Kompaktowy zasilacz Hi-Link HLK-PM12

Recenzji podobnych zasilaczy jest z jakiegoś powodu bardzo mało i można to zrozumieć: kupujących częściej interesują mocne modele, a nie drobiazgi o mocy zaledwie 3 W. Czasami jednak do różnych urządzeń o niewielkim poborze mocy potrzebne są właśnie kompaktowe modele, zwłaszcza jeśli cechują się wysoką niezawodnością. Dziś opowiem o takim właśnie zasilaczu firmy Hi-Link.


Zasilacz zamówiłem „przy okazji”, żeby obniżyć łączny koszt wysyłki, ponieważ u tego sprzedawcy kosztuje ona 75 centów, ale przy zamówieniu kilku produktów jest dzielona między nie.
Na stronie dostępne są trzy modele:
HLK-PM01 - 5 V, 0,6 A
HLK-PM03 - 3,3 V, 0,9 A
HLK-PM12 - 12 V, 0,25 A.
Moduły kosztują 2,16–2,32 USD. Najtańszy jest model 5 V, a najdroższy 12 V.

Wystarczy spojrzeć na stosunek napięcia do prądu, żeby zrozumieć, że moc wynosi 3 W. Podobne moduły występują oczywiście także w innych wariantach mocy i są produkowane przez inne firmy.
Na przykład seria HLK-5Mхх o mocy 5 W, serie IRM-02-хх, IRM-03-хх, IRM-05-хх, PM-05-хх, IRM-10-хх, PM-10-хх, IRM-15-х, PM-15-хх, IRM-20-хх, IRM-30-хх o mocach 2, 3, 4, 10, 15, 20 i 30 W firmy Mean Well. Są nawet „potwory” IRM-45-хх i IRM-60-хх o mocy aż 45 i 60 W.
A to nie wspominając o całej masie producentów: Recom, Power Mate, Power-One, Motien, PEAK, Chinfa, Mean Well, Texas Instruments, Rohm. Do tego dochodzi szeroki wybór obudów i mocy, od 0,25 W wzwyż.


Moduły Hi-Link mają jednak swoją zaletę: bardzo korzystny stosunek mocy do ceny i jakości, dlatego są dość często stosowane.
Zamówiłem moduł o napięciu 12 V, ponieważ częściej korzystam z tego napięcia niż z 3,3 czy 5 V. Chcę jednak zamówić różne modele, żeby mieć je po prostu w zapasie.
Wymiary są stosunkowo niewielkie, choć dostępne są zarówno mniejsze, jak i większe modele.


Dokładne wymiary można sprawdzić na rysunku technicznym zasilaczy z tej serii.


Podstawowe parametry techniczne podano bezpośrednio na obudowie. Chciałem znaleźć pełną specyfikację przetwornic 12 V, ale wszędzie z jakiegoś powodu podawano dane tylko dla wersji 5 V, więc nie będę ich tu kopiować.
Od spodu znajdują się cztery wyprowadzenia do lutowania. Trochę zdziwiło mnie, że odległość między wyprowadzeniami wejściowymi jest wyraźnie mniejsza niż między wyjściowymi, choć logiczniej byłoby zrobić odwrotnie. Obudowa jest hermetyczna, a od spodu widać zalewę z twardej masy.


Nie będę owijać w bawełnę, tym bardziej że nie ma tu wiele do opisywania, i przejdę do testów.
Do testów użyłem:
1. Obciążenia elektronicznego
2. Oscyloskopu
3. Multimetru
4. Kamery termowizyjnej.

Przed sondą oscyloskopu umieściłem filtr wysokoczęstotliwościowy złożony z kondensatora elektrolitycznego 1 µF i ceramicznego 0,1 µF.


Zasilacz wykazał całkiem dobrą zdolność do pracy pod obciążeniem i stabilność napięcia wyjściowego.
Napięcie zaczęło spadać dopiero przy dwukrotnie większym prądzie wyjściowym, a przy prądzie 650 mA spadło poniżej ustawionego przeze mnie limitu 9 V.


Amplituda tętnień również nie była duża: przy prądzie obciążenia do 300 mA wynosiła około 30 mV międzyszczytowo.


Przy prądzie niemal dwukrotnie większym amplituda wynosiła około 50 mV, po czym zaczęła gwałtownie rosnąć od prądu obciążenia 500 mA.


Napięcie jest stabilne, co widać na wykresie.


Przeprowadziłem też test obciążeniowy przy prądzie do 1200 mA. Zasilacz wytrzymał również taki tryb pracy, obniżając napięcie wyjściowe do 3,77 V, choć spodziewałem się, że się wyłączy. Ma też zabezpieczenie przeciwzwarciowe.


Na koniec krótki test termiczny. Oprócz oceny temperatury zmierzyłem też zależność napięcia wyjściowego od nagrzewania.
Te zasilacze mają niewielką ujemną zależność temperaturową, czyli w miarę nagrzewania napięcie wyjściowe nieznacznie spada.
Na zdjęciu poniżej widać:
1. Napięcie przy prądzie 250 mA na początku testu.
2. Napięcie po 20 minutach.
3. Po 20 minutach testu zwiększyłem prąd obciążenia do 400 mA i pozostawiłem go na tym poziomie przez kolejne 20 minut. Na zdjęciu widać napięcie po 20 + 20 minutach.
4. Po 40 minutach testu — 20 minut przy 250 mA i 20 minut przy 400 mA — odłączyłem obciążenie. Napięcie wyjściowe wzrosło, ale nadal było niższe niż początkowe 12,031 V przy zimnym zasilaczu.


Zasilacz sprawował się świetnie nawet przy prądzie obciążenia 400 mA, a obudowa nagrzała się zaledwie do 55 stopni. Myślę, że ten zapas przydaje się przede wszystkim przy niskim napięciu wejściowym, a przy naszych 220–230 V prąd obciążenia można zwiększyć ponad nominalne 250 mA.


W internecie znalazłem bardzo szczegółową recenzję wersji tego zasilacza 5 V, która ma nieco niższą sprawność ze względu na niższe napięcie wyjściowe i większy prąd (600 mA). Znajdują się tam również termogramy wykonane przy prądzie obciążenia 600 mA i 1000 mA.


Pokazano tam też rozbiórkę tego zasilacza (wersji 5 V). Swojego nie rozbierałem, bo mam tylko jeden egzemplarz i jednak planuję go wykorzystać :)


W środku wszystko wygląda całkiem nieźle. Z oczywistych powodów zabrakło wejściowego filtra przeciwzakłóceniowego — po prostu się nie zmieścił, ale poza tym jest w porządku. Na plus duża odległość między stroną pierwotną i wtórną, szczelina izolacyjna pod transoptorem i ogólnie dobra jakość wykonania.


Na wejściu zamontowano kondensator o pojemności 4,7 µF, co przy deklarowanej mocy 3 W jest zupełnie wystarczające. Na wyjściu znajduje się dławik zmniejszający tętnienia napięcia — wszystko jak w „dorosłych” zasilaczach, tylko w wersji mini.


Aż się prosi, żeby zacytować znane powiedzenie: „Przyszedł synek do tatusia” :)
Niech was nie zmyli obecność zacisków w większym zasilaczu. W rzeczywistości oba należą do serii zasilaczy montowanych na płytce drukowanej. Na zdjęciu jest po prostu wersja z zaciskami, dostępna jest też wersja z wyprowadzeniami do lutowania.
Na zdjęciu widać IRM-60-24ST o mocy 20 razy większej niż opisywany maluch.


Podsumowując: zasilacz mi się spodobał. Jeśli potrzebujecie czegoś takiego, zdecydowanie warto go kupić.

To już wszystko. Mam nadzieję, że recenzja była przydatna. Jak zwykle czekam na pytania w komentarzach — może przy okazji ktoś podrzuci link do korzystniejszych ofert.