Para kabli do podłączania sprzętu audio

Zaproponowano mi, żebym wypróbował kabel audio — nie, oczywiście, na smak, tylko ogólnie — i pomyślałem: właściwie czemu nie? Kabel to przydatna rzecz i na pewno się przyda w domu.
Dziś więc recenzja dwóch kabli: zwykłego, z przewodami, i optycznego.


Początkowo proponowano mi tylko jeden kabel, ale uznałem, że to byłoby mało interesujące, więc zamówiłem do recenzji dwa. Różnią się właściwie wszystkim: złączami, długością, typem i sposobem przesyłania danych. Umownie jeden jest analogowy, a drugi cyfrowy, ale przecież nic nie stoi na przeszkodzie, żeby przesłać sygnał cyfrowy kablem miedzianym, a analogowy optycznym — jeśli tylko ktoś ma taką ochotę.


Na poczcie odebrałem niewielkie pudełko z nazwą firmy Ugreen, w którym leżały oba kable. I tu od razu mała dygresja.
Do opakowania kabla optycznego nie mam zastrzeżeń: woreczek, pudełko. Ale w przypadku zwykłego kabla jest jakoś wyjątkowo skromnie. Moim zdaniem niektórzy audiophile kupujący „kupują oczami”, więc opakowanie mogłoby być choć trochę ładniejsze. Nie, źle mówię — w ogóle mogłoby jakieś być.


Mamy więc dwa kable:
1. „Analogowy”, z wtykami 3,5 mm. W zależności od długości (20 cm–10 m) i rodzaju złącza cena wynosi od $14.85 do $67.85 — link
2. „Cyfrowy” — dostępny tylko z jednym rodzajem wtyków, można wybrać jedynie długość: 1,5, 2 lub 3 m. Cena wynosi $11.39–17.09, link.



Zacznę od „analogowego”.
Mimo oszczędnego opakowania złącza dodatkowo owinięto folią bąbelkową, najwyraźniej dla ochrony przed uszkodzeniami. No, przynajmniej tyle.


Kabel jest bardzo miękki. Zamówiłem wersję o długości 1 m, a w rzeczywistości ma 3 cm więcej.
Dlaczego akurat 1 m? Dłuższy nie jest mi potrzebny, a krótszy był tylko w wersji 20 cm — to już trochę za mało. W przypadku takich kabli najlepiej zawsze wybierać możliwie najmniejszą długość, zamiast brać „na zapas” 10 m, żeby połączyć dwa urządzenia w szafie.


Zastosowano kabel mikrofonowy, stąd po części jego miękkość. Producentem jest podobno Prolink. Nadruk jest wyraźny, ale nie będę twierdzić, że to oryginał, kopia czy podróbka.


Kable są dostępne w trzech wariantach złączy: prosty–prosty, prosty–kątowy i kątowy–kątowy.
Mój ma dwa złącza kątowe, ale dlaczego taki wybrałem, nie powiem, bo nie pamiętam. Z jakiegoś powodu byłem przekonany, że wybrałem prosty i kątowy, żeby pokazać różnicę, ale w zamówieniu widnieje wariant kątowy–kątowy.


Złącza wyglądają i sprawiają wrażenie solidnych. Kabel nie ma luzu, otwór jest idealnie dopasowany do jego średnicy. Sam kabel ma średnicę 6 mm, a wtyk długość 14 mm + dodatkowy występ 4 mm.


Oczywiście naszła mnie ochota, żeby zobaczyć, „jak to jest zrobione”, tym bardziej że na stronie produktu jest zdjęcie przekroju kabla. Nie bardzo chciałem go ciąć, a poza tym niewiele bym się w ten sposób dowiedział, więc postanowiłem po prostu go rozebrać.


Okazało się jednak, że kabel nie jest tak prosty, jak się wydaje. Oba złącza były dokręcone niemal na amen, więc musiałem użyć kombinerek, żeby je odkręcić.


Powód utrudnionego dostępu do ciała wnętrza okazał się banalnie prosty: przestrzeń wewnątrz wypełniono czymś w rodzaju kleju termotopliwego.
Oplot jest starannie przylutowany. Styk masy złącza nie stanowi z nim jednej całości, lecz jest mocowany przez rozklepaną część samego złącza. Nie mam jednak zastrzeżeń ani do jakości zakucia, ani do konstrukcji — kabel jest zamocowany na sztywno.


Tak, to rzeczywiście zwykły klej termotopliwy. Po częściowym usunięciu złącze znacznie łatwiej się składa i rozkłada.


Wróćmy do zdjęć ze sklepu, żeby mieć z czym porównać.


Co dziwne, trzeba przyznać, że kabel wygląda tak samo jak na stronie produktu. Jedyna uwaga: nie wszystkie żyły części ekranującej są przylutowane. Najpewniej dlatego, że oplot ma naprawdę spory przekrój i po prostu nie mieścił się w otworze złącza.


Ponieważ w dzieciństwie rodzina niedźwiedzi podeptała mi uszy, zostałem inżynierem. Dlatego kabel ocenię na podstawie pomiarów, zamiast doszukiwać się „sceny”, „przestrzeni” i „przejrzystej średnicy”.

1. Rezystancja oplotu kabla — 16 mΩ/m.
2. Rezystancja żył sygnałowych — 0,1 Ω/m
3. Pojemność między oplotem a żyłą środkową — 110 pF
4. Pojemność między żyłami sygnałowymi – 47 pF
5, 6. Indukcyjność ekranu i żyły środkowej wynosi 1,1 i 1,5 µH. Kabel leży swobodnie na stole, bez zwiniętych zwojów.

Obliczony przekrój (zakładając, że to miedź) wynosi 1 mm² dla ekranu i 0,16 mm² dla żył sygnałowych. Moim zdaniem jak na taki kabel to całkiem niezłe połączenie: ekran jest wyraźnie gęsty, więc powinien dobrze ekranować, a różnice potencjałów między elementami systemu powinny mieć mniejsze znaczenie.
Trudno powiedzieć coś o pojemności. Pojemność między ekranem a żyłą sygnałową odpowiada za przenoszenie wysokich częstotliwości, a między żyłami sygnałowymi – za separację kanałów. Uważam, że 110/47 pF to dobry wynik, ale warto byłoby porównać go z czymś lepszej jakości. Być może zrobię to w przyszłości.


Ponieważ jednak miałem ochotę na jakiekolwiek porównanie, wziąłem tani kabel o długości 1,5 m, taki, jaki jest dołączany do monitorów z wbudowanymi głośnikami. Kabel jest nowy, cienki i superbudżetowy.


1. Ekran: 0,28 Ω, czyli 17,5 raza więcej, a zatem przekrój jest mniej więcej 11 razy mniejszy.
2. Żyła sygnałowa: 0,352 Ω, prawie 3,5 raza więcej, a więc przekrój jest 2,3 raza mniejszy.
3, 4. Pojemność wynosi 380 i 200 pF, w porównaniu z 110 i 47 pF w testowanym kablu.
5, 6. Trudno mi ocenić indukcyjność, bo to raczej dodatkowy test, ale według miernika jest 4 razy większa.


A teraz ciekawszy test, który często kończy się kłótniami i krzykami, że mierniki kłamią :)

Najpierw cztery pomiary testowanego kabla, potem cztery pomiary kabla „monitorowego”.

Ogólnie wyniki są niemal identyczne, szum w testowanym kablu jest o 0,1 dB wyższy.


Tak naprawdę powyżej pokazałem drugą próbę, z innymi ustawieniami karty dźwiękowej. Początkowo sprawdzałem w trybie 16/44 i poziom THD był wtedy bardzo dziwny: różnica między testowanym a „monitorowym” kablem wynosiła 2–3 razy, i to nie na korzyść droższego.
Ciekawe, dlaczego tak jest?


Teraz drugi kabel, optyczny. Zamówiłem najkrótszy możliwy wariant, bo nie lubię zbędnego kabla, który wiecznie gdzieś zwisa i przeszkadza. Zamówiłem wersję 1,5 m, w rzeczywistości jest o 3 cm dłuższa.


W środku kabel ma chyba gumową osłonę, ale przez dodatkowy „oplot” jest bardzo sztywny.


Kabel zakończono standardowymi złączami do sprzętu audio, a końcówki kanału optycznego zabezpieczono miękkimi zaślepkami przymocowanymi do kabla.
Producentem jest Ugreen. Nie mam zbyt dużego doświadczenia z produktami tej firmy, ale na przykład hub USB z ich logo mam od dawna i działa po prostu świetnie.



Wyjście kanału optycznego.
Pierwszy raz zetknąłem się z kablem optycznym jakieś 27–28 lat temu. Był to cud naszej rodzimej zbrojeniówki: kabel o długości metra, z dużą liczbą kanałów optycznych (na oko około 500), zakończony mosiężnymi rurkami o średnicy około 3–4 mm, które były zeszlifowane. Chyba nawet włókna optyczne nie były ułożone przypadkowo, tylko ich kolejność na jednym końcu odpowiadała tej na drugim. Minęło jednak wiele lat i nie mogę mieć co do tego pewności, a już na pewno nie potrafię sobie przypomnieć, gdzie w ogóle go używano.


Nie wiedziałem, co można zmierzyć w kablu optycznym. Oczywiście mogłem wyjąć z szuflady nadajniki i odbiorniki i coś sprawdzić, ale kabel dobrze przepuszcza światło, więc po prostu podłączyłem DAC do TV boxa.
No i wszystko działa. Co prawda nie doczekałem się „głębokiego basu”, „srebrzystej góry” ani innych cudów – po prostu działa.


Teraz wnioski.
Kabel „analogowy”. Wykonany porządnie, miękki, żyły mają przyzwoity przekrój, zwłaszcza ekran, a złącza są solidne. Jedyne, do czego można się przyczepić, to cena. Jeśli umiesz posługiwać się lutownicą, łatwiej zrobić taki kabel samemu. Jeśli masz znajomego z lutownicą, łatwiej go o to poprosić, a potem razem to oblać. Jeśli jednak nie należysz do żadnej z tych grup i cena ci odpowiada, śmiało możesz kupować – raczej nie będziesz żałować.

Kabel „cyfrowy”. Zwykły kabel, schludnie wykonany, z dobrymi złączami, ale sztywny – moim zdaniem trochę za bardzo. Ogólnie jakość odpowiada cenie.

Często pytacie, czy kupiłbym recenzowany produkt. W przypadku „kabla analogowego” raczej nie, ale nie dlatego, że jest zły – po prostu łatwiej mi zrobić go samemu. „Cyfrowy” kupiłbym, tak. Poza sztywnością nie mam do niego zastrzeżeń.



Na dziś to wszystko. Mam nadzieję, że informacje były przydatne. Jak zawsze czekam na wojnę w komentarzach komentarze i pytania.