetycznym zapięciem. Dostępne są trzy wersje, różniące się tylko maksymalnym obciążeniem: 10, 20 i 50 gramów. W tej recenzji będzie najprostszy wariant.
A tak przy okazji, kiedy szukałem tej wagi na Ali, wszędzie była droższa, ale to już tylko dygresja.


W środku wszystko jest całkiem starannie zapakowane, choć z drugiej strony to minus: im więcej dodatków w zestawie i im lepsze opakowanie, tym mniej pieniędzy zostaje na samo urządzenie.


Do wagi dołączono instrukcję, ale niestety niewiele z niej pożytku, bo jest po angielsku, a poza tym opisano w niej funkcję, której w rzeczywistości nie ma, za to o innej w ogóle nie wspomniano.


Bardziej interesuje mnie jednak tabelka z zakresem pomiarowym i dokładnością. Ponieważ waga ma zakres do 10 gramów, interesują mnie tylko dwie pierwsze kolumny.
Jeśli dobrze rozumiem, z tabelki wynika, że rozdzielczość wskazania wynosi 0.001, a dokładność 0.005 grama. To właśnie sprawdzimy później.
W zestawie jest też pęseta całkiem przyzwoitej jakości (przynajmniej do tego zastosowania) oraz dwa odważniki o masie 5 i 10 gramów.


Waga jest bardzo kompaktowa, jej wymiary to 115 x 65 x 21 mm.


Od góry osłania ją pokrywa ochronna, której nie da się zdjąć. A właściwie da się, ale nie jest do tego przeznaczona.


Obsługa odbywa się za pomocą czterech przycisków:
Mode — zmiana jednostki (gram, karat, pennyweight, gran), dłuższe przytrzymanie uruchamia tryb kalibracji.
PCS — teoretycznie liczenie sztuk; instrukcja nic o tym nie mówi.
On/Off — włączanie/wyłączanie; jest też automatyczne wyłączanie po około minucie bezczynności.
Tare — zerowanie wskazania.

Platforma ma wgłębienie, w którym należy umieścić ważony przedmiot.


Platforma ma konstrukcję w kształcie litery L.


Na spodzie znajdują się cztery gumowe nóżki i pokrywa komory baterii.
Komora jest fabrycznie przystosowana do czterech baterii AAA, ale waga jest zasilana tylko dwoma. W wolnej części można przechowywać zapasowe baterie albo mały schowek na drobiazgi :)


Pierwszą rzeczą, którą spróbowałem zważyć, było oczywiście pudełko zapałek, dobrze znane wielu osobom.
Przy okazji sprawdziłem swoją teorię dotyczącą miejsca, w którym należy umieścić ważony przedmiot. Jest niewielka różnica w zależności od tego, gdzie położymy obciążenie.
Nawiasem mówiąc, wskazania wagi są dość stabilne — nie ma wahań na ostatniej cyfrze, których się spodziewałem.


1. Wyświetlacz wagi ma 5 cyfr i pokazuje wynik w formacie 00.000.
2. Niezrozumiała funkcja PCS. Przy pierwszym uruchomieniu, gdy na wadze leżał już przedmiot, wyświetliło się 25. Dodałem obciążenie — pokazało 50. Co oznacza 25, a co 50, nie mam pojęcia. Przypomniał mi się nawet dowcip o Pietce i przyrządach (co to jest 300, a co przyrządy?).
Po kilku naciśnięciach wyświetliło się jednak -2008. Ogólnie ta funkcja pozostaje dla mnie zagadką; w instrukcji nazywa się inaczej i najwyraźniej służy do czegoś innego.
3. Przy przeciążeniu wyświetla się komunikat — Over Load.
4. Przytrzymanie przycisku trybu pracy przez ponad dwie sekundy przełącza wagę w tryb kalibracji. Przycisk wyłączania wtedy nie działa; z trybu wychodzi się, przytrzymując ten sam przycisk. Nie ma żadnych informacji o tej funkcji.


Oczywiście zajrzałem do środka. Chronologicznie zrobiłem to po testach, ale opiszę wnętrze przed opisem testów.
Wagę rozbiera się całkiem łatwo:
Zdejmujemy naklejkę ze spodu obudowy — pod nią znajduje się śruba mocująca platformę.
Zdejmujemy dwie gumowe nóżki obok tej samej naklejki i odkręcamy dwie śruby.
Przesuwamy czymś wzdłuż szczeliny między połówkami obudowy i odpinamy dwa zatrzaski po bokach wyświetlacza.


W środku wszystko jest proste i całkiem schludne, choć moim zdaniem przy tak małej liczbie elementów trudno byłoby zrobić to niechlujnie.
Bardzo cieszy za to, że płytkę wykonano z laminatu szklano-epoksydowego, a nie z getinaksu.


Od spodu obudowy znajduje się jeszcze jedna śruba mocująca układ pomiarowy. Po przeciwnej stronie platforma jest mocowana taką samą śrubą. Odkręciłem ją, ale nie wyjmowałem.


Podczas rozbierania chciałem przesunąć wyświetlacz wyżej, bo jest zamontowany z dużym przesunięciem, a obudowa częściowo zasłania dolne segmenty. Nie było to jednak zbyt wygodne, więc dałem sobie spokój.
Po lewej widać przewody do diody LED podświetlenia. Dioda świeci bardzo jasno — można spokojnie zmniejszyć jasność trzykrotnie, a efekt będzie nawet lepszy.


Na tym zdjęciu widać płytkę drukowaną z układem scalonym w postaci „kropli”. Nie bez powodu wspomniałem o materiale płytki — w przypadku laminatu szklano-epoksydowego takie rozwiązanie ma większe szanse na długą i bezproblemową pracę.
Widać tu również układ pomiarowy, czyli stalową ramkę z umieszczonymi na niej tensometrami.
Zastosowano standardowy układ mostkowy, używany w bardzo wielu wagach.
Na ramce znajduje się oznaczenie KT702 -20C.
Przy rozbieraniu takich urządzeń trzeba zachować ostrożność, bo tensometry dość łatwo uszkodzić.


No bo jak można napisać recenzję wagi bez sprawdzenia jej dokładności, choć dotyczy to zwykle każdego przyrządu pomiarowego.

Do testu nie użyłem jednak znanego wielu osobom zestawu odważników i wzorców, lecz, można powiedzieć, materiałów, które miałem pod ręką.
Nie mam wzorców, ale mam znajomego, który ma dostęp do dokładniejszej wagi. Nie dało się jej wynieść, więc musiałem zastosować takie rozwiązanie pośrednie.
Poprosiłem znajomego, żeby zważył dla mnie kilka przedmiotów (za co mu osobno dziękuję) i je opisał. Jasne, że nie nadają się one na długoterminowe wzorce, ale do kilkukrotnego sprawdzenia wystarczą.
A więc poznajcie:
Spinacz — 0,37080 g
Wkręt — 2,96860 g
Żelastwo 1 — 4,37110 g
Żelastwo 2 — 4,78105 g

Warto zaznaczyć, że choć waga, na której ważono próbki, pokazuje pięć miejsc po przecinku, to najprawdopodobniej (przypuszczalnie) ma rozdzielczość 0.00005, a nie 0.00001. W porównaniu z testowaną wagą nie ma to jednak większego znaczenia.


Korzystając z różnych kombinacji obciążników, sprawdziłem wagę w zakresie od 0,37080 aż do przeciążenia.




Już podczas testu, jeszcze przed wpisaniem danych do tabeli, było widać, że waga nieco zawyża wskazania. Spróbowałem zważyć dołączone odważniki, a także ich różne kombinacje.
Obraz ten sam — wskazania są zawyżone.


Na podstawie sprawdzonych obciążników, ich kombinacji i uzyskanych wyników sporządziłem tabelę z rezultatami testu.
Krótkie objaśnienie do tabeli.
Ponieważ musiałem używać kombinacji różnych obciążników, zwiększyło to błąd pomiaru próbek. Jeśli waga wzorcowa miała błąd 0.001, to trzy obciążniki mogą dać błąd 0.003. Dlatego zaznaczyłem kolorem testy, w których użyłem kombinacji dwóch (żółty) i trzech (jasnozielony) obciążników.
W każdym razie waga nie zmieściła się w deklarowanym przez producenta błędzie pomiaru. Przypomnę, że deklarowano nie więcej niż 0.005, a w tabeli widać różnicę 0,015, czyli trzykrotnie większą od deklarowanej.


To chyba wszystko. Podsumowując, waga jest bardzo prosto wykonana, a test potwierdził moje podejrzenie, że za taką cenę trudno zrobić przyrząd pomiarowy o takiej dokładności.
Trzeba jednak pochwalić dość wygodną konstrukcję, dobre podtrzymywanie wyniku, automatyczne zerowanie przy bardzo małym obciążeniu (0.001-0.005), a także ładne opakowanie.
Ale test to test i pokazał, że w praktyce waga może raczej pracować z dokładnością 0.01 grama niż 0.001, jak deklarowano.

Dzięki podpowiedzi w komentarzach skalibrowałem wagę za pomocą dołączonego odważnika 10 gramów.
Kalibracja —
Włączamy
Naciskamy i przytrzymujemy — Mode
na ekranie — CAL
Ponownie naciskamy Mode
Waga prosi o położenie odważnika (w moim przypadku 10 g)
Ekran miga, a potem wyświetla — PASS
Gotowe.

W rezultacie otrzymujemy całkiem niezły wynik


Sprawdziłem dokładność ważenia na zweryfikowanych obciążnikach. Wyraźnie się poprawiła. Przy ważeniu kilku obciążników, a dokładniej przy dokładaniu ich po kolei, wynik nadal odbiega od deklarowanych 0.005 g, choć już nieznacznie.
Jest jednak pewna niestabilność. Można pięć razy położyć obciążnik i uzyskać wynik ±0.002 grama, a za szóstym razem otrzymać ±0.006-0.007.


Z ciekawości spróbowałem zważyć jakieś drobiazgi.
Z kondensatorami w rozmiarze 1206 nie było problemu, ale z elementami w rozmiarze 0805 było już trudniej. Najpierw kładłem rezystory pojedynczo, ale zanim sięgnąłem po kolejny, waga zdążyła się wyzerować (automatyczne zerowanie), więc musiałem położyć wszystkie trzy naraz.


Mam nadzieję, że recenzja była przydatna. Jak zawsze czekam na komentarze i ewentualną krytykę metody testowania :)

Produkt udostępnił do recenzji sklep.