Beelink i68 TV Box 4K

Trochę spóźniłem się z recenzją tego TV boxa — ciągle wypadało coś innego, ale w końcu się za niego zabrałem. Obecnie bardziej interesują mnie minikomputery z nowym Atomem Cherry Trail i systemem Windows, ale mimo to nadal przyglądam się ich najbliższej konkurencji, czyli TV boxom z Androidem.
Krótko mówiąc, klasyka: oględziny z zewnątrz i w środku, kilka testów i wnioski. Jeśli kogoś to interesuje, zapraszam :)

Do napisania tej recenzji zabierałem się kilka razy, ale jakoś mi „nie szło”. Nie wiem dlaczego — może zadziałało szóste zmysł, a może coś innego.
W końcu się zabrałem i piszę. Nie wiem, czy recenzja będzie przydatna, bo teraz w sklepie zamiast tego boxa oferują jego nową wersję z gigabitowym połączeniem przewodowym. Nie sądzę jednak, żeby różniły się zasadniczo, więc opiszę to, co dostałem.

Na początek kilka zdjęć z rozpakowywania, ale ponieważ raczej nie zainteresują większości z Was, ukryję je pod spoilerem.

Zawartość zestawu jest standardowa. W komplecie znajduje się minimum niezbędne do podłączenia urządzenia.
1. TV box
2. Zasilacz
3. Kabel HDMI
4. Kabel MicroUSB-USB OTG
5. Pilot zdalnego sterowania
6. Instrukcja.


Instrukcja jest bardzo prosta: krótko po angielsku opisano, co i gdzie podłączyć, a także pierwsze uruchomienie przystawki.
Rozbawił mnie napis MicroSD w opisie gniazd i złączy, ale o tym nieco niżej.


Pilot za to miło zaskoczył. Szczerze mówiąc, mam już trochę dość pilotów ze 100500 przyciskami, więc tak minimalistyczny projekt przyjąłem bardzo pozytywnie. Dobrze leży w dłoni i wygodnie się go używa.
Pilot działa tylko na podczerwień, nie ma w nim radia ani funkcji air mouse.


Pilot ma tylko absolutnie niezbędny zestaw przycisków:
Włączanie/wyłączanie
Przycisk Home, powrót na „pulpit”
Przyciski góra/dół, lewo/prawo.
Przycisk ze wskaźnikiem kursora włącza tryb wirtualnej „myszy”; kursorem steruje się za pomocą wymienionych wyżej przycisków.
OK — Enter
Przycisk przejścia do listy programów i powrotu do poprzedniego menu.
Przyciski zmniejszania/zwiększania głośności.

Pilot jest zasilany dwiema bateriami AAA, a pokrywka komory ma dodatkowy zatrzask.


W zestawie znalazły się zwykły kabel HDMI i przejściówka OTG. Nie mają filtrów, ale podczas testów nie sprawiały problemów, więc można ich używać.


Dołączony zasilacz przypadł mi do gustu. Szczególnie spodobała mi się wygodna konstrukcja przejściówki do naszego typu wtyczki — jest praktyczna, a styk bardzo dobry.
Podczas pracy zasilacz nagrzewa się nieznacznie, co pośrednio sugeruje, że można podłączyć zewnętrzny dysk twardy 2,5 cala i nie martwić się o zasilanie.


No i w końcu zabrałem się za sam przystawkę, czyli TV box — jak kto woli.
Z wyglądu to po prostu czarne, kwadratowe pudełko. W jednym rogu widnieje napis I68, a w drugim (prawie niewidoczny) — IONE.
Patrząc z przodu z lewej strony, nie ma już żadnych oznaczeń mówiących, co to właściwie jest — po prostu czarne, stylowe, schludne pudełko.
Pisałem już kiedyś w swoich recenzjach, że bardzo lubię, gdy urządzenie ma mało przycisków, diod i złączy. Jak to mówią — piękno tkwi w prostocie.


Z prawej strony i z tyłu producent się jednak postarał i upchnął mnóstwo złączy.
Podsumowując, ten box ma:
Po prawej stronie
Gniazdo na kartę SD (pamiętacie, pisałem, że w instrukcji podano microSD). Szczerze mówiąc, to gniazdo trochę mnie zaskoczyło. Nie pamiętam, żebym widział takie w którymkolwiek z recenzowanych przeze mnie urządzeń. Nie, samo w sobie jest wygodne — można włożyć kartę SD albo MicroSD z adapterem — ale jest nietypowe, to fakt.
Nad gniazdem karty pamięci znajdują się dwa otwory wentylacyjne. Nie pomylcie ich z gniazdem karty pamięci :) Nie wiem, na ile pomagają, ale były też w poprzednich boxach z Androidem. Może to ukłon w stronę tradycji?
Bardziej na prawo znajdują się dwa pełnowymiarowe gniazda USB, zamontowane pionowo. To całkiem wygodne, bo można podłączyć szerokie urządzenia USB. Chodzi o to, że niektóre urządzenia USB nie trzymają się standardu i nie mieszczą się w gniazdach umieszczonych poziomo.
Tuż obok dużych gniazd dyskretnie umieszczono MicroUSB. Można go użyć z adapterem do podłączenia standardowych urządzeń albo do aktualizacji oprogramowania po podłączeniu do komputera.

Na tylnym panelu
Tutaj lista będzie nieco dłuższa.
Na początek przycisk zasilania (i wyłączania, rzecz jasna).
Dalej jest gniazdo do podłączenia zasilacza. Producent zastosował standardowe gniazdo 5.5/2.1 mm. To bardzo dobry wybór pod względem niezawodności połączenia i możliwości wymiany wtyczki, ale kiepski pod względem bezpieczeństwa, bo takie samo gniazdo mają też zasilacze 12 V.
Z tyłu zamontowano również trzecie pełnowymiarowe gniazdo USB.
Ten box można podłączyć do monitora lub telewizora tylko na jeden sposób — za pomocą kabla HDMI. Nie ma wyjścia analogowego, ani audio, ani wideo. Z jednej strony producent pozbył się dość archaicznego w erze cyfrowej złącza. Z drugiej — uniemożliwił podłączenie sprzętu audio przez analogowe wejście, co czasem bywa wygodne.
Za HDMI znajduje się gniazdo do podłączenia do sieci lokalnej za pomocą kabla. Kabel to dobra rzecz, kabel to niezawodność — nawet jeśli Wi-Fi padnie, połączenie kablowe będzie działać.
Bardziej na prawo zamontowano jeszcze jedno dość archaiczne złącze — S/PDIF. Można przez nie przesłać dźwięk do amplitunera.
Listę zamyka mały, niepozorny otwór, za którym znajduje się przycisk Reset (no bo jakże by inaczej).


Plastik przedniego panelu jest lekko przezroczysty. Za nim znajduje się odbiornik podczerwieni do pilota oraz dioda sygnalizująca tryb pracy.
Po podłączeniu zasilania do boxa dioda jest zgaszona. Po włączeniu świeci na niebiesko, a w trybie uśpienia (przycisk zasilania na pilocie) — na czerwono. Czerwień jest jednak tak słabo widoczna, że nie udało mi się zrobić jej porządnego zdjęcia. W sumie to nawet dobrze — w nocy nie będzie drażnić jasnym światłem.


Spód jest płaski, ma cztery gumowe nóżki, które trochę ślizgają się po gładkim blacie.
Od spodu wykonano też otwory wentylacyjne, ale moim zdaniem mają zbyt małą średnicę.


Po oględzinach z zewnątrz postanowiłem zajrzeć do środka, ale na wszelki wypadek najpierw sprawdziłem, czy box działa — nigdy nic nie wiadomo :)
Tak, wszystko działa, Android się uruchomił, można spokojnie wyłączyć urządzenie i je rozebrać.


Pierwszą przeszkodą były gumowe nóżki, przyklejone naprawdę porządnie.
Podczas pracy jedną nawet trochę podciąłem (nóż poszedł nieco nie tam, gdzie trzeba).


Po uporaniu się z nóżkami zabrałem się za zatrzaski. Obudowa jest bowiem złożona nie tylko na wkręty, ale też na całą masę zatrzasków.
Przednie i boczne puściły bez problemu, ale tylne się połamały. Z tyłu styk górnej i dolnej części obudowy ma nieregularny kształt, więc otwieranie nie było zbyt wygodne.
Dwa połamane zatrzaski w żaden sposób nie wpłynęły na sztywność konstrukcji po złożeniu. Moim zdaniem wystarczyłyby same wkręty.


Na pierwszy rzut oka wnętrze bardzo przypominało mi MXIII.
A właściwie dlaczego „przypominało”? Część podzespołów jest identyczna z tymi zastosowanymi w MXIII, ale nie wyprzedzajmy faktów — wszystko po kolei.
Wszystko wygląda schludnie, jest radiator chłodzący procesor, wyraźnie widać duże gniazdo na kartę SD.


Płytka jest przykręcona kilkoma małymi wkrętami, odkręćmy je również.


Na spodzie obudowy znajduje się dość masywna metalowa płytka. Co więcej, nie jest to przypadkowy kawałek metalu, lecz element wytłoczony specjalnie do tej obudowy — są w niej nawet przygotowane miejsca do jego zamocowania.
Całość wygląda jednak dość dziwnie, bo gumowa podkładka termoprzewodząca, przez którą ciepło ze spodu płytki drukowanej (a dokładniej ze spodu procesora) jest przekazywane do metalu, styka się z nim tylko niewielką częścią powierzchni.
Mam wrażenie, że pierwotnie zakładano, iż procesor będzie umieszczony bliżej przedniej części obudowy, ale później projektanci coś zmienili i przesunęli go do tyłu, przez co przestał pokrywać się z płytką.
W praktyce podczas testów nie zauważyłem przegrzewania, ale „niesmak pozostał”, bo można było to zrobić lepiej, po prostu przesuwając płytkę.


Na spodzie płytki drukowanej umieszczono wyłącznie elementy pasywne: rezystory i kondensatory.
Jest też naklejka z numerem seryjnym płytki oraz informacją, że zamontowano 2 GB RAM i 8 GB pamięci flash. No i oznaczenie modelu — RK68B, jeszcze trochę i wyszłoby RK86 :)
Ta nazwa bardzo przypomina Tronsmart Orion R68, ale tam płytka wyraźnie się różni — choćby układy pamięci RAM przeniesiono na jej spód.


Tylna strona, tym razem już bez tylnej pokrywy. Po prawej widać przycisk resetu, ukryty za małym otworem. W poprzednich TV boxach znajdował się za gniazdem audio 3,5 mm, ale ponieważ tutaj go nie ma, przycisk umieszczono osobno.


Przyjrzyjmy się bliżej elektronice zastosowanej w tej wersji TV boxa.
Większość podzespołów i układów jest taka sama jak w poprzednich modelach, ale są też pewne różnice — o nich za chwilę.
1. Moduł Wi-Fi zbudowano z wykorzystaniem dobrze już znanego czytelnikom układu AP6330.
Według karty katalogowej jego pełna nazwa to WiFi+Bluetooth 4.0(HS)+FM Rx. Może pracować w pasmach 2,4 i 5,0 GHz, ale ponieważ nie mam w pobliżu punktów dostępowych działających w paśmie 5 GHz, pozostaje mi po prostu uwierzyć producentowi „na słowo”.
2. Zastosowano antenę drukowaną. Już kolejny raz zauważam, że na antenach często nadrukowany jest numer modelu boxa. Przypuszczam, że są projektowane konkretnie pod dany model obudowy i modułu Wi-Fi.
Nie robiłem testów liczbowych, bo wolę oceniać wszystko w odniesieniu do czegoś innego, ale mogę powiedzieć, że czułość Wi-Fi tego boxa jest niższa niż w MXIII-G. Nie kilkukrotnie, ale różnica jest zauważalna. Na moim biurku, za kilkoma betonowymi ścianami (co najmniej jedną nośną i dwiema działowymi), połączenie działało na granicy zasięgu.
3. Tego układu nie znam i nie znalazłem o nim żadnych informacji w internecie. Co więcej, ktoś na jednym z zagranicznych forów również utknął przy próbie jego identyfikacji.
Funkcjonalnie jest to kontroler przewodowego połączenia Ethernet, najprawdopodobniej 100 Mb/s.
Później podpowiedziano mi, że to Texas Instruments DP83848 Single Port 10/100 Mb/s Ethernet Transceiver
4. Tym razem producent nie zastosował specjalizowanego, wielokanałowego kontrolera zasilania, lecz użył całej masy mniejszych układów. Na zdjęciu prawdopodobnie widać układ zasilania procesora i pamięci.


1, 2. Kolejne układy odpowiadające za „prawidłowe zasilanie” boxa. O ile udało mi się dostrzec, zastosowano tu również zabezpieczenie przed zbyt wysokim napięciem, takie jak w MXIII. Dodano tylko kilka elementów. To zabezpieczenie przed przypadkowym podłączeniem zasilacza 12 V zamiast 5 V.
3, 4. Pamięć flash i RAM — te same układy, tych samych producentów, co w MXIII. Jak rozumiem, producentowi taniej jest stosować identyczne „wnętrzności” we wszystkich urządzeniach.


1. Na płytce znalazłem jeszcze jeden nowy układ scalony — osobny zegar czasu rzeczywistego, AT8563, ale niestety nie ma w nim baterii, więc po wyłączeniu zasilania czas się resetuje :( Znalazłem nawet układ, na którym prawdopodobnie go wzorowano: PCF8563. W zasadzie od początku nie przewidziano w nim podłączenia baterii, ale według noty katalogowej układ pobiera niewielki prąd w trybie nieaktywnym, więc można pomyśleć o zasilaniu go z własnego źródła.
2. Tego „towarzysza” znamy już z mnóstwa boksów, i to nawet z różnymi systemami operacyjnymi. To zwykły czteroportowy hub USB. Przy okazji na płytce jest miejsce na urządzenie USB, a wyprowadzenia tego huba są doprowadzone również tam, więc stosunkowo łatwo można dodać czwarte gniazdo USB.


Nie pominąłem też procesora, który znajduje się pod radiatorem, a do tego pod warstwą pasty termoprzewodzącej :)


W tym TV boksie zastosowano procesor RK3368 firmy Rockchip, co w luźnym tłumaczeniu oznacza „kamienny chip”. No cóż, „kamień” to „kamień” :)))


Dobra, zakładamy radiator na miejsce, wcześniej nakładając nową pastę termoprzewodzącą, składamy wszystko z powrotem i przechodzimy do testowania zainstalowanego oprogramowania.


Po uruchomieniu zobaczyłem taki oto „pulpit”. Przypomnę, że mamy do czynienia z Androidem 5.1.
Powiedziałbym, że jest wręcz dość skromny.


Fabrycznie w TV boksie zainstalowano już całkiem sporo aplikacji. Część spokojnie można było pominąć, ale jest, jak jest.
Z tych najważniejszych są Kodi i YouTube, pozostałe traktuję raczej jako dodatki.


Kilka słów o menu ustawień — zostało wyraźnie przebudowane w porównaniu z poprzednimi wersjami Androida.
Oczywiście jego istota pozostała ta sama, ale korzysta się z niego wygodniej (przynajmniej moim zdaniem). A właściwie wygodniejsza jest nawigacja, zwłaszcza za pomocą pilota.
Zrzutów ekranu jest całkiem sporo, więc ukryję je w spoilerze.

Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to czarna ramka wokół obrazu. Monitor informował jednak, że wszystko jest w porządku: 1920х1080.
Spotkałem się z czymś takim wiele lat temu, gdy konfigurowałem podłączenie analogowego telewizora do wyjścia karty graficznej, ale później problem rozwiązano i na długie lata o nim zapomniałem.
Ramka była widoczna we wszystkich trybach pracy: podczas odtwarzania wideo, przy otwartej aplikacji, a nawet na pulpicie.


Żeby sprawdzić, co właściwie dostaję na wyjściu, uruchomiłem test poprawności wyświetlania obrazu FullHD i, oczywiście, zobaczyłem dokładnie to, czego się spodziewałem.
W ustawieniach było wybrane 1920х1080, ale obraz mieścił się na ekranie o mniejszych wymiarach, więc o wyświetlaniu piksel w piksel nie było nawet mowy.


Przeglądając różne menu ustawień, zauważyłem opcję ręcznego dopasowania obrazu do ekranu. Ponieważ nie miałem już innych pomysłów (zmiana rozdzielczości nic nie dała, a tryb został ustawiony na Auto), postanowiłem spróbować.
Widać czerwony prostokąt wokół obrazu. Przyciskami do zwiększania rozmiaru w poziomie i pionie powiększyłem obraz tak, aby czerwony prostokąt znalazł się przy krawędziach ekranu monitora.
Warto dodać, że regulacja jest dość zgrubna. Obawiałem się, że będę musiał wykonać mnóstwo prób, zanim uzyskam pożądany efekt, ale w praktyce wystarczyło zwiększyć rozmiar o trzy stopnie w pionie i trzy w poziomie.


Gdy uruchomiłem test po raz drugi, wszystko było już idealnie — obraz wyświetlał się piksel w piksel.
Nie rozumiem, dlaczego początkowo obraz nie wypełniał całego ekranu. Rozumiem, gdyby sygnał był przesyłany przez wyjście analogowe, ale przy sygnale cyfrowym można przecież ustawić stałą rozdzielczość odpowiadającą natywnej rozdzielczości monitora. W końcu mamy XXI wiek.


Zanim przejdę do testów, musiałem najpierw zainstalować odpowiednie aplikacje. Instalowałem je za pomocą wbudowanego menedżera plików.
Trochę zdziwiła mnie dostępna opcja SATA, choć jest nieaktywna. Rozumiem, że oprogramowanie jest uniwersalne i być może pojawią się wersje z dyskiem twardym.
Na zrzucie ekranu widać połączenie z jednym z moich domowych komputerów. Połączyłem się i uzyskałem dostęp do plików bez żadnego problemu — wystarczyło wybrać adres IP komputera. Miła niespodzianka :)


No dobrze, możemy przejść do testów.
Początkowo planowałem zamieścić też jakieś testy gier, ale rzeczywistość okazała się nieco inna i testy gier nie były potrzebne. Jeśli jednak kogoś interesuje wydajność w konkretnych grach, napiszcie, co dokładnie sprawdzić — pobiorę i przetestuję.

Postanowiłem zacząć od zebrania bardziej szczegółowych informacji o tym, co będziemy testować. Posłużył mi do tego bardzo znany program CPU-Z.
Program pokazał, że w urządzeniu zastosowano ośmiordzeniowy procesor. Przy okazji zobaczyłem, jak działa regulacja jego częstotliwości. Z tego, co zrozumiałem, częstotliwość nie jest zmieniana dla całego procesora naraz ani osobno dla każdego rdzenia, lecz wybierana dla grupy czterech rdzeni.




Nieco więcej informacji z CPU-Z.
Niestety urządzenie nie ma pełnych uprawnień dostępu (ROOT) — przynajmniej tak twierdzi CPU-Z i skłaniam się ku temu, żeby jej wierzyć. Podczas instalowania różnych programów nie sprawiło to jednak żadnych problemów.

Program znów podaje rozdzielczość 1920х1008 zamiast 1920х1080. Wygląda na to, że po swojemu odejmuje 72 piksele przypadające na dolny pasek Androida, choć w wersji 5.1 tego paska nie ma. Niżej podano rozdzielczość 1280х672dp — nie mylcie jej z interpolacją, to rozdzielczość wyrażona w innych jednostkach.
Tak czy inaczej, wyżej udowodniłem, że obraz jest prawidłowo wyświetlany w trybie 1920х1080, więc zostawmy to na sumieniu programu :)


Oprócz osobliwych informacji o rozdzielczości, na kolejnej karcie znalazłem dane o akumulatorze, którego tu przecież nie ma. Urządzenie twierdzi, że napięcie akumulatora wynosi 3 mV, jest naładowany w 50% i ma dobry stan. Zabawne :)
A temperatura wynosząca 2,6 stopnia to już w ogóle świetny wynik. Nie, u mnie w domu jest cieplej :))))


W końcu zabrałem się za testy. Postanowiłem zacząć od testu, którego nie widziałem w innych recenzjach tego boxa. Nie wiem dlaczego, ale tak właśnie jest.
Ponieważ takie boxy są najczęściej używane do gier albo jako urządzenia multimedialne, postanowiłem sprawdzić, jak radzi sobie z obsługą różnych formatów wideo.
Do testu użyłem AnTuTu Video Tester 3.0


I tutaj czekało mnie nie tyle rozczarowanie, co zdziwienie. Box uzyskał dość dziwne wyniki. Poprzedni testowany box potrafił odtworzyć wszystkie formaty wideo, a ten wypadł gorzej: poprawnie przeszedł test tylko dla 22 formatów, 2 zaliczył częściowo, a 6 w ogóle nie przeszło testu.


Na wszelki wypadek zrobiłem zrzuty ekranu rozszerzonego raportu programu dotyczącego obsługi plików wideo.

Po teście wideo przeszedłem do testowania wydajności za pomocą benchmarków syntetycznych.
Zacząłem od AnTuTu w wersji 5.1
Test przeprowadziłem jeszcze przed aktualizacją programu, dlatego model




Potem przypomniałem sobie, że ktoś prosił mnie o test z prawdziwymi zającami, czyli w uproszczeniu — Antutu X. Ale choć próbowałem, nie udało mi się uruchomić programu.
A właściwie program się instalował i uruchamiał, ale od razu prosił o aktualizację. Bez aktualizacji nie chciał działać, a po niej miał już wersję 5.7 :(
Zrobiłem kilka testów (tak wyszło podczas aktualizacji): jeden w wersji 5.7, drugi w 5.7.1. We wszystkich trzech testach (pierwszy był w wersji 5.1) uzyskałem różne wyniki.
5.1 bez informacji o boxie — 34164
5.7 — 37977
5.7.1 — 36119
Nie potrafię powiedzieć, który wynik uznać za prawidłowy, ale mogę powiedzieć, że trochę mnie rozczarowały. Poprzedni box MXIII-G uzyskał w wersji 5.7 wynik 41842, choć i68 od początku był pozycjonowany jako mocniejszy.




Następny był test 3dmark: wynik 5096 wobec 8053 uzyskanych przez MXIII-G




Potem uruchomiłem syntetyczny test szybkości działania w różnych aplikacjach.
To był jedyny test, w którym i68 odrobił straty względem MXIII-G: i68 uzyskał 3983, a MXIII-G — 2937.




Wyniki bardzo mnie zaskoczyły i rozczarowały. Spodziewałem się wydajności wyższej niż w MXIII-G. Dlaczego w ostatnim teście wynik był lepszy, również pozostało zagadką — uruchamiając go, zakładałem, że będzie proporcjonalny do wcześniejszych wyników.
Oczywiście można zrzucić winę na to, że MXIII-G działał pod kontrolą Androida 4.4, a i68 — 5.1, ale skąd taka różnica?

Dla demonstracji nagrałem film (wybaczcie, że z ręki) z fragmentem testowego filmu 4K. Na MXIII-G odtwarzał się bez problemu. Odtwarzanie z pendrive'a, przepływność 100 Mbit.


Właśnie po tych testach postanowiłem zrezygnować z testów gier i ograniczyć się do tego, co już mam.
Nie widzę większego sensu w opisywaniu fabrycznych aplikacji, bo Kodi zna chyba już każdy i nie mam nic nowego do dodania. Zainstalowałem jednak to, co mnie interesowało, czyli Torrent TV.


Nie zauważyłem tu żadnych problemów, wszystko działało bez zarzutu, ale korzystałem z przewodowego połączenia z internetem.


Ponieważ napotkałem pewne problemy z wydajnością, menedżer, z którym współpracuję, zaproponował mi najnowsze oprogramowanie układowe, które zainstalowałem. Udostępniłem je na Yandex Disk, wersja oprogramowania układowego I68_102L1101.

Wyniki testów znajdują się pod spoilerem.

No dobrze, co można powiedzieć.
Nie miałem większych zastrzeżeń do podzespołów, podobnie zresztą jak do wyglądu — wszystko jest w porządku.
Wygodny pilot, staranne wykonanie, płytka dobrej jakości. Zresztą ogólnie rzecz biorąc, już wcześniej nie miałem większych zastrzeżeń do jakości wykonania produktów Beelink.

Oprogramowanie pozostawiło jednak zupełnie odmienne wrażenie.
Nie mogłem zrozumieć, jak MXIII-G, mimo niższej ceny, może być lepszy od I68.
Mogę to zrzucić tylko na Androida w wersji 5, w porównaniu z wersją 4 w MXIII. Oczywiście nie mogę całkowicie wykluczyć problemów sprzętowych, ale urządzenie się nie przegrzewało, a niemal wszystkie podzespoły są takie same jak w MXIII (poza procesorem, rzecz jasna).
Jeszcze bardziej niezrozumiałe są dla mnie przycięcia podczas odtwarzania wideo 4k. Nie żebym przywiązywał do tego wagę — nie mam nawet na czym oglądać materiałów 4k — ale to trochę dziwne.

Mam wielką nadzieję, że wszystko to poprawiono w gigabitowej wersji tego TV boxa. Przepraszam, że nie udało mi się napisać tej recenzji wcześniej :(

Ponieważ ten TV box został wycofany ze sprzedaży, link do sklepu prowadzi do strony z innymi modelami TV boxów Beelink.

Mam nadzieję, że ta recenzja okaże się przydatna, choćby ze względu na nową wersję oprogramowania układowego.

Produkt udostępnił do recenzji sklep.