Vensmile i10, niewielki, ale ciekawy komputer z procesorem Celeron 3755U

W ramach projektu „przeprowadzka”, rozpoczętego w tych dwóch recenzjach — 1, 2, kupiłem mały komputer.
Sam komputer jest prosty, ale ma kilka całkiem przyjemnych cech. Przydadzą się niewielu osobom, ale na pewno znajdą się tacy, którzy je docenią.

Ten minikomputer ma oczywiście bardzo skromne możliwości, a do realnego zastosowania brakuje jeszcze kilku rzeczy, ale nie przeszkodziło mi to go sprawdzić — i właśnie o tym jest ta recenzja.

Komputer był mi potrzebny na zastępstwo dla starego, kilkakrotnie modernizowanego minikomputera, który brał udział w tej recenzji.
U mnie pełni on rolę NAS-a, magazynu kopii zapasowych, testowego „poligonu” i wielu innych drobnych funkcji.

Komputer kosztuje 112 dolarów, ale sprzedawca oferował go w promocyjnej cenie 106, a do tego jest stały kupon na 3 dolary zniżki, więc wyszło 103 :)

Ponieważ urządzenie przyszło „puste”, czyli bez Wi-Fi, dysku i pamięci RAM, część testowa nie będzie tak obszerna jak wcześniej, za to rozbuduję opis oględzin sprzętu — to było dla mnie ciekawsze.

Na początek dane techniczne.
System: nie zainstalowano
Procesor: Celeron 3755U
Grafika: Intel® HD Graphics 8. generacji
Pamięć: maks. 8 GB, SODIMM DDR3L, 1 gniazdo, fabrycznie niezamontowana
SATA — 1 x SATA 3 Gb/s + 1 x mSATA
Interfejsy wewnętrzne — 1 x mPCIE
LAN — 2x Gigabit LAN
Wyjścia obrazu: HDMI i VGA
Interfejsy zewnętrzne: 4x USB 3.0, 2x RS232
Wyjście audio — gniazdo 3,5 mm
Wymiary: 135 x 127 x 39 (bez nóżek, anten i złączy)
Masa: 700 g

Komputer przyszedł w solidnym pudełku, w którym jak matrioszka siedziało jeszcze jedno, zupełnie pozbawione oznaczeń. Już odbierając paczkę na poczcie, zwróciłem uwagę, że jak na swoje rozmiary jest zaskakująco ciężka.
Na zewnętrznym opakowaniu jest kod QR, który prowadzi gdzieś tam, dokąd nie udało mi się dotrzeć.
W środku wszystko jest bardzo proste: żadnej folii bąbelkowej, tylko komputer, zasilacz i kabel.


Zawartość zestawu jest wręcz spartańska:
1. Minikomputer
2. Zasilacz
3. Przewód zasilający

Żadnych instrukcji, kart gwarancyjnych ani niczego podobnego.


I tu kryje się mały problem: w zestawie nie znalazłem kabli SATA — ani zasilającego, ani sygnałowego.
Pewnie machnąłbym na to ręką, ale w opiniach kupujących są zdjęcia, na których wyraźnie widać, że do zestawu dołączono wspomniane kable, a prawdopodobnie także elementy mocujące w woreczku.
No więc pytanie: warto otwierać spór, a jeśli tak, to jak najlepiej to zrobić?
Nie powiem, żebym koniecznie potrzebował tych kabli, ale bez nich jakoś tak niewygodnie.


Przewód zasilający oczywiście nie ma wtyczki europejskiej :( Na szczęście złącze do podłączenia zasilacza jest całkiem standardowe i zdobycie takiego przewodu zwykle nie stanowi żadnego problemu — nie trzeba nawet szukać przejściówek.


Deklarowane napięcie wyjściowe zasilacza to 12 V, a maksymalny prąd — 5 A.
Zasilacz wygląda jak zwykły, bezmarkowy wyrób.


Oczywiście zasilacz od razu bezlitośnie rozebrałem. Nie będę przecież podłączał do swojej ulubionej listwy nie wiadomo czego. :)


Dalszy demontaż i szczegółowe oględziny ukryłem pod spoilerem, żeby nie urazić delikatnej psychiki społeczności obrońców zasilaczy.

A oto przystojniak. Nie, nie ten z garbem na pudełku od zapałek, tylko czarny, większy. :)
Obudowa ma głęboki, czarny kolor. Na górze widać wyraźne żebrowanie.
Biorąc pod uwagę pasywne chłodzenie, czarny kolor wcale nie jest zbędny — nieco poprawia odprowadzanie ciepła.


Przyjrzyjmy się, co mamy:
Z przodu
Przycisk zasilania
4 porty USB 3.0 oraz 2 porty COM. To właśnie te dwa sprzętowe porty COM są „smaczkiem” tego komputera. Oczywiście wielu uzna je za archaizm, ale nie ci, którzy naprawdę ich potrzebują — właśnie ze względu na ich archaiczność.

Z tyłu
Złącze audio, z jakiegoś powodu opisane jako mikrofonowe.
Dwa złącza Ethernet, oba gigabitowe — kolejna miła rzecz, a właściwie dwie :)
Złącza do podłączenia monitorów: HDMI i VGA.
Wejście zasilania 12 V

Po bokach, oprócz otworów wentylacyjnych, są dwie zaślepki. Komputer może być sprzedawany z zainstalowanym modułem WiFi, więc są to otwory do montażu anten (po przeciwnej stronie znajduje się taki sam otwór).
Na spodzie są cztery gumowe nóżki (osobny plus — są miękkie i dobrze tłumią drgania), a także otwory do mocowania dysku twardego i uchwytu VESA (nie ma go w zestawie).


Zdjęcie porównawcze z komputerem z tej recenzji — za jakiś czas będą pracować w parze.


Oględziny zewnętrzne zakończone, przechodzimy do wnętrza. Tym bardziej że komputer kupiłem bez żadnych dodatków, więc i tak trzeba go będzie rozebrać.
Spód komputera jest przykręcony czterema długimi śrubami, które wkręca się bezpośrednio w górną pokrywę.
Co ciekawe, przednia i tylna część są zdejmowane i również wykonane z aluminium. Zresztą cała obudowa jest aluminiowa.


Kilka ogólnych zdjęć — trochę mnie poniosło.




Montaż jest bardzo staranny. Ostatnio zaskakuje mnie jakość chińskiego sprzętu komputerowego — z wyglądu spokojnie mógłby być markowy.


Na płytce widać oznaczenie GBDW3 — Ver.A
Widać złącze SATA, a także złącze do podłączenia przedniego panelu, ale w tym komputerze nie jest ono używane. W razie potrzeby można podłączyć do niego przycisk resetu oraz diody sygnalizujące aktywność dysku twardego i zasilanie.


A skoro mowa o przycisku zasilania: producent zastosował bardzo zgrabny przycisk z wbudowaną diodą LED i odpowiednim oznaczeniem.


W środku są trzy złącza:
1. Na jeden moduł pamięci RAM DDR3. Z opisu procesora wynika, że można zastosować moduł o pojemności do 8 GB.
2. MPCIE do instalacji kart rozszerzeń, na przykład modułu WiFi
3. MSATA do instalacji dysku SSD.


Przy złączach USB znajdują się bezpieczniki. Są dwa złącza (podwójne), a także miejsce na trzecie, ale zajmuje je port COM, choć bezpiecznik dla tego złącza jest na płytce.


Po przeciwnej stronie również jest bezpiecznik, także dla nieobecnego złącza USB oznaczonego jako USB4.
Widać, że płytka jest bardzo uniwersalna i można ją konfigurować niczym zestaw klocków. Powiem jako inżynier: zaprojektowanie tak uniwersalnej płytki nie jest proste. Widać, że projektanci się postarali.
Widać też datę produkcji: maj 2016.


Płytka jest dosłownie naszpikowana przetwornicami zasilania. Na początku wydawało mi się nawet, że jej górna strona składa się niemal wyłącznie z nich, choć niewiele się pomyliłem.


Kilka słów o elementach zamontowanych na górnej stronie płytki (choć określenie „góra” czy „dół” jest tu dość umowne)
1. CH7517 — znam już ten układ z poprzedniego komputera. To konwerter DisplayPort na VGA.
2. Wejściowy przełącznik zasilania komputera.
3. TPS51117 firmy Texas Instruments — ten układ to synchroniczna przetwornica obniżająca.
4. 25Q64FVS — układ pamięci, w którym przechowywany jest BIOS.
5,6. Para małych przetwornic obniżających.


Sekcja zasilania procesora. Przetwornica ma układ trójfazowy. U góry widać kondensatory tantalowe. Zresztą w tym komputerze zastosowano wyłącznie kondensatory tantalowe i ceramiczne — nie ma tu żadnych zwykłych kondensatorów.


No dobrze, rozbieramy komputer dalej. Ta część jest już raczej ciekawostką, bo przy montażu pamięci, dysku itp. nie trzeba tu zaglądać.


Między obudową a procesorem znajduje się aluminiowa płytka. Albo jest nierówna, albo po prostu nałożono za dużo pasty, bo z jednej strony wyraźnie odstaje.
Zresztą testy lepiej pokażą, jak jest naprawdę.


Wcześniej pisałem, że komputer jest ciężki. Otóż mniej więcej połowę jego masy stanowi sama obudowa-radiator. Po lewej waży sam radiator, a po prawej — cały komputer, z zamontowanym dyskiem twardym.


Kilka ogólnych zdjęć płytki drukowanej.




Część zdjęć poszczególnych podzespołów ukryję pod spoilerem, bo mają raczej ogólny charakter i mogą być przydatne głównie serwisantom.

Poszczególne komponenty zamontowane na spodniej stronie płytki.
1. Właściwe „serce” tego urządzenia, SoC Celeron 3755U. Zwrócę uwagę na cztery otwory w narożnikach, wyraźnie przeznaczone do dociskania płytki do radiatora. W tym komputerze wystarczają jednak cztery wkręty w narożnikach płytki, praktycznie nie ma żadnego wygięcia. Po złożeniu po prostu docisnąłem płytkę palcem w okolicy procesora.
2. Układ SuperIO Winbond IT8728F. Właśnie tego układu brakowało mi w poprzednim komputerze, żeby dodać dwa sprzętowe porty COM.
3. SP213EEA, układ konwertera poziomów dla portu COM. Dziwne, że układ obsługuje od razu oba porty, a po lewej widać miejsce na drugi taki sam układ.
4. Czteroportowy hub USB 2.0 GL850G.


1,2. Para kontrolerów PWM zasilających różne podzespoły komputera.
3. ALC662 odpowiada za dźwięk analogowy
4. Para układów RTL8111E odpowiada za sieć gigabitową.
5. Jeszcze jeden kontroler PWM, tylko nie wiem, co zasila.
6. Dwa proste układy logiczne, takie same były też w recenzji „dużego” komputera.


A oto coś, czego się obawiałem.
W zestawie miał być kątowy kabel SATA ze złączem w „lustrzanym” układzie.
Przy próbie podłączenia zwykłego kabla albo zawadzałem o przedni panel, albo o pokrywę.
Poza tym do testów musiałem wziąć kabel zasilający z poprzedniego komputera. Trzeba będzie albo użyć kabla własnej roboty, albo zamontować dysk w złączu MSATA.


Znalazłem kabel z najkrótszym złączem i jakoś zamontowałem dysk, ale kabel jest długi, a upchnięcie go w takiej obudowie to niezła łamigłówka, powiem wam.
Musiałem też pogrzebać w zapasach, żeby znaleźć cztery krótkie czarne wkręty z łbem stożkowym.
Ale w końcu przykręciłem dysk twardy (zwykły, 250 GB) i przeszedłem do testów.


Pierwszym testem był pomiar poboru mocy komputera.
Pobór mocy mierzyłem przed zasilaczem.
1. Komputer wyłączony, czyli w zasadzie pobór mocy samego zasilacza w trybie jałowym.
2. Pobór mocy w trybie „pulpitu”.
3. Uruchomiony LinX
4. Uruchomiłem 3Dmark i zmierzyłem szczytowy pobór mocy; średnio utrzymywał się na poziomie około 20-21 W.


Skoro już go uruchomiłem, kilka słów, a właściwie kilka zdjęć BIOS-u tego komputera.
BIOS niemal całkowicie powtarza to, co widziałem w tym komputerze. Powiedziałbym nawet, że jest identyczny.



Podczas oględzin płyty głównej zacząłem mieć wątpliwości, czy rzeczywiście mam 2 porty COM, ponieważ zamontowano tylko jeden układ konwertera poziomów.
Do testów posłużyła mysz podłączana do portu COM — dziś już raczej zabytek, ale do sprawdzenia portów nadaje się całkiem dobrze. Mysz działała bez problemu na obu portach.


Po prostu zdjęcie włączonego komputera. Mimo oryginalnej konstrukcji i dziwnego rozmieszczenia złączy wygląda całkiem sympatycznie :)


Teraz możemy przejść do testów oprogramowania.
Przy recenzji poprzedniego komputera instalowałem system dwa razy: najpierw na zwykłym dysku twardym 2,5 cala, a potem na dysku SSD.
Żeby nie instalować systemu od nowa, po prostu wziąłem zwykły dysk z zainstalowanym Windows 7 i podłączyłem go do testowanego komputera. System nie tylko uruchomił się bez problemu, ale też nie wymagał żadnych sterowników, czyli wszystkie sterowniki z tamtej recenzji pasują również tutaj. Na wszelki wypadek podaję do nich link.
Jedynym problemem było utracenie aktywacji Windows, ale w żaden sposób nie przeszkodziło mi to w przeprowadzeniu testów.
Na zrzucie ekranu widać model procesora, a także jego taktowanie wynoszące 1,7 GHz.


Fragment Menedżera urządzeń. Nie rozwijałem wszystkich zakładek, bo nie widzę w tym sensu — pokażę tylko najważniejsze.


Karty sieciowe są wprawdzie dość proste, ale mają mnóstwo ustawień.
Przepustowość tych układów już testowałem i mogę powiedzieć, że zapewniają pełny gigabit. Co więcej, są podłączone do portu PCI-e, a więc nie są „oszczędnymi” wariantami USB, co niewątpliwie cieszy.


Przy okazji, jeśli chodzi o USB.
Szybkość jest całkiem zgodna z interfejsem USB 3.0. Na zrzutach ekranu widać test zewnętrznego dysku USB. Na wszelki wypadek przeprowadziłem test w dwóch różnych wersjach programu Crystal Mark.


CPU-Z z jakiegoś powodu uznał, że mam aż Core I7-4650U. Skąd go tam wziął, pozostaje dla mnie zagadką. Sam zauważyłem to dopiero podczas przygotowywania materiałów do recenzji.



Niestety procesor ma tylko dwa rdzenie. Ostatnio tak przyzwyczaiłem się do procesorów czterordzeniowych, że wydaje mi się to już czymś nietypowym.


Po oględzinach przeszedłem do testów obciążeniowych.
Dwa kolejne uruchomienia LinX rozgrzały procesor tylko do 63 stopni. Moim zdaniem to całkiem niezły wynik.
Test odbywał się przy temperaturze powietrza około 26 stopni, a komputer będzie pracował w miejscu, gdzie czasami bywa nawet 40-45. Dlatego nawet w najgorszym przypadku temperatura nie przekroczy 78-83 stopni.
Wydajność oczywiście nie zachwyca. Dla porównania Core-I3-5010U uzyskuje w tym teście 45000, a mój stary Core 2 Duo E7500 około 14000 (w trybie 32-bitowym), natomiast testowany procesor osiągnął zaledwie około 12500.




Następnie przeprowadziłem standardowy test 3DMark, częściowo jako test wydajności, a dodatkowo jako test temperatury.
Tym razem procesor rozgrzał się nieco bardziej, do 67 stopni. Myślę, że gdyby test trwał dłużej, temperatura jeszcze by wzrosła, ale ponieważ nie potrzebuję jego możliwości 3D, uznałem taki wynik za akceptowalny. Do użytku domowego, przy temperaturze 25-30 stopni, powinien mieć nawet spory zapas.
Różnica w wydajności jest tu znacznie mniejsza: Core-I3-5010U uzyskuje 5300 punktów, a stary GeForce 210 zaledwie 2700.




Cinebench pokazał w teście graficznym wydajność zbliżoną do Core-I3-5010U, ale wyraźnie przegrał w obliczeniach. Wynik Core-I3-5010U to 17.9/2.4, a Core 2 Duo E7500 z GeForce 210 wypadł jeszcze gorzej — 6.85/1.4


A oto kilka testów dla samej statystyki, nie mają one większego znaczenia.
7zip


WinRAR


Podczas testów zrobiłem kilka termogramów.
Na początek temperatura obudowy i zasilacza po testach 3Dmark


Temperatura dysku twardego i podzespołów komputera.
Sądząc po zmierzonej temperaturze, nie polecałbym używania zwykłych dysków twardych — lepiej zastosować dysk SSD. Są bardziej odporne na temperaturę i pobierają mniej energii.


Zdjęcie otwartego komputera po rozgrzaniu. Co ciekawe, najwyższa temperatura występuje w okolicy złącza mSATA, choć procesor znajduje się w pobliżu gniazda pamięci RAM.


Jak zawsze, wypiszę zalety i wady tego komputera, a także podzielę się własną opinią na jego temat.
Zalety.
Chłodzenie pasywne.
Bezgłośna praca (po zamontowaniu dysku SSD)
Niewielkie wymiary
Dobra jakość wykonania.
Brak przegrzewania
Duża liczba interfejsów — USB 3.0, RS232, HDMI, VGA, Gigabit LAN.
Niski pobór mocy
Cena

Wady
Po zamontowaniu zwykłego dysku twardego może on się przegrzewać.
Warto zmodyfikować zasilacz
Brak mocowań i kabli SATA w zestawie (być może to tylko przypadek).
Tylko jedno gniazdo pamięci RAM
Niezbyt wysoka wydajność.

Moja opinia. Co można powiedzieć o tym komputerze? Zdecydowanie ma więcej zalet niż wad — to fakt. Oczywiście są pewne niedociągnięcia, zwłaszcza w zasilaczu, który warto zmodyfikować, jeśli komputer ma pracować przez całą dobę. Zdecydowanie cieszą cztery porty USB 3.0 i dwie gigabitowe karty sieciowe, a o dwóch sprzętowych portach COM nawet nie ma co mówić. Oczywiście większość zapyta, po co takie złącza we współczesnym sprzęcie. Rzecz w tym, że ten komputer dobrze sprawdzi się również w zastosowaniach przemysłowych, gdzie czas płynie nieco wolniej niż w zwykłym, domowym świecie, a takie porty wciąż są dość często używane. Brak aktywnego chłodzenia jeszcze bardziej przemawia za takim zastosowaniem: nie ma się co zapychać kurzem, a wentylatorów nie trzeba wymieniać.
Jedyne, co doradziłbym w przypadku zastosowań przemysłowych, to nie kupować komputera w gotowej konfiguracji, lecz dobrać pamięć i dysk na miejscu, wybierając produkty sprawdzonych marek. Wyjdzie drożej, ale będzie pewniej.
Taki komputer można też z powodzeniem wykorzystać jako zamiennik komputera stacjonarnego, na przykład do internetu, multimediów czy gier. Oczywiście nie uruchomimy na nim wymagających gier, ale ze starszymi grami 3D poradzi sobie całkiem dobrze. Myślę, że nawet World of Tanks będzie działać zupełnie przyzwoicie.
Warto też pamiętać, że do komputera można podłączyć dwa monitory.

Oczywiście można powiedzieć, że komputer jest słaby i wiele osób ma w domu sprzęt wielokrotnie mocniejszy, ale z drugiej strony, z niewieloma w pełni sprawnymi komputerami da się zrobić takie zdjęcie :)


Dziękuję za uwagę. Jak zawsze czekam na pytania, propozycje testów, a także po prostu opinie na temat tego urządzenia.
Mam nadzieję, że recenzja była przydatna.