HYSTOU FMP06, mały komputer z procesorem Celeron N3150

Niedawno recenzowałem niewielki komputer. W komentarzach pisano, że lepsze byłoby chłodzenie pasywne, a nie aktywne. Nie wspomniałem wtedy, że właśnie kupiłem mały komputer z chłodzeniem pasywnym i podobnymi parametrami.
Dziś więc recenzja tego komputera — będziemy go testować, rozgrzewać i rozbierać.

Jeszcze w marcu recenzowałem inny komputer firmy Onda. Od tamtej pory jest używany codziennie i działa bez zarzutu. Jest jednak drobny problem, o którym pisałem w tamtej recenzji: wentylator wydaje cichy, warczący dźwięk. Nie jest głośny, ale w bardzo cichym pomieszczeniu go słychać.
Córka skarżyła się, że ten dźwięk jej przeszkadza. Zmniejszyłem obroty wentylatora, ale hałas nie zniknął, więc postanowiłem wymienić komputer na całkowicie pasywny model.

Moc procesora w poprzednim komputerze z nawiązką wystarczała do wszystkich zadań (przeglądarka, Photoshop itp.), dlatego nowy komputer wybrałem o zbliżonej wydajności.

Najpierw dane techniczne
System: Windows 10
Procesor: Intel Celeron Braswell N3150 1.6 GHz (2.08 GHz w trybie turbo)
Grafika: Intel HD Graphics 400
Pamięć: maks. 8 GB, SODIMM DDR3L, 1 gniazdo, fabrycznie zainstalowane 2 GB
SATA — 1 x SATA 3 Gb/s + 1 x mSATA (zainstalowany SSD 64 GB)
Interfejsy wewnętrzne — 1 x mPCIE
LAN — Gigabit LAN
Wi-Fi — 2.4 GHz
Bluetooth 4.0
Wyjścia wideo: HDMI i VGA
Interfejsy zewnętrzne: 4x USB 3.0, 2x USB 2.0
Wyjście audio — gniazdo 3.5 mm
Wymiary: 174 x 127 x 37
Masa: 700 g

Jedyną rzeczą, która od razu mnie zaskoczyła w tej konfiguracji, jest zaledwie 2 GB pamięci RAM. Moim zdaniem lepiej byłoby nie montować jej wcale albo zainstalować 4 GB. Poza tym komputer nie różni się szczególnie od minikomputerów, które opisywałem wcześniej.

Komputer jest dostarczany w niewielkim pudełku. Czekając na przesyłkę, myślałem, że będzie trochę większa.


Na opakowaniu nie ma zbyt wielu informacji. Jedyna przydatna rzecz, jakiej się dowiedziałem, to że komputer jest też dostępny w czarnej wersji — ta podoba mi się bardziej.


Komputer mocno trzyma się w pudełku, głównie dzięki ciasno upchanej folii bąbelkowej. Reszta zawartości żyje jednak własnym życiem, choć podczas transportu nic nie ucierpiało. Można powiedzieć, że przesyłka przeszła test na stole wibracyjnym :)


Zestaw jest dość bogaty i zawiera:
1. Komputer
2. Zasilacz
3. Podstawka do ustawienia w pionie
4. Kabel SATA
5. Kabel zasilający SATA
6. Dwie anteny
7. Śruby do mocowania dysku twardego
8. Płyta ze sterownikami
9. Instrukcja
10. Kabel zasilający do zasilacza


Instrukcja ma postać niewielkiej książeczki, dołączono też płytę. Zaskoczyła mnie ta płyta: firma jest przecież dość duża, a mimo to nie zamawia płyt z własnym logo czy nazwą, tylko nagrywa wszystko na zwykłe nośniki. Poza tym dołączanie płyty do komputera, który nie ma napędu, wydaje mi się kompletnie nielogiczne. Mogli przecież po prostu skopiować wszystko na jego własny dysk. Musiałem więc wyciągnąć napęd DVD i skopiować zawartość do komputera.


Instrukcja nie będzie zbyt przydatna, bo opisuje inny model komputera, więc opis złączy się nie zgadza. Złączy nie ma jednak wiele i wszystkie są opisane.
Ponadto w instrukcji wspomniano o mocowaniu VESA do monitora, ale ta wersja obudowy nie przewiduje takiego sposobu montażu.


Krótko opiszę, co jeszcze znalazło się w zestawie.
1. Przewód zasilający z wtyczką euro, ale bez styku ochronnego.
2. Ponieważ w komputerze można zamontować dodatkowy dysk twardy, dołączono dwa przewody: interfejsowy i zasilający.
3. Podstawka do ustawienia komputera w pionie.
4. Dwie anteny WiFi i śruby do mocowania dysku twardego. Śrub jest pięć, jedna na zapas.
6, 7. Zasilacz jest dokładnie taki sam jak w innym komputerze tej firmy, który opisywałem w tej recenzji.
Jeśli jednak tam moc zasilacza była dobrana na styk, to w tym przypadku jest jej z dużym zapasem, bo pobór mocy wyraźnie się różni, a zasilacze są takie same.


A oto nasz przystojniak :)
Obudowa bardzo przypomina HYSTOU FMP03 z procesorem Core-I3-5010U. Ta sama obudowa pełniąca funkcję radiatora, tylko mniejsza.


Na górze naklejono folię ochronną, którą trzeba zdjąć przed użyciem, bo inaczej komputer po prostu się „usmaży”. Jeśli jej nie zdejmiemy, najpierw pojawią się na niej pęcherze, a potem sama odpadnie :)


1. Na przednim panelu znajduje się przycisk zasilania, niewielki otwór z diodą sygnalizującą włączenie oraz sześć portów USB.
2. Z tyłu są złącza analogowego wejścia/wyjścia audio, sieci lokalnej, VGA i HDMI do podłączenia monitorów (dostępna jest też wersja z dwoma HDMI, ale potrzebowałem właśnie VGA), a także gniazdo zasilania.
Z tyłu znajdują się również dwa złącza anten WiFi.

Zestaw złączy przypadł mi do gustu: USB z przodu (choć dwa porty zostawiłbym z tyłu), przycisk zasilania po lewej (w moim przypadku tak jest wygodniej), no i potrzebne mi wyjście wideo VGA.


Na spodzie są cztery gumowe nóżki oraz cztery otwory do mocowania dysku twardego.


Po całkowitym złożeniu całość wygląda tak:


Przy ustawieniu w pionie anteny zaczynają trochę przeszkadzać, choć w moim przypadku w ogóle ich nie będzie, podobnie jak karty WiFi — komputer będzie podłączony kablem.


Aby pokazać różnicę w rozmiarach recenzowanego komputera i komputera z procesorem Core-I3-5010U, zrobiłem zdjęcie porównawcze.
Widać, że obudowa recenzowanego modelu jest pomniejszoną kopią jego starszego „brata”; nawet żeberka radiatora są mniejsze i mają mniejszy rozstaw.


Wyżej pisałem, że w zestawie znalazł się przewód interfejsowy SATA, ale nie jest to całkiem zwykły przewód.
Złącze tego przewodu jest lustrzanym odbiciem złączy w popularnych przewodach.
Ucieszył mnie ten drobiazg, bo planowałem zamontować dodatkowy dysk w dużym komputerze, ale w zestawie był tylko jeden przewód, a zwykłe do niego nie pasują.
W recenzowanym komputerze dodatkowy dysk nie będzie montowany, więc przewód zabieram dla siebie :)


Oględziny zewnętrzne mamy za sobą, przechodzimy więc do testów.


BIOS komputera to klasyczny AMI BIOS, w którym odblokowano wszystkie dostępne opcje, dlatego część z nich nie ma większego sensu. Ten BIOS spotkałem we wszystkich chińskich komputerach, z jakimi miałem do czynienia, i to praktycznie w niezmienionej postaci, więc nie widzę sensu, żeby go opisywać.


Po włączeniu najpierw wita nas skromny napis Braswell (nazwa rodziny tych procesorów), a zaraz po nim równie skromna nazwa użytkownika HYSTOU (nazwa producenta).


Początkowo chciałem zainstalować Windows 7, ale córka stwierdziła, że preinstalowany Windows 10 w zupełności jej wystarcza, więc zostawiłem go tak, jak jest.
Zostawiłem go również dlatego, że zainstalowana jest wersja 64-bitowa, a nie 32-bitowa, jak to często bywa w chińskich komputerach z 2 GB RAM-u. W tym przypadku to zaleta, bo wystarczy wymienić moduł RAM na 4 lub 8 GB i nie trzeba będzie niczego ponownie instalować.

Domyślnie interfejs jest po angielsku, co nie dziwi. Zmiana języka na rosyjski nie sprawia problemu, opisywałem to już wiele razy, ale trochę zaskoczyło mnie, że zainstalowano korporacyjną wersję systemu.


W komputerze zainstalowano SSD o pojemności 64 GB, z czego użytkownik ma do dyspozycji prawie 46 GB. Część miejsca zajmą oczywiście różne aktualizacje systemu, ale i tak zostanie około 40 GB.
Spodziewam się, że ktoś napisze, że 64 GB to za mało i potrzeba co najmniej 120 GB. Odpowiem na to tak: w tym zastosowaniu taka pojemność w zupełności mi wystarcza, bo prawie wszystko przechowuję na domowym serwerze, podłączonym jako dysk sieciowy. Na SSD będą tylko system i kilka programów roboczych.


Dysk podzielono na trzy partycje: systemową, dodatkową i odzyskiwania. Na tej ostatniej znajdują się tylko dane potrzebne do „przywrócenia” systemu.


Dopiero po spolszczeniu interfejsu i ustawieniu odpowiedniej rozdzielczości ekranu przypadkiem zauważyłem w koszu skrót do panelu sterowania wbudowaną kartą graficzną. Jestem na 100% pewien, że go tam nie usunąłem. Dziwne.
Skróty na pulpicie są takie, jak były „prosto z pudełka”, choć sam też tak robię.


Krótki opis z Menedżera urządzeń. Nie wiadomo, skąd wzięła się tu mysz PS/2, skoro komputer nie ma takiego portu.


Jeszcze kilka słów o urządzeniach.
Komputer ma dwie karty sieciowe: przewodową gigabitową i Wi-Fi. Pierwsza ma całkiem sporo ustawień, druga została pod tym względem wyraźnie pokrzywdzona. Oczywiście większość tych ustawień zwykle nie jest potrzebna, ale „od przybytku głowa nie boli”, dlatego lubię, gdy jest ich dużo.
Zresztą adapter Wi-Fi najprawdopodobniej zostanie wyjęty z komputera, bo w domu nie widzę dla niego zastosowania.


Z informacji z CPU-Z wynika, że zamontowano deklarowany w opisie procesor (SoC) N3150 o nazwie kodowej Braswell.
Płyta główna jest produkcji nieznanej mi firmy Aptio. Data wydania BIOS-u to 30 września 2015 roku, czyli dość dawno.

Przy okazji przeprowadzono wbudowany w CPU-Z test wydajności.


W porównaniu z „pełnowymiarowymi” procesorami wydajność oczywiście nie zachwyca, ale jak pokazuje praktyka, procesor nie jest tak słaby, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.
Ten komputer jest przeznaczony głównie do użytku domowego i biurowego, na przykład do internetu, programów biurowych, Photoshopa, filmów i muzyki. Jeśli chodzi o sprzętowe dekodowanie wideo, procesor radzi sobie całkiem nieźle: podczas odtwarzania wideo 4K obciążenie wynosi około 15–20%, a o obciążeniu przy Full HD nawet nie ma co mówić — dla współczesnych komputerów to pestka. Do gier komputer nadaje się tylko w ograniczonym zakresie; dobrze pójdą jedynie starsze i mało wymagające tytuły. Choć myślę, że z „czołgami” też nie będzie problemu.

I choć napisałem, że wydajność nie jest zbyt wysoka, test pokazał, że komputer jest w rzeczywistości zaledwie 1,5 raza słabszy od I3-4005U.


Dysk SSD jest nieznanego producenta, co trochę niepokoi. Pewnie lepiej było wziąć wersję bez SSD i RAM-u, ale z drugiej strony chciałem po prostu dostać sprzęt, podłączyć go i od razu pracować.


Wydajność SSD jest całkiem niezła: 377 MB/s przy odczycie i 116 MB/s przy zapisie.
Test przeprowadzono na pliku o rozmiarze 8 GB, aby wyeliminować wpływ buforowania przez Windows.


Nie będę rozrzucał informacji o testach pozostałych interfejsów po całej recenzji, więc podam je od razu „hurtowo”.
1. Wbudowany SSD
2. Dysk twardy 500 GB 2,5 cala, podłączony do wewnętrznego portu SATA.
3. Ten sam dysk, ale podłączony przez USB 3.0

W podpisie testów wkradł się błąd: wpisałem 03 zamiast 06. W recenzji omawiam model 06.


3DMark uzyskał całkiem przewidywalny wynik 3000 punktów, czyli nieco więcej niż GeForce 210 (2700 punktów).
Temperatura wyniosła przy tym zaledwie 58 stopni.


Cinebench pokazuje wydajność porównywalną z Atomem X5-8500.


Ponieważ wydajność wszystkich takich komputerów jest mniej więcej na tym samym poziomie, postanowiłem przejść do testów temperatury w różnych trybach pracy.
Wysoka temperatura to zmora wielu komputerów przenośnych, zwłaszcza modeli z pasywnym chłodzeniem. W sklepach często można zobaczyć reklamę: „komputer całkowicie bezgłośny”. Owszem, są bezgłośne, ale skromnie przemilcza się przy tym, że pod dużym obciążeniem wydajność mocno spada. Pokazuję to niemal w każdej recenzji.

No dobrze, spróbujmy teraz przegrzać ten komputer.
Pominę próby z testami CPU OCCT, CPU Linpack i GPU:3D, bo nie przyniosły rezultatów. Żaden z tych trzech testów nie był w stanie porządnie rozgrzać komputera, dlatego pokażę raczej testy obciążeniowe, czyli takie, w których obciążenie jest maksymalne i w rzeczywistym użytkowaniu w ogóle nie występuje.

Na początek uruchomiłem test na godzinę.


Zrzut ekranu z końcówki testu, wykonany w trakcie jego działania.


Test zaliczony, maksymalna temperatura wyniosła 70 stopni.


Niemal od razu temperatura procesora spada do 57 stopni.


Potem uznałem, że jakoś „mało tego” i uruchomiłem test trwający trzy godziny.
Ostatecznie temperatura wzrosła jednak tylko do 72 stopni zamiast 70 — jak na taki test, wynik po prostu świetny.


Niedawno w komentarzach do recenzji innego komputera z pasywnym chłodzeniem wywiązała się krótka dyskusja na temat czasu trwania testu.
Testuję przez co najmniej godzinę i jest ku temu powód, który widać na tym wykresie.
Widać na nim, że temperatura przestaje rosnąć po około 45 minutach.
To wykres z ostatniego, trzygodzinnego testu obciążeniowego.


Powyżej pokazałem temperaturę najgorętszego rdzenia procesora, ale pozostałe rdzenie miały wyraźnie niższą temperaturę. Poniżej zrzut ekranu z najchłodniejszym z nich.


Test LinX przeprowadziłem już raczej dla statystyki, a na wszelki wypadek w dwóch trybach: 32- i 64-bitowym.


W komputerze fabrycznie zainstalowano kartę Wi-Fi, i to z dwiema zewnętrznymi antenami, więc oczywiście ją też przetestujemy.
Przy pierwszym uruchomieniu bez większego problemu wykryłem w pobliżu 51 punktów dostępowych, co jest całkiem sporą liczbą, choć są miejsca, w których widziałem ich ponad 80.
Dawało to też pewne nadzieje na wysoką czułość Wi-Fi.


Test przeprowadziłem w trzech etapach.
1. Router w tym samym pokoju co komputer, w odległości około 5 metrów.
2. Router w odległości około metra od komputera.
3. Przez całe mieszkanie, około 12 metrów i mnóstwo żelbetu po drodze.


Pokażę tu jeszcze kilka zrzutów ekranu, tym razem z komputera pełniącego funkcję serwera. Pozwoli to ocenić powtarzalność wyników.
W dwóch pierwszych testach (są na jednym zrzucie ekranu) wyniki są dość stabilne, natomiast trzeci test dał bardzo niejednoznaczne rezultaty — uzyskiwałem zarówno 30 Mbit/s, jak i wartości bliskie zeru.
Mogę powiedzieć, że jeśli router znajduje się w tym samym pomieszczeniu co komputer albo w sąsiednim, wszystko będzie działać normalnie. Jeśli jednak odległość jest większa i po drodze jest wiele przeszkód, nie liczyłbym na stabilne połączenie. Zresztą zawsze polecam połączenie przewodowe i sam korzystam z niego na co dzień.


Nie mniej ważnym parametrem jest pobór energii, dlatego podczas testów mierzyłem również jego wartość.
1. Pobór energii w stanie wyłączenia
2. Pulpit.
3. CPU OCCT (odpowiednik LinX)
4. GPU, obciążenie układu graficznego.


No i maksymalne obciążenie — test zasilacza w programie OCCT, formalnie jest to szczytowy pobór mocy komputera. Biorąc pod uwagę, że zasilacz ma moc 36 W, niemal dwukrotny zapas to bardzo dobry wynik. W recenzji HYSTOU FMP03 opisywałem ten zasilacz i moim zdaniem jest całkiem nieźle wykonany.


Ktoś napisał mi też, że interesują go testy poboru mocy z szyny 12 V, więc postanowiłem przeprowadzić również taki test.
Kolejność chronologiczna testu (min: sek)
00:00 — 00:20 — Uruchamianie
00:20-1:30 — Pulpit
1:30 — 2:00 — Uruchamianie programu OCCT
2:00 — 3.00 — Test CPU
3:00 — 4:00 — Test GPU
4:00 — 5:00 — Test zasilacza
5:00 — 6:00 — Pulpit

Maksymalny pobór prądu wyniósł 1.4 A, co przy zasilaniu napięciem 12 V daje 16.8 W.
Pobór prądu w stanie wyłączenia wynosi 50-70 mA.


Po długotrwałym obciążeniu szczytowym obudowa komputera rozgrzała się do 53 stopni. Na zdjęciu, na środku obudowy, widać czarny pasek — dla większej dokładności pomiaru przykleiłem kawałek czarnej taśmy izolacyjnej.
Nawet przy pełnym obciążeniu temperatura zasilacza nie przekracza 45 stopni, a w normalnym trybie jest ledwie ciepły.


Obejrzeliśmy, przetestowaliśmy, podgrzaliśmy — teraz zaglądamy do środka.
Odkręcamy cztery śrubki mocujące dolną pokrywę.


Od razu spodobało mi się to, że w środku nie ma przewodów, no, prawie nie ma. Przewodami podłączone są tylko anteny.
Bardzo lubię, gdy wszystko jest wykonane schludnie, a tutaj mamy dobry przykład prawidłowej konstrukcji.


Główna różnica między komputerami z pełnoprawnymi, choć słabymi procesorami polega na tym, że można wymienić pamięć RAM, dysk SSD i moduł Wi-Fi, czego nie da się zrobić w komputerach opartych na Atomach.
Ale jak pisałem na samym początku, lepiej byłoby chyba mieć też wariant „bez niczego”, bo podzespoły mogą być dostępne albo można je kupić na miejscu.
Prawda, w takim przypadku nie byłoby też Windowsa, więc każdy musi zdecydować sam.


Zainstalowano pamięć RAM firmy SKhynix, wyprodukowaną w Korei. Ma jednak 16 układów, co ostatnio rzadko mi się zdarza widywać.

Moduł Wi-Fi + Bluetooth AW-NB041H firmy Azurewave. O ile dobrze zrozumiałem, bazuje na układzie Ralink 3090 i zapewnia prędkość połączenia do 150 Mbit/s.


Jak już mówiłem, dysk SSD jest bezmarkowy i zbudowany na kontrolerze Phison PS3109-S9-J
Przypadkiem trafiłem w internecie na informację, być może nieaktualną, bo pochodzi z 2013 roku.
Obecnie na rynku detalicznym nie ma ani jednego dysku z kontrolerem PS3108-S8, samodzielnie wyprodukowanego przez jakąkolwiek firmę. Wszystkie dyski produkuje sama firma Phison, według własnego projektu płytki drukowanej i z własnym oprogramowaniem układowym. To samo dotyczy dysków detalicznych opartych na PS3109-S9.
Po wyprodukowaniu dyski te są sprzedawane osobnym firmom detalicznym, które oznaczają je własnymi naklejkami, pakują i wprowadzają na rynek pod własną marką. W każdym razie SSD działa i całkiem nieźle, przynajmniej na razie.


Ze względu na konstrukcję tylny panel jest zdejmowany i przykręcony czterema śrubami.


Docisk procesora do radiatora realizowany jest w klasyczny dla tego typu komputerów sposób.
Płytka jest mocowana czterema śrubami, a docisk zapewnia jej sztywność.
Początkowo wygięcie płytki wydawało mi się duże, ale później ustaliłem, że w rzeczywistości główny nacisk nie jest wywierany na procesor.


Na zdjęciu widać dwa miejsca ze śladami pasty termoprzewodzącej.
Pierwsze, z aluminiową blaszką, to miejsce docisku procesora.
Drugie należy do jednego z dławików — to właśnie na nim opiera się płytka drukowana, a w okolicy procesora odkształcenie jest mniejsze.


Blaszka jest dodatkowo przyklejona czymś w rodzaju silikonu uszczelniającego. Można oczywiście wymienić ją na miedzianą, co obniży temperaturę procesora, ale sądząc po wynikach testów, nie widzę w tym sensu.
Na wszelki wypadek zmierzyłem jednak grubość blaszki, a żeby nie zapomnieć, zapisałem ją na obudowie :)


Płyta główna z bliska. Bateria RTC była schowana pod modułem pamięci.


Na jednym z boków płytki umieszczono część wewnętrznych złączy: SATA + zasilanie, złącze panelu przedniego (którego w zasadzie nie ma), a także nieobsadzone złącze EDP i nieobsadzony przełącznik EEPROM (prawdopodobnie).
Po prawej widać bezpieczniki portów USB — po jednym na każdą parę.


Po stronie skierowanej ku przedniemu panelowi znajdują się nieobsadzone porty COM. Widać, że planowano wyprowadzić je na złącza RJ45, a wyżej jest miejsce na układ, który miał obsługiwać te porty (konwerter poziomów logicznych).
Dioda LED obok przycisku zasilania świeci wszędzie, tylko nie w otwór przeznaczony dla niej :) W rzeczywistości i tak ją widać, a jej światło nie przeszkadza.
Na prawo od przycisku widać miejsce na złącze wentylatora. Wygląda na to, że wszystkie potrzebne ścieżki są podłączone, choć to złącze nie ma tu sensu.


W komputerze nie ma typowych kondensatorów elektrolitycznych — zamiast nich zastosowano kondensatory tantalowe i ceramiczne, co powinno pozytywnie wpłynąć na niezawodność.


Złącza do podłączenia monitora, a także złącze zasilania z układami sterującymi. Ponieważ spotykam ten układ w każdym podobnym komputerze, zaryzykuję przypuszczenie, że zasilanie jest całkowicie odłączane od obwodów mocy, pozostawiając zasilanie jedynie obwodom trybu czuwania.


Na górnej stronie płytki znajdują się:
1. Pamięć flash, w której przechowywany jest BIOS
2. Konwerter CH7517A-BF, przekształcający sygnał DisplayPort na VGA.
3. Sterownik PWM
4. Układy sterowania zasilaniem komputera.


Po drugiej stronie płytki jest więcej elementów. Oprócz pozostałych układów scalonych umieszczono tu przetwornice zasilające. Warto przy tym pamiętać, że podczas normalnego użytkowania jest to górna, a nie dolna strona urządzenia. To samo dotyczy portów USB — gniazda są obrócone o 180 stopni.


Prawdopodobnie układ zasilania SATA i mPCIE.


A to najpewniej układ zasilania procesora. Przynajmniej sądząc po wyglądzie, ma większą moc i znajduje się bliżej procesora. Widać dławik ze śladami pasty termoprzewodzącej — to on dociska się do obudowy pełniącej funkcję radiatora.
Nie mam żadnych zastrzeżeń do jakości montażu, wszystko wykonano starannie.


1. Procesor (a dokładniej SoC, czyli system w jednym układzie scalonym — „wszystko w jednym”).
2. Porty USB 2.0 są podłączone przez hub GL850G. Jeśli się nie mylę, jest to hub czteroportowy, ale wykorzystano tylko dwa porty.
3. Za dźwięk odpowiada ALC662 — znany układ, więc nie sądzę, żeby były problemy ze sterownikami.
4. Równie znany układ gigabitowej karty sieciowej — RTL8111E.
5. Na płytce znalazłem kilka identycznych sterowników PWM. Na przykład ten steruje zasilaniem SATA i mPCIE.
6. A ten prawdopodobnie zasila moduł pamięci.


Nie zamierzałem wprawdzie używać dysku twardego, ale na potrzeby recenzji postanowiłem spróbować „upchnąć” go w obudowie.
Potrzebujemy do tego samego dysku i czterech śrubek dołączonych do komputera.
Przykręcamy dysk do pokrywy obudowy. Dziwne było to, że mimo standaryzacji wymiarów i gwintów miałem wrażenie, jakbym wkręcał calową śrubę w metryczny gwint. Śruby wchodziły bardzo ciężko.


Przed rozpoczęciem kolejnego etapu radzę „odsunąć dzieci od naszych niebieskich ekranów”, bo będziecie kląć jak szewcy, i to być może niezbyt parlamentarnie.
Konstrukcja jest bardzo niewygodna. Musiałem ułożyć przewody antenowe, bo nawet one przeszkadzały w montażu, nie mówiąc już o przewodzie interfejsu. Ale nawet po tym całość składa się z trudem. Dysk wchodzi dosłownie na styk, więc lepiej użyć cieńszego modelu. Ja użyłem dysku o grubości 9 mm.
Przewiduję pytanie: dlaczego nie zamontowałem dysku z gniazdami skierowanymi w drugą stronę.
Próbowałem — w takim ustawieniu w ogóle się nie mieści.


Nie będę testować komputera w grach, bo starsze tytuły, takie jak moje ulubione FarCry 1,2, działają na nim bez problemu, a w nowoczesne po prostu nie gram. W zasadzie można przetestować jakąś grę, ale nie widzę w tym większego sensu — ten komputer nie należy do klasy gamingowej.
Nie miałem problemów z odtwarzaniem wideo, dekoder wideo działa świetnie i przejmuje na siebie całe obciążenie związane z dekodowaniem. Pod tym względem bardziej podoba mi się elastyczność komputerów z Windows.

Próbowałem podłączyć dwa monitory i nie było problemów. Zresztą z takimi problemami nie spotkałem się nawet w komputerach Intela z procesorami Atom.

Postanowiłem jednak, jako uzupełnienie, przygotować tabelę porównawczą, która pozwoli ocenić wydajność komputerów, które miałem w rękach.

Testowany komputer umieściłem na dole, w osobnym wierszu. Będzie używany zamiast komputera z procesorem Celeron J1900


Testy zakończone, czas na podsumowanie. Najpierw jednak wymienię zalety i wady.
Zalety
Komputer jest gotowy do pracy od razu po wyjęciu z pudełka
Dobra konstrukcja, brak przegrzewania.
Nie wymaga żadnych przeróbek
4 porty USB 3.0
Dwa wyjścia do podłączenia monitora.
Możliwość zamontowania dodatkowego dysku twardego
Zasilacz z dużym zapasem mocy

Wady
Tylko 2 GB pamięci RAM
Brak mocowania VESA
System dociskania procesora do radiatora jest daleki od ideału, ale takie rozwiązanie stosuje się niemal wszędzie.

Moja opinia. Dziś krótko: jestem zadowolony z komputera, a szczególnie z tego, że nie trzeba go przerabiać i jest całkowicie bezgłośny. Nie słychać nawet dławików przetwornic — zupełna cisza. To chyba jeden z nielicznych przypadków, gdy można po prostu włączyć komputer i pracować, zamiast biegać wokół niego z pilnikiem i lutownicą.
Szkoda oczywiście, że nie da się go zamocować do monitora, ale w moim przypadku komputer i tak będzie stał na osobnej półce pod biurkiem, więc nie jest to istotne. Martwi natomiast zaledwie 2 GB RAM-u — będę musiał dokupić moduł pamięci albo zamienić go miejscami z modułami w komputerach, które już mam w domu. Może pogodziłbym się z taką ilością pamięci, ale obawiam się, że praca w Photoshopie będzie trudniejsza, bo córka przyzwyczaiła się już do 4 GB RAM-u.

To właściwie wszystko. Do tego komputera jest kupon GBCNA, z którym cena wyniesie około 176 dolarów. Ja kupiłem go za 173, bo kuponu nie było, więc wykorzystałem pozostałe punkty.

Dodatkowo przygotowałem kopię dołączonej płyty ze sterownikami do różnych wersji Windows (7, 8, 10) i dla obu architektur: 32- i 64-bitowej — link.