Szsinocam SZ-IPC-7032CSW, czyli kamera IP o rozdzielczości 2 megapikseli

Jak już niejednokrotnie pisałem, korzystam głównie z kamer Hikvision i ILDVR, przy czym z tych drugich ostatnio bardzo rzadko. Mimo to ciekawi mnie, jakie postępy poczynili chińscy producenci systemów monitoringu wizyjnego. Mam tu na myśli nie kraj produkcji, bo „wszystko robi się w Chinach”, lecz kraj, w którym zaprojektowano dane urządzenie.

Osobiście nie widzę większego sensu w takich kamerach, bo najczęściej należą do kategorii „samowystarczalnych”, czyli nie da się ich podłączyć do moich systemów monitoringu — i już. Mogą się jednak przydać, gdy nie chcemy montować niczego dużego, a wystarczy po prostu ustawić kilka kamer.

W końcu trafiłem na kilka różnych kamer, które mnie zainteresowały, ale niestety dostępna była tylko ta, więc ją zamówiłem.

Dane techniczne podane na stronie sklepu:
Matryca — 1/3 inch 2.0M AR0230 CMOS sensor
Łączność bezprzewodowa — 2.4GHz / 5.8GHz dual WiFi signal adaptable
Zasięg łączności — do 40 m przy bezpośredniej widoczności
Rozdzielczość 1080P full HD, 25 / 30fps; obiektyw 3M HD
Oświetlenie IR — 36 szt. diod LED 5 mm, zasięg do 25 metrów
Wbudowany filtr IR, automatyczne przełączanie trybu dzień/noc
Detekcja ruchu
Czułość matrycy — 0.1 Lux F1.6 ( Color ), 0.01 Lux F1.6 ( B / W IR on )
Kompresja — H.264 / MJPEG, mobile phone, UPNP
Obsługa ONVIF ( Profile S ), CGI, Hikvision, Dahua, XM

Do niektórych deklarowanych parametrów wrócę jeszcze w trakcie recenzji, a na razie kilka zdjęć opakowania, oględziny i rozbiórka.
Kamera jest dostarczana w kartonowym pudełku o całkiem typowym formacie.


Na bokach umieszczono ważne i mniej ważne informacje.
Do ważnych informacji należy kod umożliwiający połączenie przez stronę internetową, choć zwykle nie polecam korzystania z tej funkcji, nazwa kamery oraz informacja o maksymalnej rozdzielczości.


Samo opakowanie nie budzi zastrzeżeń, w zasadzie przypomina opakowania kamer Hikvision.


W zestawie znajdują się:
1. Kamera Szsinocam SZ-IPC-7032CSW
2. Zasilacz
3. Kołki i wkręty do montażu kamery
4. Mały klucz imbusowy
5. Instrukcja


Instrukcja jest dość szczegółowa i zawiera dużo ilustracji. Zwykle nawet jej nie otwieram, ale tym razem musiałem to zrobić, bo pod podanym adresem IP kamery nie było. Nawet z instrukcją nie poszło jednak tak łatwo — musiałem wejść na stronę producenta, pobrać oprogramowanie itd. Dlatego mimo starannego wykonania nie mogę dać instrukcji plusa.



Elementy montażowe — klasyka w pełnej krasie. Podejrzewam, że mocowania do wszystkich kamer monitoringu produkuje ta sama fabryka.
W woreczku z elementami montażowymi znajduje się mały klucz imbusowy do ustawiania położenia kamery.

Dołączono też dwie anteny ze złączami żeńskimi. Jestem sceptycznie nastawiony do WiFi w kamerach monitoringu, ale może się przydać — różnie bywa.


Zasilacz — przy nim zatrzymam się na chwilę.
Zasilacze są dołączane głównie do „chińskich” kamer; w przypadku markowych urządzeń zasilacz w zestawie trafia się bardzo rzadko.
Miłym zaskoczeniem jest wersja z wtyczką europejską, bo przejściówka przy urządzeniu włączonym na stałe nie jest zbyt praktyczna.
Deklarowane napięcie wynosi 12 V, a prąd obciążenia — do 1 A.


Chociaż nie spodziewałem się znaleźć w środku zasilacza niczego nowego, i tak postanowiłem go
rozebrać.


Zasilacz wygląda na bardzo budżetowy, przypomina zasilacze dołączane do większości TV boxów.


1. Brak filtra wejściowego, jest za to bezpiecznik. Pojemność kondensatora wejściowego wynosi 5.6 µF, co jest małą wartością jak na moc 12 W deklarowaną w specyfikacji. Rzeczywisty pobór mocy przez kamerę jest jednak mniejszy, więc może to wystarczy.
2. Sterownik PWM — nie szukałem noty katalogowej. Działa i podczas pracy szczególnie się nie nagrzewa.
3. Kondensator przeciwzakłóceniowy jest porządny, tu nie mam zastrzeżeń.
4. Na wyjściu jest dioda, kondensator 470 µF i porządne sprzężenie zwrotne, ale brakuje filtra wyjściowego.. Zastrzeżenia mam głównie do kondensatora, bo kamera nie potrzebuje szczególnie dobrego filtrowania na wyjściu, choć dodatkowy filtr by nie zaszkodził.

Ogólnie rzecz biorąc, to przyzwoity zasilacz o mocy 6-8 W.


Płytka jest starannie wykonana, widać rezystor pomiarowy, co zwykle świadczy o obecności zabezpieczenia.


Kamera ma typową obudowę typu „bullet” i nie różni się szczególnie od swoich „braci”.


Obudowa jest wykonana z metalu. U góry znajduje się osłona przeciwsłoneczna z czarną wkładką chroniącą przed odblaskami.


Szybka jest podwójna, a jej części rozdziela plastikowa rurka. Wokół obiektywu znajduje się oświetlenie z diod IR o średnicy 5 mm. Podczas pracy diody są dobrze widoczne; w nocy widać je z odległości około 15 m, głównie ze względu na soczewki skupiające światło. Trzeba więc znaleźć się w zasięgu wiązki.


1. Na spodzie kamery znajduje się naklejka z jej adresem IP, hasłem „domyślnym”, a także kodem do połączenia przez internet. To ostatnie uważam już za przesadę.
2. Z tyłu są dwa złącza do podłączenia anten. Otwory montażowe nie są zabezpieczone plombami.
3. Uchwyt ma kilka stopni swobody i trzyma bardzo mocno.
4. Od spodu znajduje się wkładka z pianki gumowej, która dodatkowo chroni przed wilgocią.


Dziwi mnie, że oprócz złącza zasilania i sieciowego jest tu jeszcze przycisk resetowania. Ostatnio takie rozwiązanie widziałem bardzo dawno temu, w jakiejś markowej kamerze.
Złącze sieci lokalnej nie jest wodoszczelne, co jest sporym minusem. Jeśli z niego korzystamy, konieczna jest osłona ochronna. Kamera nie obsługuje jednak PoE, więc w kablu nie będzie napięcia. Może więc bez osłony też byłoby dobrze, ale ja bym tak tego nie zostawił.


Po złożeniu anteny nie rzucają się w oczy. Kiedyś recenzowałem rejestrator, do którego dołączono cztery kamery WiFi — tam antena była znacznie większa.


Tak się złożyło, że w domu miałem kamery kilku różnych producentów, więc nie mogłem się powstrzymać i zrobiłem im wspólne zdjęcie :)
Do kamery ILDVR dostała się woda przez złącze sieciowe. Ponieważ zasilanie było doprowadzone przez PoE, styki uległy zniszczeniu. Kamera trafiła do naprawy.


Kamerę rozebrałem już po testach, ale w recenzji pokażę jej wnętrze przed demonstracją działania.
Odkręcamy z tyłu trzy śrubki i zdejmujemy przednią część — tak jak w większości podobnych kamer.


Konstrukcja niemal całkowicie powtarza rozwiązania z kamer opisanych w poprzedniej recenzji. Powiedziałbym nawet, że to bliźniacze modele.


Płytka oświetlenia ma bardzo typową konstrukcję: te same diody, fotorezystor i kilka innych elementów.
Płytka ma złącze do podłączenia zasilania 12 V. Sama monitoruje poziom oświetlenia i potrafi wysyłać sygnał o włączeniu podświetlenia przez osobne złącze, które łączy się później z płytką kamery.
Podobnie jak w większości kamer, nie można tu programowo wyłączyć podświetlenia. Można jedynie przełączyć kamerę w tryb dzień/noc, czyli kolor/czarno-biały. Ponadto w trybie czarno-białym odsuwany jest filtr IR.


Całość składa się z dwóch płytek (trzech, jeśli liczyć płytkę oświetlenia): płytki kamery i modułu WiFi.
Z przodu widać obiektyw i mechanizm przesłony.


To zdjęcie nie ma szczególnego związku z płytką, matrycą ani niczym podobnym, ale postanowiłem dodać je do recenzji, żeby pokazać tę plątaninę przewodów. W markowych kamerach takie połączenia wykonuje się zwykle za pomocą specjalnych taśm, ale tutaj producent wybrał prostsze, choć mniej estetyczne rozwiązanie.


Obiektyw ma oznaczenie IR 3MP 4 mm, co oznacza przepuszczanie promieniowania IR, rozdzielczość do 3 MP (bardzo umownie) i ogniskową 4 mm. Przy matrycy o rozmiarze 1/3 cala i obiektywie 4 mm kąt widzenia w poziomie wynosi 62 stopnie. Nie mierzyłem tego parametru specjalnie, ale z tego, co widziałem, mniej więcej się zgadza.
Obiektyw jest unieruchomiony śrubką. Już po wszystkich testach spróbowałem nieco wyregulować ostrość. Nawet po całkowitym wykręceniu śrubki nie udało mi się obrócić obiektywu o więcej niż 45-60 stopni. Najpewniej śrubka uszkodziła gwint i bez narzędzi nie da się go wykręcić. W każdym razie nawet w ten sposób udało mi się trafić w oba skrajne położenia ostrości, w których obraz zaczynał się pogarszać.


Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy podczas oględzin płytki, jest radiator na układzie SoC. Przy okazji, testując kamerę w temperaturze pokojowej, zwróciłem uwagę na dość wyraźne nagrzewanie się obudowy, więc obecność radiatora była do pewnego stopnia spodziewana. Z drugiej strony obudowa kamery jest metalowa, a ciepło zwykle odprowadza się właśnie na nią, przynajmniej tak jest w Hikvision.


Nie wiem, czym przyklejono radiator, ale podważyłem go bez większego wysiłku. Przez chwilę wydawało mi się nawet, że to po prostu pasta, ale w dotyku bardziej przypominało silikon.


"Sercem" kamery jest układ SoC Hi3516 firmy HiSilicon, oparty na rdzeniu ARM Cortex A9 pracującym z częstotliwością 800 MHz. Bardziej szczegółowe dane można znaleźć w nocie katalogowej, do której link znajduje się wyżej.
Ponieważ usunąłem masę, która trzymała radiator, musiałem przykleić go dwustronną taśmą termoprzewodzącą.


1, 2. Pamięć RAM i pamięć flash do przechowywania firmware'u.
3, 4. Układ odpowiedzialny za Ethernet (po prawej) oraz pamięć EEPROM z jego firmware'em.
5. Sterownik mechanizmu przesłony
6. Nieznany układ scalony


Moduł WiFi. Konstrukcja jest ewidentnie "szyta białymi opaskami zaciskowymi", ale wykonano ją dość starannie, choć nie całkiem estetycznie.


Sam układ odpowiedzialny za WiFi. Bardzo ucieszyło mnie, że działa nie tylko w paśmie 2,4 GHz, ale także 5 GHz. Szkoda tylko, że jakość jego działania pozostawia wiele do życzenia.


Na początku recenzji pisałem, że miałem problemy z podłączeniem kamery. Adres IP podany na samej kamerze nie odpowiadał, a w instrukcji też nie było nic przydatnego. W końcu wszedłem na oficjalną stronę producenta i pobrałem program.
Dość często oprogramowanie potrafi samo "znaleźć" swoje kamery. Odbywa się to za pomocą specjalnego pakietu sieciowego rozsyłanego do wszystkich kamer. Co więcej, pomaga to nawet wtedy, gdy urządzenia mają ten sam adres IP.

Na szczęście producent dodał tę funkcję do oprogramowania, więc po jego uruchomieniu od razu zobaczyłem kamerę. Miała zupełnie inny adres IP niż ten podany na naklejce. Nie dociekałem, czy był wpisany na stałe, czy przydzielił go DHCP mojego routera. Najważniejsze, że widziałem kamerę; w tamtej chwili niewiele więcej mnie interesowało.


Interfejs programu jest prosty i dobrze znany wielu użytkownikom systemów monitoringu. Wybór liczby okien, przyciski sterujące, wybór kamery, menu ustawień.


Najpierw spróbowałem przejść do sterowania kamerą, ale dopiero znacznie później zorientowałem się, jak zrobić to z poziomu samego programu, więc postanowiłem wybrać bardziej standardową drogę — przez przeglądarkę.
Z Operą były pewne problemy, więc uruchomiłem Internet Explorera.
Przy uruchomieniu zaproponowano mi instalację wtyczki, co jest całkiem normalne, ale to, że po instalacji propozycja pojawiła się jeszcze kilka razy, było już dość dziwne.
Po zalogowaniu się za pomocą loginu i hasła admin/admin uzyskałem dostęp do menu kamery.


Dalej będzie sporo nudnych i dość monotonnych zrzutów ekranu pokazujących najważniejsze pozycje ustawień oprogramowania kamery.
W menu logowania można wybrać język rosyjski, ale zrzuty ekranu będę zamieszczać po angielsku, ponieważ tłumaczenie miejscami jest niezbyt trafne.

Zrzutów ekranu jest naprawdę dużo, dlatego postanowiłem zmniejszyć ich liczbę, grupując je po cztery. Jeśli czegoś nie widać na zrzucie, kliknij go, aby otworzyć obraz w pełnym rozmiarze. To samo dotyczy wszystkich zdjęć w tej recenzji.

1. Ustawienia wideo — kompresja, rozdzielczość, przepływność itp. Domyślna przepływność wynosi 6144, a rozdzielczość to FullHD. Praktyka pokazała, że przy przepływności powyżej 6000–8000 przy połączeniu kablowym i 3000–400 przez WiFi kamera zaczyna się zacinać. W praktyce nie ma jednak sensu ustawiać więcej niż 3000 — jakość poprawia się co najwyżej nieznacznie.
2. Ustawienia przetwarzania obrazu. Z przydatnych funkcji warto wymienić WDR, który jest domyślnie wyłączony i pozwala poprawić jakość obrazu, gdy w kadrze ciemne sceny sąsiadują z jasnymi. Redukcja szumów i automatyczna regulacja wzmocnienia są domyślnie włączone — bez nich jest gorzej.
Dostępne jest też sterowanie trybem dzień/noc oraz podświetleniem, ale to drugie nie działa.
Na zrzucie rozwinięto menu wyboru trybu korytarzowego, ale po jego wybraniu kamera się zawiesza. Nie całkowicie, bo można ją zdalnie zrestartować.
3. Maskowanie stref prywatnych — jest, bo jest; przydaje się bardzo rzadko.
4. Ustawienia informacji wyświetlanych na ekranie i ich położenia w kadrze — przydatna funkcja, działa.


1. ROI. Na początku nawet ucieszyłem się, widząc tę przydatną funkcję, znaną mi z kamer Hikvision, którą pokazywałem w ich recenzji. Pomyślałem: „No proszę, naprawdę?”, ale niestety „obiecywać to nie znaczy dotrzymać słowa”. Szkoda.
2. Ustawienia połączenia przewodowego — nic nadzwyczajnego, standardowe parametry. Mam włączony DHCP.
3. To samo dotyczy Wi-Fi. Są tu jednak pewne szczegóły: kamera może działać zarówno jako klient, jak i jako punkt dostępowy. Drugi tryb jest niezbędny, jeśli kamera ma działać samodzielnie.
4. Na początku nawet nie zauważyłem, że kamera obsługuje pasmo 5 GHz, więc jego obecność była miłą niespodzianką. Co więcej, kamera od razu wykryła mój router znajdujący się na drugim końcu mieszkania, ale połączyła się z nim tylko w paśmie 2,4 GHz. Nawet w takim wariancie połączenie jest wprawdzie stabilne, ale powolne. Przy dużej odległości jakoś działa, jeśli ograniczyć strumień do 500-1000 Kbit/s. Właściwie mogę więc powiedzieć, że na Wi-Fi liczyłbym tylko wtedy, gdy kamera stoi niedaleko routera. Połączenie nie ma się nijak do tego z rejestratorem, który testowałem niedawno — w takich warunkach bez problemu działały tam 4 kanały.


1. Gdy przyniosłem kamerę bliżej routera, bez problemu połączyła się w paśmie 5 GHz. Minusem jest to, że hasło jest widoczne podczas wpisywania — czasem może to mieć znaczenie.
2. Konfiguracja DynDNS — przydatna.
3. Konfiguracja dostępu przez stronę internetową — prosta i łatwa, ale niezbyt bezpieczna.
4. Włączanie i regulacja czujnika ruchu. Mnie osobiście niezbyt podoba się sposób wykrywania ruchu w kadrze; być może trzeba pobawić się ustawieniami stref i czułości.


1. Konfiguracja powiadomień alarmowych. Sam z nich nie korzystam, ale mogą się przydać.
2. Harmonogram nagrywania. Nie sprawdzałem wprawdzie, czy kamera będzie nagrywać na dysk twardy komputera (ani czy w ogóle jest to możliwe), ale identyczne menu w programie do monitoringu pozwala ustawić harmonogram nagrywania.
3. Ustawianie nazwy kamery, a także drobne opcje, takie jak język interfejsu i format daty oraz godziny.
4. Aktualizacja oprogramowania układowego. Nie znalazłem jednak firmware'u na stronie producenta, więc wszystkie testy przeprowadziłem na wersji fabrycznej.


1. Konfiguracja połączenia ONVIF.
2. Ustawienia automatycznej synchronizacji czasu — przydatne, ale nie ma opcji przełączania czasu letniego i zimowego. Możliwe więc, że trzeba będzie uruchomić serwer NTP na własnym komputerze i pobierać z niego czas. Można jednak prościej: kamera synchronizuje się automatycznie podczas pracy z własnym oprogramowaniem.
3. Ogólne informacje o kamerze i firmware.
4. Program proponuje zapisywanie nagrań na komputerze, z którego połączyłem się z kamerą, ale jak rozumiem, będzie to robił tylko wtedy, gdy program jest uruchomiony (w przeglądarce), więc ta funkcja jest mało przydatna.

Jest jeszcze mnóstwo różnych menu, ale zawierają albo informacje standardowe dla większości kamer, albo opcje, które w tej kamerze nie działają, więc ich nie pokazywałem.


A tu kilka ustawień z programu do monitoringu. Aby przejść do ustawień, trzeba kliknąć u góry „Konfiguracja”, następnie po lewej kliknąć wiersz z wybraną kamerą, a potem wybrać u góry „Zdalnie”.
Menu wygląda inaczej niż w przeglądarce, ale w gruncie rzeczy jest dokładnie takie samo.
W ustawieniach szybkości strumienia podano limit 20000 — nierealny. Kamera działa przy 16000, ale strasznie się zacina. Jak pisałem wyżej, w praktyce można ustawić 6000-8000, ale polecam 3000-4000 Kbit/s.
Nawiasem mówiąc, domyślnie zaznaczona jest opcja dźwięku. Można ją wyłączyć, bo kamera nie ma mikrofonu.


Te dwa zrzuty ekranu pokazują to samo co odpowiednie ustawienia w przeglądarce, ale zamieściłem je, żebyście mogli docenić wszystkie niuanse tłumaczenia i starali się korzystać z języka angielskiego, w którym wszystko jest znacznie poprawniej opisane.


Te koronkowe ustawienia NTP naprawdę poprawiły mi humor :)


Po zabawie z Wi-Fi podłączyłem kamerę kablem i w programie pojawiły się dwie kamery :). W zasadzie wszystko się zgadza: połączenie kablowe ma własny adres MAC i IP, a Wi-Fi — własne.


Dziwne jest jednak coś innego. Po uruchomieniu programu w trybie podglądu mogę połączyć się z obiema „kamerami” i włączyć podgląd. Nawet przy wyłączonym Wi-Fi...
Czyli na przykład przewodowy adres IP to 226, bezprzewodowy — 79. Wyłączam Wi-Fi, podłączam kabel, wchodzę pod adres 79 i trafiam do panelu sterowania...


Teraz przejdę do tego, jak kamera radzi sobie ze swoim podstawowym zadaniem.
Zrzutów ekranu będzie całkiem sporo, więc część ukryję pod spoilerem.

Najpierw zobaczmy, jak kamera nagrywa przy sztucznym oświetleniu. Nawiasem mówiąc, porównywałem obraz ze zdjęciami, które zrobiłem kamerami z testowanego rejestratora. Testowana kamera ma nieco szerszy kąt widzenia.


Ten sam kadr, ale z włączonym trybem WDR, czyli rozszerzonym zakresem dynamiki. Obraz chyba się poprawił, ale nie powiedziałbym, że jakoś znacząco.




Na samym początku podałem specyfikację i wspomniałem tam o Hikvision. Nie licząc już na szczęście, zainstalowałem oprogramowanie — i rzeczywiście działa z tą kamerą. Dlaczego nie zrobiłem tego od razu? Rozwiązałoby to od razu wiele problemów. Co prawda możliwości konfiguracji kamery z poziomu programu są bardzo ograniczone i lepiej robić to przez przeglądarkę, ale i tak jest to o wiele lepsze niż oprogramowanie dostarczone przez producenta. Powiedzmy, że o klasę lepsze, no może o pół klasy :)


To chyba wszystko, co mogłem pokazać i opowiedzieć. Tym razem naprawdę trudno mi rozpisać się o zaletach i wadach.
Z jednej strony kamera działa i to całkiem niezawodnie. Testy przeprowadzono w temperaturach od -22-23 do +25. Cieszy też obsługa pasma 5 GHz.
Z drugiej strony mamy słaby sygnał Wi-Fi, problemy z obrazem i brak PoE.
Można oczywiście ponarzekać na oprogramowanie — i jest na co — ale myślę, że ten problem da się rozwiązać, sięgając po alternatywne rozwiązania, na przykład po oprogramowanie Hikvision.

No, teraz to już naprawdę wszystko.