TP-Link TL-WR702N, czyli mój nowy mały pomocnik

Router dotarł w bardzo schludnym, całkiem solidnym pudełku. Przynajmniej podróż w kopercie przetrwało bez problemu.
Na boku pudełka podano bardzo skrócone parametry techniczne, no i nie zabrakło chińskich znaczków.


W środku wszystko również wyglądało bardzo schludnie, nie miałem żadnych zastrzeżeń.
Firma jest zresztą uznanym producentem, więc takie podejście nie dziwi.

Już po otrzymaniu routera i podłączeniu go do komputera znalazłem kilka recenzji, w których pisano, że ten router jest przeznaczony na rynek chiński, czyli jego oprogramowanie jest w całości po chińsku.

I rzeczywiście, po podłączeniu zobaczyłem właśnie to.




W zasadzie wszystkie menu routera są takie same jak w jego angielskim odpowiedniku, tylko po chińsku. Dla kogoś, kto choć kilka razy konfigurował routery, ustawienie chińskiej wersji nie będzie problemem, zwłaszcza że zwykle robi się to raz czy dwa.


Router może pracować w pięciu standardowych trybach. Do swoich zastosowań użyłem trybu — Repeater.
Punkt dostępowy
Router
Repeater
Most
Klient


Oczywiście próbowałem zaktualizować firmware, żeby uzyskać chociaż angielski interfejs — to w zupełności by mi wystarczyło.
Ale próby spełzły na niczym.


Po przeszukaniu forów wyczytałem, że trzeba utworzyć wirtualny serwer FTP, z którego należy zaktualizować firmware.
Ale efekt był żaden — router w końcu wyświetlał błąd i na tym się kończyło.


Dopiero później wyczytałem w jednej z recenzji, do której link podałem wyżej, że:
niebieska górna część obudowy oznacza wyłącznie angielski firmware, a interfejs menu wewnątrz jest zielony.
cytrynowa górna część obudowy oznacza wyłącznie chiński firmware, a interfejs menu wewnątrz jest niebieski. Smutek i żal, a tak spodobał mi się kolor jego obudowy :(

Otwarcie routera nie jest zbyt wygodne: zatrzaski są mocne, a pokrywa trzyma się reszty obudowy niemal jak monolit.
Po chwili siłowania w końcu go otworzyłem, choć obudowa trochę ucierpiała — plastik jest miękki i zostały ślady.
Zresztą miękki plastik ma też swoje zalety, bo jest mniej kruchy. W moim zastosowaniu to szczególnie ważne.

W środku znalazła się niewielka płytka i mnóstwo wolnego miejsca. Właściwie to był kolejny impuls do przeróbki.


W routerze zastosowano procesor AR9331-AL3A firmy Atheros.
Pamięć operacyjna DDR SDRAM, M13S128168A o pojemności 16 MB (jeśli dobrze zrozumiałem opis).


Po drugiej stronie płytki jest znacznie mniej elementów, głównie rezystory i kondensatory, a także drukowana antena Wi-Fi.


Pamięć flash na firmware to 25Q160VS1G firmy Winbond o pojemności 2 MB.
Przy okazji zainteresowała mnie przetwornica DC-DC. Standardowe napięcie zasilania routera wynosi 3,3 V, dlatego na płytce znajduje się niewielka przetwornica 5–3,3 V.

Postanowiłem go ulepszyć, dodając możliwość zasilania z akumulatora.
Zgodnie z kartą katalogową procesor wymaga 3.3 V, a zamierzałem zasilać go z akumulatora litowego. Ponieważ jednak napięcie akumulatora mieści się w zakresie 2.8–4.2 V, trzeba było jakoś obniżyć je do wymaganych 3.3 V.
Były dwa rozwiązania.
1. Stabilizator o bardzo małym spadku napięcia. Proste, toporne i niewielkie. Cenowo wychodziło jednak drożej (dobry stabilizator o ultraniskim spadku napięcia nie jest tani), a uzyskiwałem zakres tylko 3.4–4.2 V.
2. Przetwornica SEPIC. Znacznie bardziej skomplikowana i wyraźnie większa, ale zapewnia 3.3 V w całym zakresie 2.8–4.2 V.
3. Przetwornica podwyższająca do 5 V, a potem obniżenie napięcia za pomocą układu, który już jest na płytce.
To po prostu mało sportowe rozwiązanie i ma niższą sprawność.

Postanowiłem skorzystać z drugiego rozwiązania. W tym celu kupiłem kilka przetwornic DC-DC podwyższających napięcie, które próbowałem przerobić na SEPIC w tym teście.
Ponieważ eksperyment z przeróbką się powiódł, z wyjątkiem tego, że duża płytka niezbyt dobrze mieściła się w małym routerze, postanowiłem zaprojektować własną płytkę.
Ale oprócz zasilania samego routera trzeba było czymś ładować akumulator, dlatego dodałem do układu również ładowarkę.

W rezultacie powstał taki układ.


Na podstawie tego schematu zaprojektowałem niewielką płytkę drukowaną. Chciałem zmieścić ją w określonych wymiarach, więc stare dławiki nie pasowały i musiałem kupić mniejsze.


Wytrawiłem od razu płytkę zarówno pod przetwornicę, jak i układ separacji zasilania PoE.
Chodzi o to, że kamery podczas pracy też trzeba czymś zasilać. Można do tego użyć albo PowerBanku na 12 V, albo zasilać je ze switcha PoE. Najczęściej korzystam ze switchy PoE. W takim przypadku stosuje się prosty układ separacji: zasilanie jest pobierane ze switcha, a router łączy się z kamerą liniami sygnałowymi.


Jako mniejsze dławiki dobrze sprawdziły się modele SUMIDA z serii CDRH73.
Pozostałe elementy „wygrzebałem” z innych płytek, między innymi z płytki przetwornicy DC-DC; część miałem w domu.


Dodatkowo kupiłem kilka rodzajów przełączników do sterowania zasilaniem płytki: akumulator/sieć.
Jak pisałem wyżej, część elementów pochodziła z płytek przetwornic DC-DC. Z dużej płytki wziąłem kondensatory 28 µF, układ scalony i rezystory dzielnika napięcia.
Z małych płytek wziąłem tylko diodę LED.


Po zmontowaniu płytka nie wygląda zbyt schludnie, ale jest kompaktowa. Nie do końca dobrze dobrałem też średnicę pól lutowniczych pod przewody, ale w poprawionej wersji płytki zostało to już naprawione.


Płytka wyszła wyraźnie mniejsza niż kupna przetwornica DC-DC, a jednocześnie ma przełącznik, ładowarkę, dwa dławiki i dodatkowy filtr na wyjściu 3.3 V.


Do zasilania płytki kupiłem parę akumulatorów 360 mAh. Dobierałem je tak, żeby pasowały wymiarami. Musiałem jednak kupić dwa, bo uznałem, że jeden będzie za mały; wysokością pasowały idealnie.
Akumulatory LP402245-PCM-LD z układem zabezpieczającym kupiłem w sklepie stacjonarnym.


Pojemność okazała się mniejsza od deklarowanej, choć zawsze uważałem te akumulatory za całkiem niezłe.


Płytka zadziałała od razu, niczego nie trzeba było regulować ani dodawać, napięcie wyjściowe wyniosło 3,34 V — więcej niż dobrze.


Potem zabrałem się za przeróbkę routera. Na początek trzeba przeciąć ścieżkę prowadzącą od gniazda USB do przetwornicy DC-DC na płytce.
Następnie przylutowałem się do zasilania 3,3 V za przetwornicą. Najwygodniej przylutować przewody bezpośrednio do wyprowadzeń kondensatora wyjściowego. Po lewej minus, po prawej plus.
W pobliżu gniazda USB zdrapałem lakier ze ścieżek i przylutowałem do nich przewody, bo lutowanie do styków gniazda jest bardzo niewygodne.


Przylutowane przewody wyprowadziłem na górną stronę płytki routera (5 V i tak jest na górze, a 3,3 V wyprowadziłem przez otwór po gnieździe USB).


Przy montażu płytki musiałem nieco skrócić jeden z występów obudowy. Potem to już czysta technika: od wewnątrz zaznaczamy miejsce na otwór pod przełącznik.


Potem przenosimy zaznaczenie na zewnętrzną stronę, wiercimy, wycinamy, wygryzamy — każdy robi, jak umie :)


Ale potem czekała mnie przykra niespodzianka — złamałem trzpień przełącznika.
Od początku trochę mnie niepokoił, ale przy próbie przełączenia nie wytrzymał i się złamał :(
Wyżej pokazywałem, że od razu kupiłem trzy małe przełączniki różnych typów. Ten pasował mi najbardziej.
Jeden z pozostałych odpadł od razu, bo miał zbyt krótki trzpień. Musiałem wziąć drugi, ale pod niego trzeba zrobić wyraźnie większy otwór.


Kiedy jednak zamontowałem nowy przełącznik, zrozumiałem, że efekt jest jeszcze lepszy, niż planowałem.
Chodzi o to, że teraz płytka świetnie trzyma się w obudowie bez żadnych mocowań (planowałem przykleić ją grubą taśmą dwustronną). Wystarczy ją po prostu włożyć i gotowe — opiera się o występ obudowy i nigdzie się nie „przesuwa”.


Tak wygląda gotowa konstrukcja z na razie jednym akumulatorem. Ułożyłem wszystko „na przymiarkę” i wyszło tak, jakby od zawsze tam było :)


W poprzedniej recenzji, w której przerabiałem przetwornicę DC-DC, poproszono mnie o sprawdzenie, czy płytka może pracować przy napięciu 2 V i jednocześnie dostarczać na wyjściu 200 mA.
Nie, płytka bez problemu utrzymuje napięcie wyjściowe 3,3 V przy napięciu wejściowym 2,14–2,2 V, ale przy dalszym obniżaniu napięcia wyjściowego gwałtownie spada ono do 1–1,5 V.

Z czystej ciekawości zmierzyłem też pobór prądu przy różnych napięciach wejściowych. Użyłem zasilacza z tej recenzji.
Początkowo zakładałem większy pobór prądu, dlatego kupiłem dwa akumulatory. Test pokazał, że w rzeczywistości jest lepiej i wystarczyłby mi jeden akumulator, zapewniający około godzinę intensywnej pracy.
Ale skoro akumulatory były już kupione, ostatecznie postanowiłem zamontować oba.
Szacowany czas pracy w takim wariancie to około 2–2,5 godziny.


Przyszedł czas, żeby złożyć to wszystko z powrotem, ale najpierw musiałem całkowicie odciąć jeden słupek (mocował płytkę w obudowie) oraz część mocowania gniazda USB.
Słupek był po lewej stronie, a mocowanie po prawej — zaznaczyłem je strzałkami.


Tak udało się „upakować” wszystko w środku :) Akumulatory leżą ciasno, ale przykleiłem je do układu pamięci RAM taśmą dwustronną, żeby nie przesuwały się wewnątrz obudowy.


Pozostał tylko jeden nierozwiązany problem: dioda sygnalizująca ładowanie.
Nie powiem, żeby była bardzo ważna, ale dla wygody by się przydała.
Obudowa jest wykonana z takiego tworzywa, które prawie nie przepuszcza światła. Dla oryginalnej diody zrobiono światłowód z przezroczystego plastiku, a ja nie chciałem zbytnio psuć wyglądu urządzenia.
Mała dygresja. Na płytce szeregowo z diodą jest rezystor 1,5 kΩ, na schemacie podałem 1 kΩ. Można zmniejszyć jego wartość do 680 Ω, ale nie zalecam stosowania mniejszego. Wynika to z tego, że dioda nie jest podłączona całkiem zgodnie z notą katalogową.
Prawidłowo diodę należy podłączyć do 5 V, ale nie udało mi się poprowadzić ścieżki do 5 V, więc zasiliłem ją z akumulatora.
Płytka wyłącza ładowanie, gdy prąd ładowania spadnie do 1/10 ustawionej wartości. Ustawiłem prąd ładowania na 300 mA, żeby nie przeciążać zasilacza, gdy jednocześnie będzie ładowany akumulator i zasilany router.
Jeśli mocno zmniejszyć rezystor ograniczający prąd diody, może się okazać, że ładowanie w ogóle się nie wyłączy albo będzie wyłączać się bardzo długo, mimo że akumulator będzie już naładowany.

Zaznaczyłem więc miejsce na pokrywie nad diodą i ostrożnie usunąłem trochę plastiku, tak aby pozostała cienka warstwa.


Nie świeci zbyt jasno, ale jest całkiem dobrze widoczna i mi to wystarczy, choć można jeszcze nieco zwiększyć jasność, zmniejszając rezystor.


Z zewnątrz zmiany są minimalne — dodałem tylko przełącznik zasilania.
W lewym położeniu urządzenie jest zasilane z akumulatora, a w prawym z zasilacza i ładowany jest akumulator.
Akumulator jest ładowany w obu położeniach, ale nie polecam ładowania go w lewym, bo będzie się ładował bardzo długo albo w ogóle się nie naładuje.


Wyszło całkiem schludnie, choć mogło być lepiej. Kabel zasilający nie przeszkadza w obsłudze przełącznika.


Na tym przeróbka jest zakończona :)

Karty katalogowe, schemat, płytka drukowana.
Pobierz.